DE BERKEL

Tijdens mijn voorbereiding van deze tussenvakantie heb ik de fietskaart van dit gebied urenlang bestudeerd en stuitte ik op het feit dat ik heel dicht bij de oorsprong van De Berkel was. Dat is dan voor mij DE uitdaging om daar naar op zoek te gaan. Ooit heb ik in Rekken, bij Eibergen, gewoond en De Berkel heeft op de één of andere manier altijd tot mijn verbeelding gesproken. Ook door de verhalen dat dat hele rustige voortkabbelende riviertje wel eens behoorlijk te keer kon gaan en gevaarlijk kon worden als het buiten zijn oevers trad. 

P. heeft altijd dubbel van het lachen gelegen als ik dit soort verhalen vertelde. Hij had het altijd over de woest kolkende rivier De Berkel. De Schipbeek werd dan altijd in één adem meegenoemd. Nadat er een aantal jaren geleden in de buurt van Rekken bij een stuw een paar kanovaarders in De Berkel verdronken zijn is er toch een zwart randje om dit soort grappen bij gekomen. 

In de buurt van Billerbeck stond de Berkelquelle op de kaart genoemd, en daar moest het dus ergens zijn. Maar hoe ik ook keek, nergens zag ik ook maar iets van en klein beekje, geen brugje, geen stroompje, niets!

P. zag opeens wel een hotel/café die de naam Berkelquelle voerde.  We hebben de auto daar aan de kant van de weg gezet en we zijn lopend een zandpad opgegaan. Boven op de heuvel aangekomen zagen we een mooil icht glooiend landschap met prachtige gele korenvelden, maar nergens een spoortje van water. 

Tot we terugkwamen bij de auto en ik aan de overkant een klein paadje zag met de verwijzing van Berkelquelle en ja hoor, na nog geen tweehonderd meter zag ik water. Er was een keurig paaltje

waar op te lezen stond dat bij deze Quelle echt de Berkel begint. Later hebben we op google earth gezien, dat het verloop van de Berkel in het begin ondergronds plaats vindt. Dat wij dus geen beekje of stroompje konden vinden is dus niet zo vreemd.

Ik ben helemaal blij, dat we er toch in geslaagd zijn de oorsprong van De Berkel te vinden en met dit blogje is Het Berkelverhaal dan ook helemaal af. Ik kijk met veel genoegen en heel tevreden op dit hele gebeuren terug. Zoiets maakt een vakantie helemaal geslaagd. 

                              De Quelle

2018-07/img_3843p.jpg

                                     klik

hanscke | Vrijdag 06 Juli 2018 - 10:44 am | | Standaard | Zes reacties

IN DER FREMDE


Ooit heeft iemand mij de tip gegeven, dat er vlak over de Duitse grens heel wat te zien is aan kastelen. Deze winter ben ik eens op zoek gegaan en kwam ik op het spoor van de hundert schlösser route in Münsterland. Dat leek me wel wat. Ik heb ergens op het internet een prachtige regionalkarte van die streek gevonden en besteld en vervolgens heb ik uren over die kaart gebogen gezeten om uit te plussen en te minnen waar we goed zouden kunnen fietsen en wandelen.

Toen de streek na veel vijven en zessen bepaald was,  Münster en Coesfeld moesten in een straal van ongeveer 35 km. liggen waar daar wilde ik dan ook heen kunnen gaan zonder al te veel tijd  in de auto te oeven zitten, ben ik op zoek gegaan naar een camping.

Dat leek eerst niet mee te vallen, maar uiteindelijk viel de keuze op Tannenwiese bij Dülmen. De meeste Duitse campings staan vol met vaste gasten, maar deze camping heeft een apart veld voor de gewone komende en gaande kampeerder. Dat leek mij wel wat.

En het is een schot in de roos. Een goede camping met sehr sauber sanitair, een prachtige omgeving met allerlei leuke stadjes die we per fiets kunnen bereiken en wandelroutes kan ik hier zelf wel ontwerpen met behulp van de goede fietskaart. Dülmen, Haltern am See, Lüdinghausen, het zijn allemaal hele leuke kleinschalige stadjes, te vergelijken met Dokkum.

