TERUGZIEN


Terugziend op de vakantie, die sinds gisteren weer voorbij is, kan ik zeggen dat we al met al een goede tijd hebben gehad. Natuurlijk waren er ups en downs. Over het weer kan ik kort zijn, dat liet te wensen over. Op een paar mooie dagen na hebben we toch wel veel met regen te doen gehad. Niet dat het alle dagen plensde, maar dat grijze miezerige weer zorgde nu eenmaal niet voor een vrolijke uitstraling. 

Deventer en Zutphen waren per fiets goed te bereiken en wat heb ik genoten van het slenteren door de smalle straatjes van die twee oude hanzesteden. Deventer hebben we zelfs twee keer bezocht, omdat bleek dat dit via het pontje van Gorssel goed te doen was. Dit was ook de allermooiste dag van de vakantie wat weer betrof. 

Voor de jongens is fietsen nogal vermoeiend, omdat zij tijdens de hele fietstocht in de fietskar blijven staan, daarom wisselen we de fietstochten af met dagjes wandelen. Het mooiste vind ik altijd als we wandeltochten vanaf de camping kunnen doen, maar in de laatste week hadden we alle mogelijkheden al wel zo'n beetje benut, dus zijn we met de auto naar de Holterberg gereden en hebben we van daaruit nog een heerlijke tocht gelopen. Daar zag ik dat op gunstige plekken de bosbes al rijp was. ik herinner mij onmiddellijk de smaak als ik een bes in mijn mond stop en natuurlijk komen dan de herinneringen boven, dat ik als klein meisje met mijn ouders bosbessen ging plukken, zodat mijn moeder deze kon wekken en wij in de winter op zondagen gele pudding met bosbessensap konden eten. 

in deze afgelopen weken ben ik ook veel beter gaan zien, dat het herstel van P. niet zo is geworden, als we graag gewild zouden hebben. In vergelijk met de vakantie van vorig jaar in augustus, heeft P. qua conditie weinig vooruitgang geboekt. Tijdens een telefonisch consult met de oncoloog kwam ook ter sprake, dat P. niet op zijn gewicht blijft. In een telefonisch consult met een diëtiste bracht kwam naar voren, dat P. spiermassa verliest en daardoor ook conditie. De weg die wij al ingeslagen waren met extra voeding zoals yoghurt was helemaal goed. Dit mocht nog wel wat uitgebreid worden met kaas en andere hapjes, vooral na een inspanning zoals een wandeltocht. Tja die gezondheid van P.; de nieuwe uitzaaiingen die in januari gevonden zijn en de gevolgen daarvan die nu toch wel merkbaar zijn, dat heeft ons wel aan het denken gezet.

Het bezoek van schone zus en zwager en met wie we wandelend een hele gezellige dag doorgebracht hebben, de verjaardagsvisite van zoonlief en het bezoek van E. en T. met wie we heerlijk gefietst hebben zijn dan weer cadeautjes die je krijgt door in eigen land te blijven. 

Vakantie vieren in eigen land, deels veroorzaakt door de corona, bleek voor ons goed mogelijk te zijn. Wij hebben weinig beperkingen ondervonden en op de camping, een kleine SVR camping, werden de regels goed nageleefd, dus naar mijn gevoel hebben we weinig meer risico gelopen dan wanneer we thuis waren gebleven.

2020-07/terugzienp.jpg

                                 klik

hanscke | Zondag 19 Juli 2020 - 4:16 pm | | Standaard | Vijf reacties

GRENSVERLEGGEND


Het was de bedoeling dat we iets meer van Salland zouden zien, maar de praktijk wijst uit dat we meer in Gelderland zijn dan in Overijssel. Dat is ook niet zo vreemd, want de grens tussen beide provincies ligt 200 meter van de camping waar we verblijven verwijderd.

