OP DE BONNEFOOI 3


Dit worden vakantieblogjes die niet in de juiste volgorde staan, de titel wordt dan ook in één van de volgende blogjes verklaard.

 Vandaag stond Nantes op het programma. We maakten het ons gemakkelijk. Geen moeilijk gedoe met: hoe komen we er en waar zouden we kunnen parkeren, we maakten het ons makkelijk en gingen met de trein. Na eerst wat rond het mooie witte kasteel van Nantes gelopen te hebben, zagen we toerist info. We kregen een platte grond met daarop een groen streep. Als we die zouden aanhouden, zouden we heel veel van Nantes zien. 

Opeens viel mijn oog op Machines de L'ILE met daar bij een afbeelding van een olifant. Dat was waar ook. Hier kwamen de reuzen vandaan die dit weekend in Leeuwarden zouden rondstappen in het kader van de culturele hoofdstad. Ik had thuis nog gedacht, misschien kunnen we er iets van in Nantes zien, als we de stad gaan bekijken. 

We besloten om daarmee te beginnen, maar welke kant was het nu op, links of rechts? Terwijl we stonden te overleggen werden we opeens aangesproken door een man. Hij vroeg of we twee dagen geleden in het park van Clisson hadden gewandeld. Hij herkende de honden en ook de jongen die bij hem was, was er va overtuigd dat het dezelfde honden waren. Wij herkenden hem ook als de man met de hele grote hond. Ik maakte onmiddellijk gebruik van het feit dat hij ons aansprak en vroeg hem of hij wist welke kant we op moesten naar de olifant. Hij wees ons de richting, maar vertelde meteen dat hij met zijn vrouw en zoontje en nog een man ook op weg waren naar Machines de L'ILE. Zij hadden  on line een paar kaarten gekocht , ze konden om half twee een ritje met de olifant maken. We mochten wel met hen meelopen, dan kwamen we zeker op tijd om het spektakel te zien.

Het was nog een behoorlijk eind lopen, maar onderweg heb ik echt heel leuk met deze man kunnen praten. Hij woont in Nantes, was dus een paar dagen geleden in Clisson geweest omdat hij daar zijn vrouw had moeten ophalen. Zij werkt daar als kapster. Hij vroeg wat ik nu zo leuk aan Frankrijk vond en ik heb hem verteld over dat Leeuwarden dit jaar de culturele hoofdstad is en dat daarom dit weekend de reuzen: het meisje,de drenkeling en de hond in Leeuwarden rond liepen.

Eh ja, ik vond het erg leuk om de olifant te zien rondstappen, het is echt wel groots en indrukwekkend, maar na een half uur hadden wij het wel gezien. Het viel mij wel op dat het bij dit spektakel helemaal niet druk was, er was maar een handjevol mensen. Ook in de stad heb ik er geen propaganda voor gezien. We namen afscheid van de familie die niet op de olifant zat en we keerden terug naar de stad om deze verder te bekijken. 

Toch wel een hele bijzondere ervaring die ik niet snel vergeten zal.

 Echt wel indrukwekkend groot. Het is een hele machinerie om het gevaarte te laten lopen

2018-08/nantesp.jpg

                                                 klik

hanscke | Vrijdag 17 Augustus 2018 - 9:06 pm | | Standaard | Vijf reacties

STOUTE SCHOENEN


Het lijkt elke keer een groter probleem te worden. Voordat ik nieuwe schoenen probleemloos kan dragen is er heel wat water door de Rijn gestroomd. En met deze droogte stroomde het water niet zo hard, dus duurde het dit keer wel heel erg lang, bijna vier weken. Vorig jaar had ik in de nazomer nog nieuwe sandalen gekocht, maar toen ik deze dit voorjaar weer aantrok, zaten ze niet meer zo lekker. Het waren toch echte Durea's en bijna dezelfden van dat jaar daarvoor, zelfde maat, zelfde breedte en toch liepen ze niet echt heel lekker.