Vandaag was het helemaal Toppie Joppie. Op de kaart was  dan wel aangegeven dat er in Lüdinghausen net iets meer te zien zou zijn  dan in de andere genoemde stadjes , maar dat er zulke prachtige kastelen zouden staan overtrof mijn stoutste verwachtingen.

Met het uitzonderlijk mooie weer wat we er zo maar cadeau bij krijgen, is het echt genieten geblazen. En dan te bedenken dat dit eigenlijk maar even een tussenvakantie is. Zeker voor herhaling vatbaar. Met de relatief korte reistijd van pakweg twee en een half uur is dit een streek waar ik zeker nog wel eens weer naar toe wil. Het is hier prachtig.

hanscke | Maandag 02 Juli 2018 - 11:06 pm | | Standaard | Zeven reacties

EN DAT WAS HET


 En dat was het dorpsfeest. Gelukkig is alles weer goed verlopen, geen ongelukken, geen slaanderij of iets van dien aard, nee het feest is, op een paar kleine schoonheidsfoutjes na, net als twee jaar geleden weer heel goed verlopen. We hadden misschien wel iets mooier en warmer weer willen hebben, maar behalve een heel klein buitje tijdens de optocht op vrijdagmorgen is het droog gebleven. 

Het programma verschilde niet zo veel met het programma van twee jaar geleden, maar de samenstelling van het team was wel wat veranderd en dan is het altijd maar weer afwachten hoe het uitpakt. Dit bestuur is dus een uitvoerend bestuur en dat wil zeggen, dat het hele gebeuren, van organisatie tot uitvoering, door het negenkoppige bestuur gedaan wordt. Alleen de Cross Country op vrijdagmiddag wordt door een andere commissie gedaan, maar het aanvragen van vergunningen bij de gemeente, het regelen en het opzetten en afbreken van de feesttent, de lunch voor de schoolkinderen, de bonte avond, de optochten, de avond met een muziekband, de matinee en de bediening van de bar, de hele mik mak wordt dus door negen mensen gedragen met hier en daar een helpende hand van een loslopende vrijwilliger.

Maar het feest leeft in ons dorp. Dat was goed te merken toen ik de avond voorafgaand aan het feest even door het dorp fietste om de buurtversieringen te bekijken. Het was maandag- en dinsdagavond één en al bedrijvigheid in het dorp om de buurtversieringen op tijd klaar te hebben voordat  op woensdagavond de juryleden op pad zouden gaan om de straatversieringen te beoordelen. Ook dat hoort bij het feest.

Ook dit jaar heb ik weer een flink aantal uren in het kassahokje doorgebracht om munten te verkopen die omgezet werden in het kopen van bier, wijn en frisdrank en ook nu heb ik mij wel weer verbaasd over het gigantische bedrag wat uitgegeven wordt aan voornamelijk bier. De briefjes van vijftig euro vliegen je om de oren. De kosten van het gehele dorpsfeest worden grotendeels gefinancierd uit de drankomzet. Als elke inwoner voor ongeveer 25 euro aan munten koopt, dan kan zo'n dorpsfeest uit.

Wat ik vooral dit jaar als heel positief ervaren heb, is dat de jeugd het (gelukkig) niet laat afweten. Ze komen niet alleen op de vrijdagavond als er een band speelt, nee, ze doen ook actief mee in de optocht, aan de cross country en op de matinee ontbreken zij ook niet.

Voor de kleintjes hadden we dit jaar voor het eerst wat springkussens gehuurd en dat was een groot succes. Het is echt een heel geslaagd dorpsfeest geworden, met hier en daar wel wat verbeterpunten, maar dat hoort er bij. Ik kijk met een heel tevreden gevoel terug op het hele gebeuren. Hierna, over twee jaar, mag ik nog één keer en dan geef ik het stokje weer door.

buiten de tent en in de tent

2018-06/dorpsbeeld5.jpg

                            klik

hanscke | Dinsdag 26 Juni 2018 - 4:52 pm | | Standaard | Vijf reacties

IN DE STOKKEN


Het feest staat in de stokken, het dorpsfeest wel te verstaan. Deze week gaat het gebeuren, dan gaan we zien of alle voorbereidingen doeltreffend genoeg zijn geweest om als dorp ons tweejaarlijkse feest weer te kunnen vieren. 

