IN VERWACHTING VAN OUD


Wanneer ben je oud? Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het is om deze vraag te beantwoorden. Door de ogen van de kleindochters zal ik zeer waarschijnlijk wel als oud gezien worden. Of mijn kinderen mij ook al als oud zien weet ik eigenlijk niet en de mensen met wie ik in het bestuur van de Oranjevereniging zit voor de organisatie van het dorpsfeest zien mij wel als een ouder persoon maar nog niet als echt oud.

En ja, Biden vind ik echt oud. Hoog tijd dat hij er mee stopt. Geldt trouwens ook voor Trump, maar eerlijk is eerlijk, die lijkt nog net iets vitaler.

Zelf voel ik mij ook niet alle dagen optimaal, de ene dag heb je het in de rug, een volgende dag wil de schouder niet en weer een andere dag doen de voeten pijn, bijna nooit alles tegelijk en het gaat ook altijd wel weer over, maar toch. Ik moet, als ik dan mijn dagelijkse rondje van vier kilometer met Pablo loop vaak denken aan de tijd dat ik in verwachting was. Mijn moeder zei toen tegen mij, het hoort erbij, als je in verwachting bent voel je alle dagen wel wat.  

En zo lijkt het nu ook wel. Op weg naar oud zijn, want ik ben het nog niet, ik ben bezig oud te worden. Oud zijn koppel ik toch meer aan niets meer kunnen. En ja, als ik Biden zie lopen, meer als een zombie en zo nu en dan zo hoor stuntelen in toespraken, dan denk ik: ja, jouw tijd zit er op, jij bent niet meer in verwachting van oud worden, jij hebt de grens bereikt van oud zijn.

Natuurlijk is het een krankzinnige vergelijking, weet ik ook wel. Het één eindigt bij de geboorte van het kind en het andere eindigt bij de dood. Maar toch. Ik wil het proces van ouder worden niet weg moffelen. Natuurlijk spelen de ongemakken een grote rol en ook het afscheid nemen van de mensen die om je heen wegvallen. Maar ik blijf geloven dat het oud worden/oud zijn iets goeds in zich heeft en ook dat het zin heeft. En vooranl naar dat laatste ben ik op zoek.

Ergens speel ik met de gedachte om wekelijks een soort column te gaan schrijven wat te maken heeft met het proces ouder worden. Nee, niet over de pijntjes en de kwaaltjes of het aftakelen, daar is wel genoeg over bekend, maar meer over het beleven van ouder zijn. Toen ik jong was, in mijn twintiger jaren, was ik heel nieuwsgierig hoe ouderen zich zouden voelen, met de wetenschap dat de dood in aantocht is. Ik vroeg mij af, of je daar dan veel mee bezig zou zijn. Het was voor mij toen bijna niet mogelijk om mij voor te stellen wat "men, de oudere" dan dacht.

Wie weet, ik laat het nog even in mij omgaan. Het voelt voor mij als ergens nog een ideaal hebben om daar mogelijk nog iets mee te gaan doen. Wie weet.

                                 klik

hanscke | Dinsdag 23 Juli 2024 - 11:58 am | | Standaard | Vijf reacties

EERTIJDS 43

ZONDAGSSLOKJE


Met de rubriek EERTIJDS wil ik een jaar lang, wekelijks een blogje maken over een voorwerp wat meer dan 50 jaar oud is. Dit kan van alles zijn. Iets uit mijn jeugd, iets van mijn vader of moeder, iets wat op een of andere manier bij mij terecht is gekomen, maar het MOET 50 jaar of ouder zijn. De herinneringen aan het voorwerp zal ik beschrijven en van het voorwerp plaats ik een foto.


Natuurlijk maak ik de rubriek "EERTIJDS" wel af, alleen is door diverse omstandigheden de regelmaat er een beetje uit, maar het komt goed! Dit keer heb ik gekozen voor een paar glazen die nog afkomstig zijn uit het glasservies van mijn moeder. Ik kan niet meer helder krijgen waar de glazen uitgestald stonden, op de zogenaamde theetafel? nee ik denk in het dressoir, achter een glazen deurtje. Al schrijvend weet ik het bijna zeker. Van tijd tot tijd vond mijn moeder dat de glazen met een droge theedoek afgestoft moesten worden, omdat ze er anders stoffig uit gingen zien en dat was een mooi taakje voor mij toen ik als tien- twaalfjarige dochter geacht ging worden een steentje bij te dragen in het huishoudelijke werk.

