VERTRAAGD


Het lijkt wel of dit jaar het voorjaar maar niet op gang wil komen, tenminste zo beleef ik het zelf. Hoeveel moeite ik ook doe om mijzelf uit de winterslaap te laten ontwaken, het schijnt maar niet te willen lukken. Zo heel af en toe, als het inderdaad een beetje lekker weer is, word ik heel even actief, bedenk ik opeens dat het violentijd is en spoed ik mij naar de "Welkoop" om een tray violen te kopen om net als alle andere jaren een paar potten met violen te vullen.

Het werkt inspirerend, want de volgende dag zijn we in de tuin te vinden om wat orde op zaken te stellen. Maar wanneer het de volgende dag weer een stuk kouder is, laten we het al snel weer afweten.  

Zo heb ik dit jaar ook niet echt in een paasstemming kunnen komen. Meestal breng ik Pasen wel in verband met het begin van het nieuwe leven wat weer gaat komen, alles bot uit, de tijd van groei en bloei gaat weer beginnen en dat alles kan mij dan altijd ongelooflijk blij maken, maar dat gevoel kan ik nu nog niet te pakken krijgen.

Maar ondanks het niet zo mooie weer hebben we echt wel gezellige paasdagen gehad. Eerste Paasdag heb ik heel uitgebreid en ongestoord op tv naar De Ronde van Vlaanderen kunnen kijken en tweede Paasdag hebben we ons prima in Den Haag vermaakt met, weliswaar in wat druilerig weer, eerst een aardige Groene Wissel wandeltocht van 14 km, en vervolgens met dochterlief en kleine dochter gezellig samen gegeten en genoten van een heerlijk Paasmaal.

Dankzij de Kruidvatactie hoefden we 's avonds niet ook  nog eens naar huis rijden, maar konden we heerlijk in een hotel blijven slapen. Dit alles bij elkaar leidt er wel toe dat ik achteraf kan zeggen dat ik toch wel hele leuke gezellige paasdagen heb gehad ondanks het gemis van het het vrolijke voorjaarsgevoel wat meestal aan deze dagen gekoppeld zit. 

Pasen is voorbij, maar het voorjaar gaat zeker nog komen, ondanks dat de natuur wat vertraagd op gang lijkt te komen.

2018-04/vertraagdp.jpg

                                    klik

hanscke | Woensdag 04 April 2018 - 4:30 pm | | Standaard | Vijf reacties

DAGJE ALMERE


Ook bijzondere dingen gaan, als ze maar vaak genoeg gebeuren, min of meer gewoon worden. Dat is ook een beetje het geval met de uitstapjes van de Red Hat. Jazeker, ik ben nog steeds een rode hoeden mevrouw. Elke maand staat er een activiteit gepland zo ook voor deze maand maart.

Daar één van onze chapterleden vorig jaar zomer naar Almere is verhuisd, leek het ons leuk om haar met een bezoek te vereren en samen met haar Almere te gaan bekijken.

Met vijftien ladies in het rood en paars gekleed, allen met een rode hoed getooid, is de treinreis al een feestje op zich, maar dat laat ik in dit blog verder buiten beschouwing.

Erica stond keurig in het rood en paars uitgedost bij de stationsuitgang op ons te wachten. Onder haar leiding zouden we een stadswandeling doen met de nodige uitleg over de architectuur. Maar behalve het kijken naar de vele nieuwe bouwwerken die Almere rijk is, viel er nog veel meer te beleven.

Omdat de PvdA in Almere goede zaken had gedaan, werden er rode rozen uitgedeeld en ook wij kregen allemaal een rode roos. Als tegenprestatie wilden de mensen die de rozen uitdeelden graag met ons op de foto. Dat was het eerste intermezzo en er zouden nog verscheidene fotosessies volgen.

De tweede spontane gebeurtenis was de trommelsessie, Omdat het ook schoonmaakdag was stonden er een flink aantal vuilniswagens op een groot plein geparkeerd. Daarbij was een kring gemaakt met voor elke stoel een grote plastic ton met daarop twee drumstokjes. De voorbijgangers werden uitgenodigd om op een stoel plaats te nemen en mee te trommelen met de voorman die het ritme en het tempo aangaf. Als eenling had ik nooit plaats genomen, maar toen verschillende van onze dames plaats namen ben ik ook maar op een stoel gaan zitten en heb ik vol overgave meegetrommeld. En leuk dat het was!