De zaterdag voordat we naar Nijmegen vertrokken heb ik de stoute schoenen aangetrokken en zijn we naar de speciaalzaak van schoenen gegaan om een nieuw paar te kopen, want het oude paar was inmiddels zover afgesleten dat er nieuwe hakken onder moesten komen en dat wilde ik niet meer.

Het leek me goed om het vóór Nijmegen te doen, want de ervaring heeft mij geleerd dat na het wandelfestijn de voeten nog wel een paar dagen dikker zijn dan anders zijn.

Trots liep ik die zaterdag op mijn nieuwe schoenen, maar niet lang..... Het leer was te stug en ik had na het uitlaatrondje al meerdere wondjes op mijn voeten vanwege het schuren. Dat kon ik niet gebruiken dus snel de oude sandalen maar weer aan.

Toen we een aantal dagen thuis waren en mijn voeten de normale omvang weer hadden probeerde ik het opnieuw met de nieuwe sandalen. Oh man, helemaal mis. Halverwege het rondje wist ik al dat er weer verschillende open plekjes waren. Geukkig hadden we zakdoeken bij ons en P. heeft deze zo om mijn voeten heen gedrapeerd zodat de schade enigszins beperkt is gebleven.

De oude sandalen maar weer aan. Die gingen inmiddels steeds lekkerder zitten. Over oude schoenen gesproken. Omdat mijn voeten tijdens de hitte steeds weer uitzetten was het ondoenlijk om de nieuwe schoenen aan te trekken. Toen het eindelijk wat koeler werd, ben ik ze 's morgens maar gaan dragen, maar dan met sokken aan, geen gezicht en 's avonds heb ik het rondje ook maar een paar keer gedaan met die malle sokken aan.

Maar vandaag heb ik voor het eerst het dagelijkse rondje van bijna 4 kilometer kunnen lopen met blote voeten in de nieuwe sandalen met slechts hier en daar een pleistertje. Het ziet er naar uit dat ik nu eindelijk probleemloos op de nieuwe schoenen kan weglopen. Nog net op tijd voor we op vakantie gaan.

2018-08/eindelijkpp.jpg

                                         klik

hanscke | Donderdag 09 Augustus 2018 - 10:15 pm | | Standaard | Zes reacties

RITME


Ik kom er eerlijk voor uit, ik houd er van dat de gewone doorsnee dagen in een bepaald ritme verlopen. 's Morgens zo'n beetje op de zelfde tijd opstaan, ontbijten, koffie enzovoort enzovoort. Wanneer het ritme zo af en toe eens voor een dag wat verstoord wordt, dan is dat op zich geen ramp, daar kan ik mij dan wel bij aanpassen, ook als het een paar dagen duurt, wanneer wij bijvoorbeeld één van de kinderen over de vloer hebben.

Maar als dat bezoek wat langer gaat duren zoals de afgelopen week, zoonlief en kleindochter zijn ruim een week bij ons geweest, dan krijg ik de neiging om toch weer naar een ander soort ritme te zoeken. Dan wordt er 's avonds weliswaar op een ander tijdstip gegeten, maar binnen de kortste keren wordt de nieuwe etenstijd dan al snel weer een gewoonte en gek genoeg stemt iedereen daar dan ook stilzwijgend mee in.

Zo doorbreekt deze lange hete zomer ook mijn ritme. Wanneer het mooi weer is, pas ik mijn dag daar op aan, ik heb dan het idee dat ik zoveel mogelijk buiten moet zijn, want voor je het weet regent het weer en is er weer alle tijd om van alles binnen te doen. Maar het warme weer houdt maar aan en ik hunker er zo langzamerhand naar om weer in mijn gewone doen van alle dag te komen.

Bij het overdenken van dit onderwerpje schoot mij onmiddellijk het liedje 'alles heeft ritme' van Frizzle Sizzel te binnen, waarmee deze meidengroep in 1986 ons land vertegenwoordigde bij het songfestival. Ik heb de tekst van het liedje altijd wel aardig gevonden, waarschijnlijk omdat ik er wel iets van mijzelf in herkende. Ik houd dus wel van ritme en regelmaat.