Op verjaardagen met soms wel 25 mensen op bezoek, werden deze glazen niet veel gebruikt, daar waren ze veel te kwetsbaar voor. Ik kan mij wel herinneren dat als er een oom en tante een hele zondag op visite kwamen, de glazen op een poot gebruikt werden voor een glaasje advocaat. De mannen dronken dan een biertje uit het grote glas of een borreltje uit de kleine borrelglaasjes, maar daar is er niet één meer van.

Ik heb ook wel iets met glazen, vandaar dat ik ze meegenomen heb bij de verhuizing van mijn vader, na het overlijden van mijn moeder. Een tijdje hebben we de gewoonte gehad om op zondag deze glazen te gebruiken voor een glaasje sherry, maar gezien de kwetsbaarheid ben ik daar weer mee opgehouden. Bovendien zijn wij overgestapt van een glaasje op de zondagmorgen naar één Hertog Jan Prestige biertje laat op de zondagmiddag, met een paar borrelhapjes. Het glaasje op de zondagmorgen maakte ons voor de verdere dag te slaperig.

Dat kwam gisteren even ter sprake toen we met Lia en Wim, u weet misschien nog wel, het vriendinnetje vanuit mijn jeugd, met wie ik al meer dan 65 jaar het lief en leed uit mijn leven deel, even een drankje zouden drinken. Zij staan een paar dagen op een camping bij ons in de buurt, en ja dan kan een bezoekje natuurlijk niet uitblijven. Een omgekeerde situatie van vorig jaar, toen wij dicht bij daar waar zij wonen, op een camping verbleven. 

Toen ik na de afwas het glaswerk van de frisdrankjes, ook dat kan in mooie glazen geserveerd worden, weer terugzette in de glazenkast, viel mijn oog op die paar glazen van het glasservies van mijn moeder. Ah, dat zou het onderwerp van een nieuwe "EERTIJDS" zijn. Niet meer twijfelen over andere onderwerpen. Dit moest het worden, zo kon ik toch een kleine verbinding maken met het verleden en het nu. Altijd leuk als ik daar in slaag.

                                     klik

hanscke | Maandag 15 Juli 2024 - 08:48 am | | Standaard | Vier reacties

STILSTAAN


Het is een beetje een merkwaardige dag geworden, de verjaardag van P., maar toch wel waardevol. In het begin van de week werden we opgeschrikt toen we de uitnodiging voor de herdenkingsbijeenkomst van Rob ontvingen, gehouden op de dag dat P. jarig is. Omdat het verjaaardagsbezoek pas later op de dag zou komen hebben we besloten de dag in tweeën te delen. 's Morgens zou er alle ruimte zijn om afscheid van Rob te nemen  en dan zou er genoeg tijd zijn  om 's middags met familie de verjaardag van P. te vieren.

En zo is het ook gegaan. De afscheidsbijeenkomst was ingetogen, sober, informeel, maar daardoor indrukwekkend. Hoewel we de laatste jaren niet zo heel veel contact meer hadden, vond ik het heel erg fijn uitgenodigd te zijn. Afscheid te moeten nemen van Rob is als het ware ook een afscheid nemen van een stuk leven wat voorbij is. 

We hebben Rob en zijn vrouw leren kennen toen we begonnen zijn met bridgen. We zaten in een hele leuke lesgroep en we hebben daar diverse vrienden en kennissen aan over gehouden. We hebben vele avonden bridgend met elkaar doorgebracht. Zij waren het ook die ons overgehaald hebben om te gaan tennissen.

Wat heb ik mede door hun aanstichten gouden tijden beleefd. Het was Rob die mij vroeg of ik niet voor hem in de plaats als seniorvertegenwoordiger toe wilde treden in het bestuur van de tennisclub. Zijn handicap, het doof zijn, belemmerde hem toch te veel om in zo'n bestuur goed te kunnen functioneren. Tja, ik groeide door tot voorzitter van de tennisclub, genoot van mijn functie, van de ombouw van de gravelbanen naar winterharde banen, maar genoot ook van de tennistoernooien, georganiseerd door Rob, die altijd afgesloten werden met het uitreiken van een bos lely's aan iedere deelnemer, of je nou gewonnen had of niet.