Na weer een klein eindje verder gelopen te zijn kwamen we bij een stand waar een nieuw vruchtensapje geproefd kon worden. Natuurlijk waren wij heel dorstig en wilden wij allemaal ook wel een blikje drinken

Uiteindelijk heeft Erica ons dan tussen de bedrijven door toch nog het één en ander over Almere kunnen vertellen, maar of er veel van is blijven hangen waag ik te betwijfelen. Wij waren eigenlijk veel drukker met alle dingen die er ongepland omheen gebeurden, zoals het gesprek met de milieumeisjes die ons er op wilden wijzen dat het zo lang duurt voordat de filters van sigaretten in de natuur afgebroken worden. Helaas voor de meisjes, wij hebben weinig of geen rokers in onze groep.

Ook het toeristentreintje had onze warme belangstelling, wat uiteindelijk resulteerde in een rondritje door de, ja wat is Almere nu eigenlijk, een stad? Afijn het was een hilarisch gebeuren.

Toen na de lunch de zon ook nog eens doorbrak en wij na afronding van de stadswandeling heerlijk op een terrasje neer konden strijken alvorens wij de terugweg zouden aanvaarden, was de dag helemaal compleet. Wat een dagje Almere je allemaal al niet kan brengen.

2018-03/almerep2.jpg

                                 klik

hanscke | Zondag 25 Maart 2018 - 9:55 pm | | Standaard | Vier reacties

REIKWIJDTE


Eigenlijk had ik het deze dagen heel druk moeten hebben. Deze week stond er weinig gepland, dus vond ik dat we dan maar eens aan de slag moesten om de vide, zo u wilt de overloop, te gaan behangen. Vorig jaar hebben we het schilder- en behangwerk van de hal en de trap uitbesteed aan de schilders, maar de vide zouden we zelf nog wel kunnen.

Vol goede moed hebben we de vide ontruimd; het bed wat er staat en wat als bank dient, uit elkaar gehaald, de boekenkast leeggemaakt en verplaatst en het computermeubel met computer naar een andere kamer versleept. Kortom, als je een ruime overloop hebt, staat er ook heel wat.

Maar toen. Het oude behang verwijderen ging nog wel, dat wil zeggen de bovenste laag. Ik weet dat de schilders vorig jaar alle wanden kaal gemaakt hebben, maar wij hebben besloten om de onderlaag maar te laten zitten. Het geheel was immers zo mooi vlak.

Het glasvezelbehang wat de schilders voor deze klus voor ons achter gelaten hebben werd van zolder gehaald en ook de plaksel, maar toen begon de eerste hindernis. Wat gebruikten we ook al weer als plaktafel en o ja, hadden we nog wel een kwast om de lijm op het behang te smeren of moesten we juist de muur van lijm voorzien?

Met de nodige hoofdbrekens hebben we één baan geknipt. Glasvezelbehang is veel breder en laat zich ook niet zo gemakkelijk verwerken als gewoon behang. De lijm droogde veel te snel op, het was moeilijk de baan behang goed op zijn plek te krijgen en toen, schoot het mij ook nog door het hoofd, àls het behang er straks uiteindelijk opzit, moet ik alles ook nog sauzen, maar voor dat ik daar aan kan gaan beginnen moet ik eerst alles afplakken en o ja, de plinten, daar had ook nog iets mee moeten gebeuren èn de trap naar de zolder ook nog en pffft, weg was al mijn energie.

Ik zag niet meer hoe we deze klus tot een goed einde zouden kunnen brengen. P gaf zich nog niet gewonnen, maar toenwe de eerste baan geplakt hadden en er achter het behang allemaal luchtbubbels ontstonden die we niet weg konden krijgen was voor hem de maat ook vol. Hij ging akkoord dat ik de schilder ging bellen met het verzoek om dit karwei voor ons te gaan klaren.

Natuurlijk wil hij dat wel doen, maar we moeten wel even geduld hebben. Aan het eind van de week heeft hij mogelijk even tijd om langs te komen en misschien dat het dan ingepland kan worden voor begin volgende week.

Ondertussen ga ik maar wennen aan het feit dat ik zo zoetjesaan toch wat ouder ga worden. Nog nooit eerder heb ik een klus niet kunnen uitvoeren omdat ik, lees wij, het zelf niet meer aan konden. Ik heb de reikwijdte van dit, in mijn ogen betrekkelijk kleine klusje, niet goed meer kunnen overzien.