Het lange bezoek van Nina uit den vreemde en haar vader, de beslommeringen betreffende het in gereedheid brengen van de nieuwe woning van zoonlief, hij heeft een huisje gekocht een paar dorpen verderop,  èn het warme weer hebben de afgelopen week tot een zeer bijzondere week gemaakt die ik niet graag had willen missen en die tot in lengte van dagen in mijn geheugen gegrift zal staan.

Zoonlief gaat met het betrekken van zijn nieuwe huis een nieuwe fase van zijn leven binnen en ook dat zal op den duur wel weer een eigen ritme krijgen, ondanks dat hij aangeeft, voorlopig nog weinig thuis te zijn, omdat hij voor zijn werk nog veel in het buitenland zal vertoeven. We gaan wel zien hoe zich dat gaat ontwikkelen.

2018-08/ritme.jpg

                                             klik

hanscke | Vrijdag 03 Augustus 2018 - 3:50 pm | | Standaard | Zes reacties

STATISTIEKEN


Bij het horen van de vergelijking van de droogte van nu met de droogte van het jaar 1976 wist ik het meteen. Mijn gedachten slaan op hol en gaan direct naar het allereerste schrift wat ik kocht en waarin ik serieus ben begonnen met schrijven. Ik had heel lang geaarzeld of ik wel zo'n schrift zou kopen, of ik het wel zou aandurven om mijn gedachten heel gestructureerd op papier uit te werken, of mij dat zou lukken. Het was 1976, ik was vijf en twintig jaar, getrouwd, moeder van twee kinderen en ik was volop bezig mijzelf te ontdekken en te ontwikkelen. 

Het moest ongeveer op de derde of vijfde bladzijde staan, het gedicht wat ik gemaakt had over de droogte van toen van 1976, de zomer die nu weer in het nieuws aangehaald wordt. Ik weet bijna zeker dat ik dat cahier nog heb, alleen lag het weer ergens anders dan dat ik dacht. Het bloemenkaft, wat is het mij dierbaar als ik het in een la zie liggen. Ik begin te bladeren.

Ik ken het begin nog zo'n beetje uit mijn hoofd. Het gaat als volgt

Grote droogte, vanmorgen was je nog een feit/ Iedereen sprak over je, verachtte je of bewonderde je/ Vanmiddag ben je gestorven toen de regen kwam/ Wanneer je maar extreem genoeg bent geweest leef je nog voort/ in de statistieken/ Wat niet vermeld zal worden is hoeveel bloemen nog weer zijn gaan bloeien/ nog niet bezweken aan de grote droogte.

Een allereerste probeersel wat niet echt uitblinkt van schoonheid, maar toen was ik er blij mee. Ik wilde relativerend bezig zijn en onder woorden brengen hoe snel iets opgeklopt kan worden tot hot nieuws om net zo snel weer te verdwijnen. Vandaar het knullige einde van die bloemen.

Natuurlijk ben ik deze dagen wat blijven hangen in het lezen van verschillende fragmenten. Ik vind het enerzijds ontroerend, maar aan de andere kant heel confronterend. De zoektocht naar mijzelf, de worsteling om mijzelf te worden, maar ook de eenzaamheid die daar bij hoorde.

Ik dub. Wil ik deze cahiers nog wel houden, het zijn er bij elkaar wel acht en beschrijven een belangrijk deel van mijn leven tot ongeveer het begin van mijn dertiger jaren en het was zeker niet de gelukkigste tijd van mijn leven, of is de tijd nu gekomen dat ik ze echt wil gaan vernietigen omdat dit alles al zo ver achter mij ligt?