Na een aantal jaren groei je dan toch weer wat uitelkaar. Interesses en raakpunten worden wat verlegd, mede door het leeftijdsverschil, tennissen en bridgen werd voor hen moeilijker, zij vestigden hun aandacht nog meer op hun grote hobby: De tuin en ik raakte steeds meer betrokken bij het dorpsleven.

En dan opeens die rouwkaart. Toch heel fijn dat we die gekregen hebben. En ja, dan sta je voor de kist en gaat dit alles als in een flits door je heen. Dank je wel Rob. Je was een fijn mens die, misschien zonder dat je het wist, mij veel gegeven heeft. Het was een fijne tijd met jullie.

En als je dan zo rond kijkt en en de vele mensen ziet die je kent van de diverse ontmoetingen vanuit de clubs, dan geeft dat toch een warm gevoel, een gevoel van samenzijn. 

En zo zijn we naar huis gereden. Onder de indruk, maar toch ook met het gevoel, oog te hebben voor de tijd die we nog hebben en de mogelijkheden die er nog zijn. En zo hebben we met familie 's middags toch genoeglijke uurtjes beleefd aan het vieren van de 75 ste verjaardag van P. 

En 's Avonds? Natuurlijk hebben we voetbal gekeken en waren we net als iedereen blij dat "we" gewonnen hebben. Bij het naar bed gaan zeiden we tegen elkaar: het was een gedenkwaardige, merkwaardige dag, maar zeker de moeite waard. Eén die we niet zo snel vergeten zullen. 

 

                                            klik

hanscke | Maandag 08 Juli 2024 - 08:27 am | | Standaard | Zes reacties

RARITIJDEN


Vandaag begint de tweede helft van dit jaar. Om in voetbaltermen te blijven, de eerste helft was nu niet direct een doorslaand succes, maar een goede coach zal met zijn aanwijzingen vooral gericht zijn op het spelen van de helft die nog komt en aangezien ik mijn eigen coach ben, neem ik deze wijsheid maar over. Natuurlijk waren er ook goede momenten in de afgelopen tijd, maar ik heb gelukkiger tijden gekend.

Eén van de aanwijzingen die ik mij als coach voor het komende half jaar heb gegeven is: meer leven bij de dag, misschien zelfs bij het uur. Er staan voor de komende tijd genoeg zaken op het program waar ik belangstelling voor heb en wat ik met genoegen ga volgen. 

In de eerste plaats natuurlijk het voetbal. Ik wil niet pessimistisch zijn, maar dat kan na morgen natuurlijk voorbij zijn als "we" verliezen. Maar dan is er nog de Tour de France; dit jaar kan ik het van A tot Z volgen omdat ik thuis ben. Elke dag wordt gezellig afgesloten met het kijken naar De Avondetappe, een programma wat ik heel graag volg. Dan is er ook nog tennis. Wimbledon gaat van start en dat moet ik dus een beetje combineren met de Tour. Hoe ik dat ga doen weet ik nog niet. Is nog wel een dingetje. En dan komen de Olympische Spelen er ook nog aan. Nooit een groot fan van geweest, maar nu ik toch thuis ben ga ik daar wel de krenten uit de pap halen,

Naast al deze sportgebeurtenissen gaat het RARITEITENKABINET ook nog van start. Dat ga ik zeker met grote belangstelling volgen, maar vanwege het zomerreces, zullen de spelers voorlopig nog weinig te zien zijn, of van zich laten horen, maar in september zullen de dames- en herenpolitici er vol voor gaan. Waarschijnlijk valt er dan genoeg te beleven. Nee, het klinkt misschien al door mijn woorden heen, veel vertrouwen heb ik er niet in, maar we zullen zien.

Ik ga in ieder geval mijn best doen om er een mooie tweede helft van te maken. Ik zet mijn beste beentje voor, maar ik zal mij ook wat laten varen op de wind.

                                  klik

hanscke | Maandag 01 Juli 2024 - 09:09 am | | Standaard | Vijf reacties

VERHELDEREND


En toen gingen we een huisje huren. Dat heb ik vrij snel gedaan, nadat we de caravan verkocht hadden. Toch maar eens zien wat er dan nog wel mogelijk is. Alles heeft zo zijn voors en tegens. Ik vond het moeilijk om te bepalen wat er in de koffers moest, dat is toch weer heel anders dan dat je het in de caravan opbergt. Bovendien lagen er altijd standaard spullen in de caravan zoals handdoeken etc en dat moet nu op een andere manier mee. Alles moet op de achterbank, want ja, Pablo neemt ook de nodige ruimte in.  Maar goed, alles is meegkomen wat ik mee wilde hebben.