Het verouderingsproces is dus gaande. En net zoals je niet in één dag volwassen bent, ben je ook niet in één dag oud, dat gaat sluipenderwijs.

Deze ervaring heeft mij wel iets geleerd. Ik zal dus steeds meer bij mijzelf te rade moeten gaan of dat, wat ik wil en wat ik in mijn hoofd nog wel denk te kunnen, nog wel reëel is en of ik het lichamelijk gezien nog wel kan opbrengen. Ach ja, het hoort bij het ouder worden, maar een mens is nooit te oud om nog iets te leren. Ik moet dus gaan leren om vooraf in te schatten of ik het lichamelijk gezien nog echt wel kan uitvoeren. Dat is echt nieuw voor mij, want ik kon eigenlijk altijd alles wat ik bedacht ook doen. 

2018-03/reikwijdte.jpg

                           klik

hanscke | Woensdag 21 Maart 2018 - 4:49 pm | | Standaard | Zeven reacties

SLOWKOKEN


Ik was druk bezig om een lekker pruttelpotje van onder andere rundvlees rode kool en uien te maken, meestal maak ik zoiets als zoonlief op bezoek komt, want daar doe ik hem een groot plezier mee. Doordat hij veel buiten de deur moet eten begint restaurantfood hem wat te vervelen. Zijn voorkeur gaat, als hij hier is, uit naar een gewone Hollandse pot.

Nadat zoonlief zich op de hoogte had gesteld van wat die pot deze keer zou schaften, kwam hij op het idee dat hij nog één of ander kookapparaat voor mij bij zich had. Dit had hij als kerstpakket gekregen en het stond nog in zijn auto.

Ik las de tekst op de doos: Slowcooker. Ik had er nog nooit van gehoord. Nieuwsgierig geworden maakte ik de doos open. Stiekem hoopte ik dat het zoiets als een airfryer zou zijn, niet wetend wat ik daar precies mee zou kunnen doen, maar daar had ik in ieder geval wel van gehoord.

Maar het leek er niet op, zeker niet toen ik de beschrijving wat doorlas. Het is een apparaat waar je op lage temperaturen allerlei stoofgerechten kunt klaar maken. De lage temperatuur brengt wel met zich mee, dat er een lange bereidingstijd van zes uur of meer mee gemoeid gaat, maar dat dit de smaak zeker ten goede komt.

Tsja, wat moet ik met zo'n apparaat. Van nature ben ik niet echt een keukenprinses. Ik kook omdat het moet; ik besteed er heus wel enige zorg  en aandacht aan en het meeste wat ik kook is ook wel lekker, maar ik heb er echt geen aardigheid in om uren in de keuken te staan om nieuwe recepten uit te proberen. 

De volgende dag zou mijn jeugdvriendinnetje ( ja ja, tussen twee haakjes, inmiddels een zestig jaar oude vriendschap) met haar man op bezoek komen. Zij heeft veel meer feeling met koken dan ik, dus ik was erg benieuwd of zij enige kennis had omtrent deze voor mij nieuwe kookmethode.

Het proces van slowcooking kende ze wel en ze paste dit zelf ook wel toe, maar dan met gebruik van de oven. Ook voor haar was het een raadsel waarom dit apparaat ooit ontwikkeld is; het voegt immers niets toe.

Ik ben natuurlijk reuze benieuwd of dit apparaat bij de lezers van dit blog bekend is of dat er zelfs mensen zijn die daadwerkelijk met deze elektrische stoofpot eten bereiden. Laat het me weten.

2018-03/slowcooker.jpg

                                   klik

hanscke | Maandag 12 Maart 2018 - 9:36 pm | | Standaard | Zes reacties

BITRI


Vanaf half januari lag het al in mijn bedoeling om er eens een blogje over te schrijven: Pakje Kunst uit de sigarettenautomaat. Voor mij was het helemaal nieuw toen ik een artikel hierover in onze krant las, overgenomen uit het AD.

Gisteravond, toen ik met de dames van onze breiclub het eetcafé Artisante in Dokkum verliet, zag ik zo'n automaat staan. Ik wilde er even een foto van maken, want ik was helemaal verbaasd dat ik, zo snel nadat ik hierover gelezen had, ook al zoiets in Dokkum aantrof.