Ik weet het nog niet. Mijzelf kennende, nu wel, weet ik dat ik nog wel even zal blijven dubben, maar ik heb het wel grappig gevonden om de twee droge zomers op deze manier aan elkaar te verbinden.

hanscke | Woensdag 25 Juli 2018 - 10:01 pm | | Standaard | Zeven reacties

MET ONS ALLEN


Als we maandag de startbewijzen gaan afhalen is het al druk en als ik eenmaal mijn startbewijs heb weet ik: Het gaat beginnen. We nuttigen een biertje en daarmee stap ik de Vierdaagse Bubble binnen

De eerste dag, het is prachtig weer, net niet te warm en zo zal het de hele week blijven

Dit jaar heb ik mij voorgenomen vooral naar de talrijke muziekgroepjes en muziekkorpsen te kijken en zo mogelijk te fotograveren. Ook dit jaar zijn er weer heel veel. Ik word er zo blij van. Zoveel mensen die op de één of andere manier bezig zijn met zelf muziek te maken.

Als hobby, maar ook professioneel

In een officiele club

of als ongeregeld zooitje, er is gewoon veel muziek onderweg

ook Frits Wester komt iedere dag aan, maar moet dan nog wel een trap op want hij wordt  in een aparte ruimte ontvangen

en

nog meer hele enthousiaste

muziekgroepen

Helaas, niet iedereen haalt de eindstreep

maar wel heeeeeeeeel veeeeeeel want 41.000 mensen is echt een lange rij...

2018-07/nijmegeneinde.jpg

                                                    klik

en gelukkig hoorde ik bij de vele mensen die de ingang van de Wedren op mochten om hun beloning op te halen. In ons geval een negen. Nog één keer en dan krijg ik een gouden medaille. Ik kijk er nu al naar uit.

hanscke | Maandag 23 Juli 2018 - 4:00 pm | | Standaard | Vijf reacties

BLOKJE OM


Ik ben even een blokje om.


Voor wie mij wil volgen: vierdaagse app downloaden en dan ben ik te volgen onder nummer 30-B-038, met of zonder streepjes, dat is mij niet duidelijk.

Het is even opletten, maar natuurlijk zwaai ik wel even naar jullie.


Doei doei.

hanscke | Maandag 16 Juli 2018 - 09:00 am | | Standaard | Acht reacties

CULTUREEL SPEKTAKEL


Bij de eerst aankondiging in februari was ik helemaal enthousiast. DUIZEND muzikanten van verschillende muziekverenigingen zouden samen met Erik Vloeimans en Sytze Pruiksma voor spektakel zorgen in de vorm van een openluchttheaterstuk(zie ook mijn vorige blogje) Naar mijn idee een prima idee om een stukje cultuur te koesteren en te bevorderen dat DE plaatselijke muziekkorpsen niet nog meer gaan verdwijnen maar dat ze echt blijven bestaan en hun plek blijven  behouden in onze samenleving. Ik vind ze echt van culturele waarde.

We waren ruim op tijd aanwezig, maar wij niet alleen, velen met ons en dat was ook wel nodig, want het zal logistiek genoeg moeite gekost hebben om te bedenken hoe iedereen op tijd in het voor deze gelegenheid gebouwde theater in de vorm van een nest aanwezig zou kunnen zijn.

Het spektakel begon precies op tijd met een hele lange inleiding van drie dames. Het verhaal is gebasserd op een Perzisch gedicht uit de 12e eeuw. Tijdens deze lange inleiding zat ik mij al af te vragen of we wel genoeg plaats op het podium zou zijn voor zoveel muzikanten.

Na een kwartier begon de muziek, eerst als ondersteuning, maar al snel gevolgd door een trompetsolo. Ondertussen waren er ook een aantal balletdansers op het podium aangekomen. Tegelijkertijd stroomden de muzikanten van de korpsen binnen en namen plaats op de voor hen gereserveerde stoelen aan de zijflanken. Het waren er wel veel, maar geen 1000 zoals het in het begin gepresenteerd is en voor hen was ook zeker geen muzikale hoofdrol weggelegd, die werd echt wel opgeëist door Erik Vloeimans en Sytze Pruiksma zelf.

De dames deden hun best en vertelden ons het verhaal van de vogels die op reis gingen op zoek naar een leider. Het ballet vond ik indrukwekkend. Hoe mensen er in slagen om, soms met hele kleine subtiele bewegingen,zich als vogel voor te doen.