Het huisje vind ik eigenlijk wel net zo comfortabel als een caravan. Behalve dat de spullen niet van mij zelf zijn en ik eerst met een theedoek over al het serviesgoed ga, door de pannen en het bestek even afveeg. Maar als ik het dan een keer gebruikt heb is het gevoel van "vies" ook grotendeels verdwenen. En bij slecht weer, waar nu echt wel sprake van is, is een huisje net iets ruimer dan een caravan. Je kunt een paar stappen lopen, het toiletbezoek is makkelijker, de afwas doen is wat comfortabeler, maar je ziet minder mensen en je hebt minder contacten.

En de uitgang is mijlenver weg. Als we gaan wandelen gaan we eerst met de auto naar de uitgang, anders komt er bij elke wandeling iedere keer drie kilometer bij, anderhalf heen en anderhalf terug. En wandelen kun je hier volop. We zijn na een bezoek aan de thuisbasis van Pablo, tevens schoonheidssalon voor honden, waar hij van de deskundige Judith een behandeling kreeg, begonnen met een rondje Arcen van ruim 10 kilometer. Maar ook de wandeltocht van 6 kilometer  in het nationale park Maasduinen voorafgaand aan het bezoek wat zou komen, viel reuze in de smaak. 

Als het bevriende echtpaar E. +Tj. net als voorgaande jaren, gewoon weer op bezoek komt, voelt alles toch weer min of meer vertrouwd. En wat hebben we het weer gezellig gehad, een mooie fietstocht gemaakt, lekker samen gegeten en vandaag naar de mooie kasteeltuinen van Arcen geweest. Wij waren daar in 2015 al eens geweest, maar er is zoveel te zien, zodat het voor ons eigenlijk wel vaststond dat we daar opnieuw heen zouden gaan. We hebben genoten, ons bezoek ook en het was droog. want dat is het enige wat er aan deze vakantie mankeert, een beetje mmoi zonning weer.

een mooi overzicht van de tuinen met rozen

en beelden

alles keurig onderhouden

ook oog voor details

 

                                                     KLIK

hanscke | Vrijdag 21 Juni 2024 - 3:38 pm | | Standaard | Vier reacties

DE LAATSTE BUBBEL


Het dorpsfeest anno 2024 is weer verleden tijd. Als de tent geplaatst wordt beginnen we als bestuur op volle toeren te draaien. je stapt als het ware in een soort bubbel die dorpsfeest heet en je komt weer uit die bubbel als alles opgeruimd is en de tent afgebroken is. Het was net of ik een paar dagen weg ben geweest. 

Ik heb met heel veel plezier nog een keer (bijna) volledig meegedraaid. Alleen, 's nachts het opruimen laat ik aan anderen over. Na een uur of één 's nachts gaat na een hele dag in de weer te zijn geweest bij mij het lampje uit. Ik merk dat er lichamelijk in 10 jaar toch wel iets veranderd is. Ondanks dat ik elke week nog een paar uur op de tennisbaan sta en nog vele kilometers wandel, gaat het bukken toch niet zo zo soepel meer als ik dat met het eerste feest van 10 jaar geleden vergelijk.

Daar ik het secretariaat vorig jaar al overgedragen had aan mijn opvolger, had ik het in de voorbereidingen iets minder druk. Maar toch, de centrale figuur zijn in het optochtgebeuren en de zorg voor het tot stand komen van het programmaboekje heeft toch echt wel de nodige tijd gevraagd.

Maar wat een genot als je dan ziet dat het feest loopt. De zaterdagavond vond ik nog het spannendst. We hadden geen idee hoe dit zou gaan lopen. DE KAST zou op zaterdagavond bij ons spelen. Wij als bestuur waren best wel verguld dat die bekende groep bij ons wilden komen optreden, maar we hebben ons daar een beetje op verkeken. Er kwam daardoor heel veel extra werk om de hoek kijken. Er moest een grotere tent komen, meer beveiligers, meer EHBO'ers want er zou nu veel meer publiek komen.