Het is net of ik het deze keer net iets zwaarder vond om mijn steentje bij te dragen dan de vorige keer. (natuurlijk heeft het ernstig ziek zijn van mijn schoonzusje hierin ook wel een rol  gespeeld. Gelukkig lijkt het de goede kant op te gaan) maar misschien heeft het ook te maken met het feit, dat ik nu meer van de in's en out's weet. Door de ervaring weet ik nu veel meer dan de eerste keer, wat er eventueel allemaal mis zou kunnen gaan... en ja, dat wil je natuurlijk koste wat het kost zien te voorkomen.

Ook krijg je te maken met de veranderingen die in twee jaar plaats vinden. Neem bijvoorbeeld het verplicht inzetten van verkeersregelaars bij de optocht. Twee jaar geleden was het best een klus voor de twee aangewezen bestuursleden van ons comité om on line het examen te doen, maar dit jaar was het een crime om het überhaupt geregeld te krijgen, om mensen aan het examen deel te laten nemen.

Omdat ik de organisatie hiervan op mij genomen had, ben ik hier mee bezig gegaan en dat heb ik geweten. Het heeft mij uren gekost om uit te zoeken hoe het moest. En als ik de gemeente dan belde voor enige uitleg, werd ik verwezen naar de handleiding van de pagina.

Oh, de medewerkster van de gemeente was heus heel vriendelijk hoor, maar echt veel verder helpen kon ze me ook niet. Ze probeerde mij nog wel een hart onder de riem te steken door te zeggen dat de website niet echt gebruikersvriendelijk was. Hierover waren al meer klachten geweest. Achteraf blijkt dan, dat onze gemeente zich niet voor de regeling van verkeersregelaars aangemeld heeft, waardoor in onze gemeente de betreffende organisatie die een optocht organiseert, wij dus, een aantal extra handelingen moeten verrichten om toegang tot het verplichte examen te krijgen. Afijn, het is uiteindelijk toch allemaal nog op tijd klaar gekomen.

Morgen zal de feesttent opgebouwd worden, daar heb ik dan, behalve het regelen van de verzekering, geen taak in, woensdag wordt de tent verder ingericht, daar word ik wel verwacht en donderdag gaan we los.

We beginnen met een lunch voor de schoolkinderen, daarna kinderspelletjes en kinderdisco en 's avonds een bonte avond met diverse optredens van verschillende buurten.

Op vrijdag starten we met een optocht, zijn er spelletjes voor de 50 plussers, is er een Cross country voor de liefhebbers en is er 's avonds een band die (kei)harde muziek speelt. Gelukkig heb ik het zo geregeld dat ik die avond slechts de verkoop van de entreegelden voor mijn rekening neem en dat ik zo rond twaalf uur weg kan. Zaterdag is er dan voor de 2e keer optocht en 's middags de alom geroemde matinee. Het feest wordt op zondag met een kerkdienst in de tent afgesloten.

We hopen op mooi weer, maar we zijn al blij als het donderdag, vrijdag en zaterdag droog is. We zijn (ik ben) er klaar voor.  Of er deze week nog tijd over blijft om even stoom af te blazen weet ik niet, dat hangt er helemaal van af hoe het één en ander zal gaan verlopen.

2018-06/klaargestoomdp.jpg

                                 klik

hanscke | Maandag 18 Juni 2018 - 10:59 am | | Standaard | Zes reacties

GOED ROZENJAAR


Waar blijft mijn tijd? Wist ik het maar. Voor ik het weet is de dag al weer om en in een mum van tijd is de week ook al weer voorbij. Het prachtige zomerweer zal er wel een klein beetje debet aan zijn, maar toch ook niet helemaal. Alhoewel, als het echt mooi weer is wil ik graag zoveel mogelijk buiten zijn, het liefst van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.