Ik schijn dat vaker, geheel onbewust, op te zoeken waardoor ik altijd voor de keuze kom te staan van welke streek ik een wandelkaart of iets dergelijks zal kopen en meestal blijkt in de praktijk dat ik net de verkeerde keuze maak, zo ook dit jaar. Ik had beter de wandelkaart van Lochem en omstreken kunnen kopen. Helaas is er, zoals voor de fietsknooppunten, geen nederlanddekkend boekwerk wat wandelknooppunten betreft te koop. Met mijn fietsknooppuntenboekwerk van de Lidl, gekregen van zoonlief, kan ik heel goed mooie fietstochten uitstippelen, maar gisteren ging het toch iets anders.

Over prachtige weggetjes, niet altijd via de knooppunten naar Gorssel gefietst. Daar is een pontje en als ik dat weet moet ik daar altijd even heen en als het maar even kan er ook op. Het zou een heen en weertje worden, maar toen bleek dat Deventer ook wel haalbaar was, zijn de plannen veranderd met als sluitstuk lekker in de binnenstad uit eten en pas daarna op de fiets weer richting camping, maar dan wel op de snelste manier, geziem de afstand.

Het is, mede door het mooie weer, een heerlijke dag geworden. Een dag qua gevoel vergelijkbaar met onze vakanties in Frankrijk. Mooi weer en lange dagen en vrij om van alles te ontdekken waardoor het onvoorspelbare waarin zo'n dag zich dan heel verrassend ontvouwt, ook een kans krijgt.

Dit maakt, dat we ons nu al weer verheugen op een volgende vakantie in eigen land; al zal ik blijven verlangen naar de kans op beter weer in het door mij zo geliefde Frankrijk. Maar als blijkt dat wij onze grenzen moeten verleggen om binnen de mogelijkheden van wat er kan te blijven, dan zal dat echt wel even wennen zijn, maar tegelijkertijd zijn we ook blij met datgene wat er nog allemaal wel kan. Ik had gedacht, dat het punt dat door het ouder worden er grenzen verlegd zouden moeten worden, veel later zou komen, maar de ziekte van P. heeft toch een veel grotere impact dan van te voren was ingeschat.

In deze vakantie is mij wel het één en ander duidelijk geworden. Er even tussen uit zijn wil de blik nog wel eens verruimen.

Op weg van Gorssel naar Deventer

2020-07/grensverleggendp.jpg

                                    KLIK

hanscke | Dinsdag 14 Juli 2020 - 12:22 pm | | Standaard | Zeven reacties

JOPPE


Joppe, wat is het hier mooi........ Het is een heel afwisselend landschap om door heen te fietsen. Niet al te grote percelen weiland, afgewisseld met kleine perceeltjes bos en dan opeens een paar honderd meter weg, waarbij het lijkt of je in een heel groot en donker bos terecht bent gekomen. De Hanzesteden Deventer en Zutphen zijn op de fiets te bereiken en ook een tochtje door de uiterwaarden van de IJssel zou mogelijk zijn als het weer een beetje mee zou werken, maar helaas is dat niet het geval.

De regen verhindert ons om echt lekker op stap te gaan waardoor ik het gevoel krijg, dat ik niet echt optimaal kan genieten van al het moois. Vorige week vrijdag zijn we naar Deventer gefietst en dat is tot nu toe nog de beste dag geweest wat het weer betreft. Zaterdag hebben we dan op de middag nog wel een wandeltochtje gedaan, maar ik miste de zon..

De maandag, toen P jarig was, zouden we met zoonlief, die ter ere van de verjaardag langs kwam, gaan fietsen, maar door de vele buien viel dit in het water. Ook 's avonds lukte het niet meer.

Afijn, het geplande familiebezoek aan tante Bep heeft inmiddels al wel plaats gevonden en vanmiddag hebben we dan toch maar een fietstochtje door de af en toe miezerregen naar Lochem gemaakt. Ik viel bijna van verbazing achterover toen we door het stadje liepen. Stadje? Ja het schijnt een heus stadje te zijn. Ik heb dat nooit geweten.