Eén van de breidames raakte gelijk enthousiast en wilde een pakje kunst trekken. Onder grote belangstelling van ons groepje werd het pakje open gemaakt. Twee kleine beschilderde plankjes met een afbeelding van de wadden met daartussen iets van verharde klei gelijmd; een aardig hebbedingetje om een tijdje ergens neer te zetten. 

Om een beetje beslagen ten ijs te komen ben ik mij, voor het schrijven van dit blogje, eerst maar eens gaan oriënteren of er meer over dit fenomeen bekend was. Toen bleek dat ik toch al weer ver achter liep in de kennis hierover, want het is al weer een paar jaar oud. In 2016 kwam de Tilburgse kunstenaar Ro-nalt Schrauwen op het idee, voortbordurend op iets wat hij tien jaar geleden in Potsdam in Duitsland had gezien,  om dit te beginnen, nadat hij een oude sigarettenautomaat op Marktplaats had gekocht.

En zie, zijn idee is aangeslagen. Overal in het land worden zijn er in diverse steden een oude sigarettenautomaat geplaatst. Uit de automaat trekt men een Pakje Kunst met daarin een uniek kunstwerk en een bijlage met de informatie over de kunstenaar die uit de stad of uit de omgeving komt waar de automaat geplaatst is. De diverse kunstenaars uit de regio dragen er zorg voor, dat de automaat gevuld blijft. 

Achterop de pakjes staan net als bij de sigarettenpakjes waarschuwingen; kunst kan namelijk verwarren, irriteren, verrassen of blijmaken!

Natuurlijk staat er in Dokkum een Bitri-automaat, ooit werden die in Dokkum gemaakt. Of het een blijvertje wordt weet ik niet, maar ik vind het wel een heel leuk initiatief. 

  Ook dit is een bitri automaat en een pakje kunst kost 2 x 2 euro

2018-03/bitri3.jpg

                                       klik

hanscke | Donderdag 08 Maart 2018 - 11:04 pm | | Standaard | Zes reacties

KOUDE DRUKTE


We hadden het van te voren al ingeschat, veel gedoe over de kou die aantocht was, maar het zou ondanks de aangekondigde strenge vorst echt niet meer gaan leiden tot dichtgevroren vaarten. Niet alleen de harde wind is de spelbreker, ook is het niet meer de goede tijd van het jaar. Eerst vroor het 's nachts niet hard genoeg en duurde het door de te krachtige zon overdag veel te lang voordat er een ijsvloertje werd gevormd en nu het dan 's nachts eindelijk matig tot streng vriest, zal de periode te kort zijn voordat de dooi invalt. 

Jammer, we hadden zo graag nog eens een keer over de Murk, het plaatselijke watertje, naar Oudkerk willen lopen om daar lekker van een kop erwtensoep te genieten en dan dit keer met twee honden, want de vorige keer hadden we alleen Hessel nog maar en was Iemand nog niet geboren.

Door de harde wind voelt het heel erg koud en is het niet echt een pretje om buiten te zijn. Behalve ons dagelijkse rondje, de 10.000 stappen moeten natuurlijk wel gezet worden, zijn we dus veel thuis.

Door het weer min of meer verplicht te zijn de tijd binnenshuis door te brengen heb ik nooit erg gevonden, integendeel, ik vond het vaak wel gezellig. Lekker bezig zijn en ondertussen de radio aan, maar dat laatste is er niet meer bij. Ik vind de radio, ik weet het, ik heb het er al eens eerder over gehad, ontzettend irritant geworden. Ik vind de muziek vaak niet meer leuk, de meeste dj's te flauw om aan te horen, de hele dag sky radio is ook geen optie en dat geldt ook voor classic fm. 

Toch had ik deze laatst genoemde zender een middag opstaan en toen hoorde ik opeens het slavenkoor van Nabucco. Ik werd helemaal blij van die muziek. Wat had ik dat gemist. De CDspelers in de radio's doen het niet meer en in het streamen van muziek en dat dan op een usbstickje zetten ben ik gewoon (nog) niet handig. Ik weet het via de telefoon en tablet is er ook veel muziek te beluisteren maar dan zouden we toch ook een luidspreker moeten kopen om dat spul daar op aan te kunnen sluiten. Ik vond dat niet echt een goede optie.

Afijn, ik had dus ook wel eens iets gehoord over radio's met dab en +, misschien was de tijd gekomen om dat dan maar eens aan te gaan schaffen. Na een beetje zoeken vonden we een aardig, niet te duur apparaatje, waar ook een CD speler ingebouwd was, dus dat hebben we maar besteld.