Nu ik niet meer werk, laat ik tijdens zo'n mooi weer periode gewoon alles uit mijn handen vallen en ben ik alleen maar bezig met buiten zijn.Fietsen, wandelen, buiten eten, buiten tv kijken, want ja, het tennistoernooi Roland Carros was ook bezig en ik heb vele mooie tenniswedstrijden buiten op ons terras gekeken, breien, lezen; noem het op, alles heb ik buiten gedaan. En daar is natuurlijk veel tijd in gaan zitten en dan lijkt er geen tijd meer te zijn voor het schrijven van blogjes.

Ik schrijf met opzet lijkt....., want er was natuurlijk meer aan de hand. Onder andere blijdschap omdat zoonlief niet zo heel ver bij ons uit de buurt een huisje heeft gekocht, maar ook heel veel zorgen omdat schoonzusje zeer ernstig ziek is en al anderhalve week in het ziekenhuis op de intensive care verblijft alwaar men probeert om na twee spoedoperaties, de buikvliesontsteking onder controle te krijgen. Dit laatste, de ziekte van schoonzusje, heeft bijna een verlammende uitwerking op mij waardoor ik de neiging heb om veel langer te blijven hangen in het doen van nutteloze spelletjes zoals Candy Crush.

Ik heb mijzelf dat, gezien de spannende tijd,  toch maar gewoon even toegestaan, maar nu heb ik zoiets van: tot hier en niet verder. Bovendien staan er verschillende verplichtingen aan mijn deur te rammelen en die moet ik gewoon nakomen. Na deze week vindt het dorpsfeest plaats en al heb ik al wel het één en ander gedaan, ik zal als lid van het organisatiecommitee toch mijn steentje moeten blijven bijdragen, zeker nu de situatie van schoonzusje enigszins gaat stabiliseren.

Dus gisteren heb ik de mouwen maar opgestroopt, ben ik het één en ander gaan regelen voor het dorpsfeest, ga ik een vergadering van De Zonnebloem voorbereiden, ben ik vanmorgen bezig gegaan met het huisje van zoonlief schoon te maken en ben ik deze avond, de afspraak die ik met mijzelf had, nagekomen om een blogje te schrijven.

Met dit doel heb ik een paar dagen eerder al foto's van de bloeiende klimroos gemaakt. In al die jaren dat ik hier woon, heb ik de door ons geplante klimroos nog nooit zo uitbundig zien bloeien. Heel vaak was er een schimmel of luis  die de bloei beperkte, maar dit jaar is het, misschien wel door het uitzonderlijk mooie weer, een heel goed rozenjaar.

2018-06/opgesloktp.jpg

                                      klik




hanscke | Dinsdag 12 Juni 2018 - 10:17 pm | | Standaard | Vijf reacties

OPGESLOKT WORDEN


Bij het lezen van een filmrecensie over de film La Villa stuitte ik op de volgende zin: elke generatie wordt langzaam opgeslokt door de tijd. Ik werd er door geraakt. Mooier zou ik het zelf nooit kunnen bedenken. Het geeft precies weer hoe ik al een tijdje naar de wereld kijk en hoe ik mij voel.

Misschien heb ik het al wel eens eerder aangegeven dat ik het moeilijk vind om mijzelf als oudere te definiëren terwijl ik toch heel goed weet dat ik daar wel toe behoor. Maar als ik dan in een officieel radionieuwsbericht hoor, dat wij ouderen bij de hand genomen moeten worden om weer te gaan leren om met het openbaar vervoer te gaan reizen, dan rijzen mij de haren ten berge. Hoe zo moet mij (en andere nog iets ouderen, 70ger plussers) geleerd worden om van het ene perron naar het andere te komen om zo op een andere trein te kunnen overstappen. Hoe zo moet mijn generatie (weer) geleerd worden om met de trein te kunnen reizen.

Wie zijn de mensen die dit verzinnen en dit als serieus nieuws brengen? Zijn dat de jongeren van deze tijd? Welk beeld hebben zij van ons ouderen. Vast een ander beeld dan wij van onszelf heben. Vast een ander beeld dan die ik heb. Ik zie gelukkig heel veel mensen die veel ouder zijn dan ik, maar die nog van alles kunnen en heel veel ondernemen. Dat is ook de oudere generatie. Laten de jongeren daar ook alsjeblieft oog voor hebben.