Rond mijn 19e jaar ben ik menigmaal met de bus door deze streek gekomen. Ik deed toen een opleiding in Amersfoort en vooral in het begin ging ik, als ik vrije dagen had, naar "huis". En dat stond in Rekken. Eerst met de trein naar Deventer en van daaruit verder met de bus. Ik kwam dan door al die plaatsen zoals Epse Harfsen Laren Lochem Borculo Haarlo Eibergen Rekken. Het was altijd anderhalf uur afzien. En in elke plaats stapten er wel mensen in of uit. De bus reed toen dwars door al die kleine dorpjes heen en er was bij elke kerk wel een halte. Maar bij Lochem ging dit niet, daar bleef de bus net buiten het centrum, zodat ik dat nooit gezien heb. Nogmaals, ik was verbaasd. 

Als het weer nu op gaat knappen, weet ik zeker, dat ik het hier nog mooier ga vinden. Er staan in ieder geval nog genoeg uitstapjes op het programma. 

2020-07/joppep.jpg

                                klik

Dit is niet Lochem, maar Deventer.

hanscke | Donderdag 09 Juli 2020 - 8:38 pm | | Standaard | Vier reacties

BATMAN 2


En opeens kom ik mijzelf tegen en moet ik het gevecht met mijzelf aangaan. Vooral 's nachts, wanneer ik een poos niet kan slapen wordt het mij steeds duidelijker, dat er met de ziekte van P. toch echt wel het één en ander veranderd is.

Had ik vorig jaar, toen we in augustus onze vakantie in Brabant doorbrachten nog het idee, dat we op den duur de draad van het ons vertrouwde leven zoals we het gewend waren wel weer op zouden kunnen pakken; ik kom steeds meer tot het inzicht, dat dit niet meer zal gaan. De gevolgen van het ziek zijn van P. vragen hun tol. 

De conditie en het uithoudingsvermogen van hem zijn duidelijk een stuk minder van kwaliteit dan wat het was en ook het geheugen lijkt een beschadiging opgelopen te hebben. Nu we een paar dagen hier in Bathmen op vakantie zijn en ik een vergelijk met vorig jaar kan maken, moet ik wel tot de conclusie komen, dat er qua gezondheid van P. niet zo heel veel veranderd is. Toen dacht ik nog dat hij verder moest aansterken, maar veel beter is het niet meer geworden.

Ik moet onder ogen gaan zien, dat niet alles meer mogelijk is en dat mijn tempo soms voor hem niet meer bij te houden is. Ik moet mijzelf gaan aanleren, dat alles een tandje lager moet. Al woelend in mijn bed kwam de gedachte bij mij op, dat, ook als er geen coronacrisis zou zijn geweest, dat het er misschien niet meer inzit om ooit weer met de caravan naar mijn (ons?) geliefde Frankrijk te gaan.

Natuurlijk doet dat pijn en ik ga niet zeggen, we moeten er het beste maar van maken, want dat doen we sowieso.  We kunnen namelijk nog best wel veel doen. Brabant vond ik heel verrassend en mooi, maar deze streek heeft ook weer zijn eigen charme. Dat betekent dat ik volop genieten kan van onze wandel- en fietstochten.

Het gevecht met mijzelf heb ik nu denk ik wel gehad. Ik accepteer de situatie zoals die is en van daaruit ga ik verder. ik heb zo'n idee dat de tobberijen in de nacht nu ook wel zullen gaan verdwijnen. Ik heb immers de woorden kunnen vinden om de situatie te beschrijven en dat geeft mij rust van binnen.

We zijn hier nog een flink aantal dagen en er valt nog heel veel te ontdekken en dat gaan we zeker doen.

2020-07/batmanp2.jpg

                        klik

hanscke | Donderdag 02 Juli 2020 - 9:49 pm | | Standaard | Zes reacties

BATMAN


Inmiddels zijn we op vakantie. Met fiets. Het zag er even naar uit, dat we beter met een tractor op vakantie konden gaan, want motor twee van de A kelige kwaliteit Amslodfiets heeft het slechts 15 km. gedaan. Vrijdag's  heeft de monteur aan huis er een nieuwe motor ingezet. Op vrijdagmiddag een klein rondje van 15 km. gefietst, maar toen we de volgende dag naar stadje D. wilden fietsen, om een paar boodschappen te doen, begaf motor 2 het.