En dat laatste viel in eerste instantie wat tegen. De kaartverkoop ging lang niet zo hard als wij gedacht hadden. Want wat blijkt? De jongeren hebben weinig interesse voor de muziek van De Kast. Zij willen veel liever die boem boem dreunen met voor in mijn beleving kleuterliedjes zoals Liesje leerde Lotje lopen van Jonathan of iets van de Bankzitters en dan met hele harde trillende bassen. Het was dan ook vermakelijk om te zien dat als De Kast hun optredens deden de tent vol stond  met dertigers, veertigers en vijftigers en ook nog wat zestigers, maar als de plaatselijke DJ het overnam in de pauzes, juist de jongeren weer in de tent kwamen en helemaal uit hun dak gingen. Maar al met al zijn we tevreden, toch genoeg kaarten verkocht en de avond/nacht was op deze manier voor iedereen een feest. De sfeer was heel goed en de eindtijd van twee uur was voor mijn gevoel heel snel bereikt. 

Ik heb weer veel, heel veel munten verkocht, heel veel mensen gezien, heel veel leuke praatjes gemaakt, maar dit is wel de laatste keer geweest. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Het is goed zo. 

                                       klik

hanscke | Dinsdag 11 Juni 2024 - 08:51 am | | Standaard | Vijf reacties

EERTIJDS 42

KLERENHANGER


Met de rubriek EERTIJDS wil ik een jaar lang, wekelijks een blogje maken over een voorwerp wat meer dan 50 jaar oud is. Dit kan van alles zijn. Iets uit mijn jeugd, iets van mijn vader of moeder, iets wat op een of andere manier bij mij terecht is gekomen, maar het MOET 50 jaar of ouder zijn. De herinneringen aan het voorwerp zal ik beschrijven en van het voorwerp plaats ik een foto.


 Bij het uitruimen van de caravan kwam ik deze klerenhanger tegen. Of is het kleerhanger, want dat gaf de zoekmachine aan toen ik het woord ter controle even opzocht, maar goed, die kwam ik dus tegen. Een heel oud beestje, die ondanks het verdriet van het afscheid moeten nemen van de caravan, toch even een glimlach op mijn gezicht toverde.

Ik was weer even met mijn moeder aan het winkelen in Apeldoorn, in de Hoofdstraat. Ik zal zo'n jaar of twaalf, dertien zijn geweest en voor het eerst kreeg ik iets van het begrip mode mee. Rekken vol met zwarte truien met een col. Het modeartikel van toen, een must have voor iedereen die bewonderaar was van De Beatles. Zij droegen immers zo'n trui.

Mijn moeder streek haar hand over haar hart en ik mocht er één hebben. Ik was de koning te rijk. Na de zwarte trui, kwam de licht blauwe trui met col, maar dat was pas een jaar later. Toen was er nog niet zo'n snelheid in deze branche. Een vooruitstrevende jongen in mijn klas had er één, maar ik geloof dat hij de enigste is gebleven.

Wonderlijk hoe zo'n voorwerp je weer even in een tijd van 60 jaar geleden kan verplaatsen. Ik vraag me wel eens af, zou de jeugd van nu, 12 13 jaar oud, als ze later ook op een leeftijd zijn, die ik nu heb, ook nog van die intense herinnerringen hebben aan de tijd toen ze net de wereld gingen ontdekken? Ik zal geen antwoord op die vraag krijgen, het is te ver weg. Ik ga dat niet meer meemaken. 

Ik heb wel een antwoord op een vraag die ik mij altijd gesteld heb, hoe zou ik denken als ik later oud ben. Het antwoord is: gewoon onder ogen zien dat het leven een keer ophoudt en dat er afscheid genomen moet worden als iets niet meer gaat, zoals het op stap gaan met de caravan. En omdat dat ook bij het leven hoort, merk ik dat, na enig verdriet, er toch ook een soort vrede gaat ontstaan. Oud worden is ook een proces, net als teenager worden, zoals dat toen in die tijd nog heette. En de dagen van de teenager waren niet altijd feestdagen, net zomin als de dagen in het oud worden/zijn niet altijd treurdagen zijn. 

                                         klik

hanscke | Maandag 03 Juni 2024 - 09:05 am | | Standaard | Vijf reacties

VERRE REIZEN

ZIJ GING NIET


Wie verre reizen maakt kan veel vertellen, maar ook als je niet gaat heb je soms hele verhalen. Vraag me niet hoe het kwam, maar ik stond in Dortmund bij de douane en ik kwam tot de ontdekking dat ik slechts een rijbewijs als document had en geen paspoort. Bij de voorbereidingen heb ik er nooit, geen tel, geen seconde aan gedacht om dit laatst genoemde document bij mij te steken. En daar sta je dan. 