Oh, ik zie heus wel dat de jongerengeneratie van nu, steeds meer gaan verschillen van de generatie van toen wij jong waren. Wat die verschillen zijn kan ik niet direct benoemen, maar het omgaan met elkaar is toch net een tikkie anders dan toen ik een jongvolwassen was.

Als ik de kans krijg mag ik graag kijken naar hoe een jonge moeder of vader zich in het maatschappelijke verkeer probeert te verstaan met zijn taak als nieuwbakken ouder van een nieuw mensenkindje. Vooral in deze tijd, als het mooi weer is, wordt mij die kans nog aleens geboden, al wandelend door een park, of zittend op een terrasje. Soms heb ik wel eens heimwee naar die tijd toen ik zelf nog zo jong en onervaren was, want dat is wat ik ook zie. De onervarenheid. Naast de verschillen zijn er dus ook wel overeenkomsten en lijkt er in dat opzicht niet veel veranderd te zijn. 

En zo schrijdt het leven voort en moet ik leren omgaan met het feit dat ik ongemerkt toch echt tot de oudere generatie ga behoren. Net als zovelen met mij. Momenteel lees ik het boek van Sonja Barend: je ziet mij nooit meer terug. Ooit was zij een icoon van de tv, maar ook zij wordt langzaam opgeslokt door de tijd net zoals zovele andere bekende coryfeeën waarmee wij vergroeid zijn.

Ik troost mij met de openingszin van de filmrecensie: De babyboomgeneratie heeft het terugblikstadium bereikt en dat gaat ook aan de filmwereld niet voorbij. Kennelijk is het dus heel gewoon dat ik zo af en toe met een beetje heimwee naar mijn verleden terugblik. Dat schijnt toch wel bij het ouder worden te behoren.

Maar om de ouderen nu als en masse weg te zetten als niet veel meer te kunnen en overal mee geholpen te moeten worden gaat mij toch net ietsjes te ver. Er zijn massa's ouderen die nog heel goed bij de tijd zijn, bij deze tijd wel te verstaan.

Of ik de film ook echt ga kijken weet ik nog niet, daarover heb ik nog geen beslissing genomen.

2018-05/tijdp.jpg

                                    KLIK


hanscke | Zondag 27 Mei 2018 - 11:44 am | | Standaard | Vijf reacties

MEGCHELEN


Dit is de allereerste keer sinds ik ruim twaalf jaar geleden met bloggen begonnen ben, dat ik er gaandeweg voor gekozen heb om tijdens mijn (voorjaars)vakantie geen blogjes te maken. Het is min of meer een samenloop van allerlei redenen bij elkaar en het heeft vooral te maken met oud en nieuw.

Laat ik met het nieuwe beginnen. Begin dit jaar hebben we een nieuwe caravan gekocht. De Hobby, want dat was het merk wat we hadden, was dan nog wel niet helemaal aan zijn eind, maar hij begon toch hier en daar wat gebreken te vertonen en het leek ons een wijs besluit om deze te vervangen voor een nieuwe.

Ik had gedacht er heeeeeel blij mee te zijn en dat ben ik ook wel maar toch anders dan toen we zestien jaar gelden de Hobby kochten. Na een Holtkamper vouwwagen kregen we een echte caravan. Ik kon mijn geluk niet op. Het was een upgrade van jewelste en werkelijk alles was mooi en luxe en fantastisch.

Nu we dus weer een nieuwe caravan hebben, dit keer een Carevelair, is het toch anders en ga je meer vergelijken. In de éne caravan is dit handiger, in de nieuwe is dat juist weer geheel iets anders, maar dan mis je weer net dat éne, kortom het was veel meer wennen aan meer van het zelfde maar dan net iets anders, dan ik gedacht had.

Nu we er een dag of tien mee weggeweest zijn is het goed en begin ik steeds meer van de blijdschap te voelen die ik verwacht had.