Maandag veel stampij gemaakt, en het enige wat mogelijk was, dat we de fiets  diezelfde dag naar de werkplaats in Meppel zouden brengen, zodat daar er opnieuw een nieuwe motor ingezet zou worden. Ik was razend, maar P. wilde de zaak opgelost hebben, is er heen gereden en heeft dit verder afgehandeld. Nadien heb ik al wel weer enige ritjes op de fiets gemaakt, een kleine honderd kilometer maar echt veel vertrouwen heb ik er nog niet in.

We zullen zien hoe het in deze vakantie gaat.

Maar dat zijn niet de enige zorgen. Er was in die week ook nog sprake van een mislukte wortelkanaalbehandeling, ook dat is, naar het zich nu laat aanzien opgelost. 

En in die toch al wat chaotische hete week begon hond Hessel opeens vreemd gedrag te vertonen. Hij wilde 's nachts niet meer slapen, begon net als toen hij puppy was, weer aan de deurposten te knagen en wil steeds maar naar boven, iets wat wij nu net NIET willen. Nadat het mij twee nachten aan nachtrust gekost had, hebben we de dierenarts geraadpleegd, om er in ieder geval zeker van te zijn dat hij lichamelijk niets mankeert.

Van de voorlopige diagnose word ik niet echt vrolijk. Het zou kunnen duiden op vroegtijdige dementie. Hij krijgt nu tabletjes om de angst wat te dimmen, maar dit heeft enige tijd nodig voor het gaat werken.

En met al deze zorgen en zorgjes ben ik bezig gegaan om de vakantie voor te bereiden en dat is toch gelukt. Gisteren hebben we ons huis aan de oppas overgedragen en zijn we in Bathmen aangekomen.  We hebben een hele mooie plek toegewezen gekregen en we hebben ons gesetteld. Zelfs de grote luifel staat ons helemaal naar de zin. Tijd om te gaan ontspannen

2020-06/batmanp1.jpg

                                                  klik

hanscke | Dinsdag 30 Juni 2020 - 10:23 am | | Standaard | Vier reacties

AMSLOD A KELIGE KWALITEIT


Welke moest het worden, de witte of de blauwe. Uiteindelijk koos ik voor de blauwe en wat was ik blij met mijn nieuwe fiets met alles er op en er aan. Dit keer op niets bezuinigd, tussenmotor, zeven versnellingen, noem maar op, ik voelde mij de koning te rijk. Maar dat gevoel ging al snel over. Na twee weken er heerlijk op rondgefietst te hebben, vertikte de fiets het in het derde weekend, zodat ik uiteindelijk toch maar met de auto de nodige boodschapjes ben gaan doen. 

Bij thuiskomst heb ik contact gezocht met Amslod, naar zij zijn in het weekend voor reparatie niet bereikbaar, wel voor de verkoop! Nadat P. nogmaals de accu maar weer eens herplaatst had leek de fiets weer in orde. Misschien was het inderdaad de aansluiting met accu geweest en ik besloot om nog maar even af te wachten of de klachten terug kwamen. In die week heb ik een aantal kleine ritjes gemaakt en er gebeurde niets, tot afgelopen vrijdagmiddag. Het was mooi weer en ik besloot om op de fiets naar de bijeenkomst van de Red Hats te gaan.

Ik moest om vijf uur in een naburig dorp 14 km. verderop zijn. Na ruim 7 km.  hield de motor er mee op. Ook op de display was niets meer te zien. Gelukkig was P. thuis zodat hij mij met de auto kon ophalen. Terwijl ik op zijn komst wachtte belde ik Amslod. Oh, ze waren vriendelijk genoeg en na enig overleg besloot ik dat ik mij eerst naar huis zou laten brengen, dan opnieuw zou bellen om dan de aanwijzingen op te volgen, dit kon nog net voor zes uur, want dan zouden ze weer het hele weekend gesloten zijn. De display was namelijk ook uitgevallen, dus ik kon niet zien om welke storing het ging.