Ik wilde zo graag naar de verjaardag van kleinedochter in verwegland omdat ze 18 werd. Helaas was dat vorige maand niet mogelijk, maar werd er gepland dat ik dit weekend met zoonlief zou meegaan. We zouden vanuit Dortmund vertrekken, want van daaruit is er een directe verbinding met Brasov. Zoonlief zou de avond van te voren bij ons komen.

Door gedoe met een auto kwam er even een kink in de kabel, maar dit werd opgelost, alleen zoonlief kwam niet slapen, hij kwam om vijf uur wel voorrijden. Ik had alles piekfijn in orde, in overleg met P. kant en klare maaltijden voor hem gekocht, kledingadviezen gegeven en nog wat andere zaken geregeld, broodjes voor onderweg gekocht, de wekker op tijd gezet en zo reden zoonlief en ik klokslag 5 uur het dorp uit.

In de hal van luchthaven zei zoonlief: "pak even je telefoon en open je app, ik heb net je ticket daarheen gestuurd en pak ook dan ook even je ID-kaart."  "ID-kaart heb ik niet," "nou dan je pas". Op dat moment wist ik het dus, NOOIT aan gedacht. 

Tegen beter weten zjn we toch maar door de bagagecontrole gegaan en hebben we plaats genomen in de boardingruimte. Na wat heen en weer gepraat heb ik gezegd, dat zoonlief maar moest vertrekken als ik niet mee mocht en dat ik dan wel met de trein naar huis zou gaan.

Dat laatste is dus gebeurd. Nee, ze konden mij onmogelijk op vertoon van mijn rijbewijs meenemen, dus huiswaarts. Het was eerst al een heel gedoe om weer uit het gebouw te komen, maar met wat hulp van schoonmaakpersoneel die hier en daar hekjes voor mij open deden, lukte dat uiteindelijk.

Nergens was er een bushalte te vinden, achteraf was dat ruim 10 minuten lopen geweest, dus ik heb mij met een taxi naar het station in Dortmund laten brengen. En ja, dan is het even uitzoeken hoe het met de treinen moet. Een kaartje kopen blijkt dan al een lastige zaak te zijn, want dat moet via een automaat. En als dat dan niet lukt, mag je een ruimte binnentreden met verschillende loketten, maar krijg je wel eerst een nummer van een mevrouw en pas als jouw nummer op de monitor verschijnt met het nummer van het loket, dan mag je daar naar toe. Wachttijd ruim een half uur. 

Met kaartje en een papier waarop de vertrektijden en de bijbehorende perrons vermeld stonden en de stations waar ik langs zou komen ben ik op zoek gegaan naar een trein. Of ik in de goede trein gezeten heb weet ik niet, want de plaatsen waar de trein stopte correspondeerde niet met de plaatsen op mijn briefje, maar met een overstap in Münster, dit stond ook niet op mijn briefje, ik zou een rechtstreekse trein hebben, ben ik wel in Enschede aangekomen. Daar heb ik een nieuw kaartje gekocht en via een boemeltje naar Zwolle kwam ik uiteindelijk in leeuwarden waar P. net aan kwam rijden om mij op te halen.

Niet dat ik hem kon bellen, want mijn telefoon was opeens leeeg, maar de tablet deed het nog wel en omdat P. online was om zijn spelletje te spelen, zag hij steeds iets opflitsen met mijn naam en is hij in de berichten gaan kijken. Om kwart voor zes was ik weer thuis. Teleurgesteld en heel verdrietig. Hoe heb ik zo dom kunnen zijn.

Naast de teleurstelling was het ook nog heel vol in mijn hoofd met allerlei beelden van mijn medepassagiers in de trein, want verdiret of niet, met mijn waarneming was niets mis. Misschien vertel ik daar in één van de volgende blogjes nog wel eens iets over. Er gaat een herkansing plaatsvinden, maar wanneer is nog niet bekend.

                               klik

deze plaatjes zijn van Roemeense schilders.

hanscke | Zaterdag 25 Mei 2024 - 1:35 pm | | Standaard | Vijf reacties