Naast het wennen aan de nieuwe caravan en hiervoor wat tijd te willen hebben om de juiste woorden te kunnen vinden om hierover te schrijven, begint de inmiddels sterk verouderde llaptop ook een een obstakel te vormen om (snel) even een blogje te maken. Het ding is zo traag, het toetsenbord werkt niet meer naar behoren, kortom het kost mij behoorlijk wat inspanning om een blogje geplaatst te krijgen, waardoor ik deze vakantie dacht, laat maar. De nieuwe caravan en de oude laptop, het matchte gewoon even niet met elkaar.

We waren in Megchelen en we hebben daar een prima tijd gehad. Een mooie grensstreek waar heel fijn gefietst en gewandeld kan worden en dat hebben we dan ook met heel veel plezier gedaan.

De foto aan het begin van het blog is in Ulft genomen en refereert aan het verleden van deze streek toen hier nogal wat ijzer gevonden is en er een grootse ijzergieterij was van waaruit onder andere de kachelfabriek de DRU is ontstaan. Het gigantische gebouwencomplex van de DRU is gerenoveerd en doet nu dienst als de Cultuurfabriek. Heel erg mooi van opzet.

De onderste foto geeft het aanzien van het landelijke dorpje Megchelen weer, waar nog volop rust en ruimte te vinden is. We hebben weer heel wat mooie en interessante dingen gezien in deze prachtige omgeving.

2018-05/mechelenp.jpg

                       klik

hanscke | Dinsdag 22 Mei 2018 - 10:27 pm | | Standaard | Vijf reacties

HUIDSKLEUR


Wat goed is moet blijven en dat geldt voor mij zeker wat de herdenking van vier mei en het bevrijdingsfeest van vijf mei aangaat. En toch heeft het handjevol mensen die actie wilden voeren, de club van: Geen 4 Mei Voor Mij, de club die een lawaaiprotest wilde houden rond de Dodenherdenking op de Dam, mij wel een klein beetje aan het denken gezet. 

De wereld is aan verandering onderhevig en het is goed om daar in mee te denken. Soms is het nodig om door die veranderingen uitgangspunten te veranderen. Het Nederland van vijftig jaar geleden is niet hetzelfde Nederland van anno nu. Ik had nooit gedacht enig begrip op te kunnen brengen voor de anti Zwarte Piet beweging, maar ik begin het nu toch een klein beetje aan te voelen. Niet dat Zwarte Piet afgeschaft moet worden, dat zeker niet, maar wel voor het feit dat er mensen zijn die er moeite mee hebben en dat kenbaar maken.

Frappant vond ik namelijk het bericht van enkele weken geleden, dat er nu ook  BH's zijn in de huidskleur van onze getinte, of anders gezegd, donkere medeburgers. Tot nu toe werd er met de term "huidskleur" klakkeloos uitgegaan van de blanke kleur. Het zelfde geldt voor de pleisters. Sinds kort worden er pleisters in meerdere huidskleuren verkocht. 

Het is toch eigenlijk best vreemd dat er nu pas aan gedacht wordt, dat mensen met een donkere huidskleur ook wel graag een BH willen dragen die niet opvalt en dat zij ook wel graag een pleister willen plakken die niet om aandacht schreeuwt omdat de eigen huidskleur zoveel anders is. 

Soms moet er geschreeuwd worden om dit onder de aandacht van de blanke medemens te brengen, want vanuit onszelf schijnt het heel moeilijk te zijn om op zo'n idee te komen. 

Maar om op 4 mei tijdens de dodenherdenking als protest een lawaaiactie te beginnen gaat mij dan wel weer te ver. Gelukkig heeft men dat bijtijds ingezien, maar dit alles doet toch wel zijn werk. Het schudt mij tenminste wel wakker. Misschien zijn we al met al toch wel net iets te veel blank gericht en wordt het hoog tijd om ons denken hier en daar wat meer aan te passen aan de tijd van nu. De kunst is wel om het goede daarbij te behouden.

2018-05/huidskleur.jpg

hanscke | Zondag 06 Mei 2018 - 8:41 pm | | Standaard | Zeven reacties