De volgende dag werd het al geleverd. Tja, het apparaat heeft veel meer zenders, datwel, toch wel weer veel van het zelfde, maar mijn klassieke mogelijkheden zijn nu uitgebreid met de radio 4 concertzender en dat is een mooie tussenvorm van de gewone radio 4 en classic fm. Verder kan ik nu ook weer CD's afspelen èn het is een mooi radiootje om straks met de caravan mee te nemen.

Kortom, dankzij de kou zijn we behoorlijk druk geweest met het zoeken naar mogelijkheden om het voor onszelf een beetje gezellig en comfortabel te maken en misschien is het niet optimaal, maar ik heb wel het gevoel weer een stap gezet te hebben om de nieuwigheden van deze tijd bij te kunnen benen.

2018-03/koude-druktep.jpg

                                   klik

hanscke | Donderdag 01 Maart 2018 - 12:27 pm | | Standaard | Zes reacties

FITBIT


Het leek me geweldig om ook zo'n hebbeding te hebben en toen dochterlief mij vroeg of ik nog verjaardag wensen had, gaf ik haar mijn wens door, dat ik wel een fitbit wilde hebben. P. had mij die week verteld dat hij bij een bridgetafel een verhaal gehoord had over een soort horloge, dat tegelijkertijd stappenteller was, dat aangaf hoeveel calorieën er verbrand waren, dat het slaappatroon kon weergeven, afijn, een soort horloge die heel veel kon. 

Na dit verhaal gehoord te hebben ben ik (natuurlijk) maar eens gaan googelen en zo kwam ik bij de fitbit uit. Het leek mij een geweldig idee om zo'n hebbeding, tegenwoordig gadget genoemd, te krijgen. En zie daar, dochterlief vindt het altijd prachtig als ik er blijk van geef nog een beetje op de hoogte te zijn van de nieuwe dingen van deze tijd, dus werd ik verblijd met dit mooie cadeau.

Vanaf de dag dat ik het gekregen heb (behalve de week dat ik in Marokko was) draag ik het hebbedingetje met heel veel plezier. Vooral in het begin viel ik van de ene verbazing in de andere. Het is niet te geloven hoeveel kilometers ik per dag gewoon in huis loop.

Vanaf het moment dat ik 's morgens opsta, zo rond acht uur tot het moment dat we gaan koffie drinken, meestal iets voor tienen, schijn ik al meer dan een kilometer in mijn eigen huis gelopen te hebben en zo'n groot huis hebben we nu ook weer niet. Het is geen villa of zo.

Het schijnt een gezond streven te zijn om 10.000 stappen per dag te zetten en met ons dagelijkse rondje met de honden van bijna vier kilometer kom ik daar meestal wel aan. Zo heel af en toe zie ik dat na het eten de teller op 8100 stappen staat en ja, dat zou betekenen dat ik die dag de 10.000 niet haal, dus dan doe ik maar even de jas aan om nog een klein rondje door het dorp te doen.

Het is ook heel vermakelijk om het slaappatroon te zien. O ja, by the way, alles wat de fitbit registreert wordt met behulp van blue tooth op de telefoon weergegeven en daar kan ik dan ook het schema van mijn slapen zien. De tijd dat ik in slaap val wordt aangegeven, de tijd van de sanitaire stop wordt geregistreerd en ook de momenten dat ik onrustig slaap worden in een grafiek weergegeven. Kortom, ik kan nu echt controleren wat ik 's nachts zoal uitspook. Ook al lig ik meestal wel acht uren in bed, veel verder dan een kleine zeven uur slapen kom ik meestal niet.

Ach ja de topper van alle  registratie vind ik dan wel als ik een wandeltocht doe. Dan word ik toch geprezen, dan krijg ik leuke e-mailtjes binnen dat ik mijn doel al bereikt heb, dat ik goed bezig ben en dat ik een topper ben en dat ik trots op mezelf mag zijn enzovoort. Heel vermakelijk.

Ik ben nu al benieuwd naar het commentaar als ik in juli de vierdaagse van Nijmegen weer ga lopen, want ja, daar hebben we ons weer voor ingeschreven. Na dit jaar nog één keer. Dan hebben we de tien volgemaakt en krijg ik ook een gouden medaille. Het is voor mij de enige manier om in het bezit van zoiets te komen, want verder ben ik nergens goed in, ook niet geweest.