De muziek viel mij ronduit tegen. Er was heel veel gewerkt met accoorden waarin veel bedoelde dissonanten verwerkt waren. Ik had in de muziek veel meer een samenspraak van vogels verwacht. Nu eens een partij voor de piston of trompet, dan weer eens een antwoord van een andere groep blazers, maar nee het bleef dus grotendeels bij accoorden.

Achteraf had ik best wel een beetje een katerig gevoel over het geheel. Het verhaal was magertjes, het dansen vond ik schitterend, maar de muziek was nu niet bepaald het genre waar ik van houd. En twee honderd muzikanten in plaats van de duizend waar eerst sprake van was, was voor mij ook teleurstellend.

Als ik dit alles geweten zou hebben, zou ik dan ook naar deze voorstelling zijn gegaan? Ik denk het wel. De entourage is mooi, het past ook helemaal bij  een mooie zomeravond en ach het was heus de moeite van kijken wel waard hoor, alleen wel heel anders dan ik verwacht had.

De drie dames die ons het verhaal verhaal vertelden met de ontknoping, dat we zelf koning zijn van ons lot.

2018-07/cultuurvoorstellingp.jpg

                                         klik

De muzikanten zoeken hun plaatsen op

hanscke | Zondag 15 Juli 2018 - 12:39 pm | | Standaard | Drie reacties

CULTURELE CONFERENCE


Leeuwarden is dit jaar Cuturele Hoofdstad van het jaar. Hoe het komt, ik weet het niet, maar het spreekt mij op de één of andere manier hé-le-maal niet aan. Ik raak er niet door aangeraakt, niet door beroerd of wat dan ook. Er schijnt van alles te doen te zijn, maar ik vind dat er so wie so 's zomers best al wel veel te beleven valt, ook zonder de titel Culturele Hoofdstad en dit laatste geeft mij dan ook niet de boost dat ik overal achteraan moet hollen en extra veel moet gaan zien.

Eén programmaonderdeel springt er voor mij dan wel uit en dat zijn dan niet de binnenkort verwachte grote reuzen maar het concert Conference Of The Birds waar maar liefst duizend Ha-Fabra-muzikanten aan mee werken. De trompettist Eric Vloeimans en de multi-instrumentalist  Sytze Pruiksma brengen met vele toneelspelers en al deze mensen uit die vele muziekkorpsen deze voorstelling voor het voetlicht en ik ben er heel nieuwsgierig naar.

Toen ik in februari de vooraankondiging las, wist ik het meteen, hier wil ik naar toe. Ik word altijd blij als ik een muziekkorps hoor spelen. Dat heb ik echt overgehouden aan mijn jeugd. Mijn vader heeft jaren tuba gespeeld in een muziekkorps en ik heb het altijd heel erg leuk gevonden om hem te zien spelen. En dan nu honderden muzikanten tegelijk. Daar wil ik bij zijn.

Leuke bijkomstigheid is, dat het een voortborduren is op het format 'Kening fan 'e greide' van het nieuwjaarsconcert wat ik op 1 januari in het concertgebouw in Amsterdam heb gezien.

Dit wordt een blog in twee delen. Deel twee volgt als ik geweest ben.

Helaas, het was niet wat ik er van verwacht had. Er waren zeker geen 1000 Hafabra muzikanten. Hoeveel het er wel waren weet ik niet, maar ze waren in twee groepen verdeeld en voor hen was geen hoofdrol weggelegd. Er was geen enkel solo aan hen toebedeeld, die waren er alleen voor Erik Vloeimans en Sytze Pruiksma en ook aan het eind van de voorstelling werden ze niet uitgenodigd om even te gaan staan om zichtbaar voor het publiek het applaus in ontvangst te nemen.

Echt onder de indruk van de muziek was ik ook niet. Het waren moderne composities waarin veel gebruik gemaakt wordt van dissonanten. Je moet er van houden.......

Ondanks mijn kritische kanttekeningen heb ik wel een mooie avond gehad.




hanscke | Vrijdag 13 Juli 2018 - 4:36 pm | | Standaard | Vijf reacties