Maar wandelen, lopen dus, kan ik wel en daarom vind ik het misschien wel zo leuk om dagelijks te streven om 10.000 stappen te zetten.

2018-02/fitbitp.jpg

                                klik

hanscke | Zondag 25 Februari 2018 - 3:49 pm | | Standaard | Vijf reacties

SPIT


Het is al weer ruim een week geleden, dat ik in bed, gewoon tijdens het slapen, geblesseerd ben graakt. Tijdens het wakker worden merkte ik dat mijn nek aan de linker kant verschrikkelijk veel pijn deed. "Ik zal wel verkeerd gelegen hebben", dacht ik, "straks even heet douchen en dan trekt het wel weer bij."

Helaas, dat was niet het geval. Na een halve dag maar eens een paar paracetemols geslikt, maar het effect bleef uit. Geen enkele vermindering van de pijn. Dan maar een Ibuprofen; en ja dat verlichtte de pijn enigszins. Het slapen die nacht ging niet zo heel best. Elke beweging die ik met mijn hoofd maakte werd afgestraft met enorme pijnscheuten. 

Na een paar dagen leek de situatie iets te verbeteren, dus stopte ik met de ibuprofen. HELEMAAL FOUT. De pijn kwam twee keer zo sterk terug. Ik werd compleet misselijk van de pijn en na een dag of vier heb ik midden op de middag de huisarts gebeld; ik mocht diezelfde middag nog even langs komen.

Een soort spit in de nek zo luidde de diagnose. Ik had er nog nooit van gehoord, wel van spit natuurlijk, maar niet van spit in de nek, maar lang leve google, daar is het uiteraard terug te vinden dus het bestaat echt. Ik was op de goede weg geweest met het slikken van ibuprofen, maar ik had er niet zo snel mee moeten stoppen. Tja weet dat maar eens. Ik houd niet van dat spul en mijn streven is dan ook altijd om het zo weinig mogelijk te gebruiken. Nu kreeg ik het advies, drie of vier keer per dag ibuprofen 400 mg, tegelijkertijd twee paracetemollen en ik kreeg een recept voor diazepam, een soort valium dat als spierverslapper moet dienen. Daarbij opgeteld een maagbeschermer, dus het is een hand vol "snoepjes".

En zo ben ik de afgelopen week wat doorgesukkeld. Ondertussen ben ik ook bij de fysiotherapeut aangeland, maar een manuele manupilatie was nog niet mogelijk, de omgeving van het nekwerveltje die niet helemaal op de juiste plek zit, is nog te veel geïrriteerd en ontstoken. Dat moet eerst tot rust komen. Toch heeft de fysiotherapeut een heel klein rukje kunnen doen, waardoor de ergste spanning wat is weggeëbt. 

Mede hierdoor is de ergste pijn verdwenen en kan ik weer een beetje normaal functioneren en daar ben ik heel blij om. Zo heb ik afgelopen zaterdag het veertig jarig jubileumfeestje van regio Noord Friesland van De Zonnebloem niet voorbij hoeven laten gaan en heb ik mijn taak als voorzitter gelukkig gewoon kunnen uitvoeren, zij het wel met een warme shawl om, maar dat stond nog wel leuk ook.

Ik vond het echt heel erg leuk om bij zo'n jubileum betrokken te zijn en het aan den lijve mee te maken. Ook zijn er dan altijd mensen die, ondanks dat het niet hoeft, we zijn immers allemaal vrijwilligers, toch met een bloemetje aankomen. Zo ben ik aan deze drie bloemen gekomen, die op de foto van de pop up staan. Ze staan zo leuk op tafel en iedere keer als ik ze zie, maakt het mij blij, omdat ik weer zo ver opgeknapt ben en ik gelukkig wel bij deze bijzondere middag aanwezig kon zijn. 

Het komt echt weer helemaal goed, zo heeft de fysiotherapeut mij verzekerd en ik heb daar ook wel alle vertrouwen in.  Maar het is al met al wel een hele rare gewaarwording, in bed, tijdens je slaap geblesseerd raken. Pijn kost onnoemelijk veel energie, maar langzamerhand begin ik weer in mijn gewone doen te geraken. De theepot, gekocht in Marakesh gebruik ik als overgang van het Marokko reisverslag naar de normale gan van zaken.

2018-02/spitp.jpg

                                 klik

hanscke | Zondag 18 Februari 2018 - 8:34 pm | | Standaard | Zeven reacties