Afijn, accu er weer uit en er weer in, gereset en daarna 12 uur aan de stroom, dan zou het euvel verholpen zijn. Edoch, de volgende morgen deed de display het wel weer en gaf aan dat er een motorerror was. Wachten tot maandag dus.

Maandagmorgen direct om 9 uur gebeld, vriendelijke antwoorden, maar geen concreet antwoord. Er zou een nieuwe motor in moeten en dit zou in de planning gezet worden. Op mijn vraag hoe lang dit zou gaan duren kreeg ik geen antwoord. Ik zou een mail krijgen. Natuurlijk begon mijn irritatie te groeien. Een spiksplinternieuwe fiets van bijna twee en een half duizend euro met nog geen 300 km. op de teller volkomen onbruikbaar.

Maandag geen mail, dus net iets voor zessen maar weer gebeld.

Het stond genoteerd, maar er was nog geen datum, er zou spoed bij gezet worden en ik zou de volgende dag  een mail krijgen. Ik kreeg dus een mail maar met geen datum dus gistermiddag op nieuw gebeld. De belofte terugbellen werd niet waar gemaakt, dus rond half zes zelf maar weer gebeld. Toen kreeg ik het antwoord, dat de planner al naar huis was. Iets voor zessen toch nog  een telefoontje, of ik dan deze week niet zelf naar Meppel kon komen. Nee dus, we hebben deze week verschillende afspraken die steeds een dagdeel in beslag nemen waardoor we niet naar Meppel, wat echt niet naast de deur ligt, kunnen.

Vanmorgen om negen uur opnieuw gebeld. Nog steeds geen bevredigend antwoord. Mijn plezier in de nieuwe fiets is zo langzamerhand wel verdwenen en ik raad iedereen aan om gewoon naar een plaatselijke fietshandel te gaan. Bij de plaatselijke fietsenhandelaar is voor de prijs die ik betaald heb, ook een hele goed fiets te koop en waarschijnlijk is daar de service heel wat beter geregeld met mogelijk een tijdelijke vervangende fiets. Intussen neemt mijn ergernis per uur toe, zeker omdat ik geen enkele duidelijkheid krijg over de termijn waarop ik een monteur kan verwachten. En dat terwijl er bij het verkooppraatje hoog op gegeven werd over de service aan huis.

GRRRRRR

hanscke | Woensdag 17 Juni 2020 - 09:29 am | | Standaard | Acht reacties

UFO'S


Ook al heb ik mij geen moment verveeld, ik ben toch blij dat ik zo af en toe weer naar één van mijn cluppies kan. Zo was er de afgelopen week weer een bijeenkomst van de breiclub. We hadden in deze coronatijd niet allemaal aan één gezamenlijk object gewerkt. Een paar hadden zich nog wel bezig gehouden met het laatste project: breien van Oudhollandse tegeltjes met spreuken of een leuke afbeelding. Zelf zag ik daar niet zo'n uitdaging in en als er dan geen volgende bijeenkomst is waar de gewrochte resultaten getoond worden, dan onttrek ik mij aan de opdracht. Maar als ik dan zo'n prachtige tas zie, heb ik gelijk al weer spijt, dat ik toch niet mee gedaan heb. Je moet maar op het idee komen om zoiets van die vierkante lapjes te maken. 

"Maar wat heb jij dan gedaan in de afgelopen tijd?" was natuurlijk de vraag die mij gesteld werd. "Ik heb allerlei halfafgemaakte projecten ter hand genomen", was mijn antwoord. "Oh, je bent met UFO'S  bezig geweest", merkte iemand op. "UFO'S?" "Ja, Un Finished Objects." Kijk, en dit is nu zo'n typisch voorbeeld van wat ik in de afgelopen tijd gemist heb. Even zo'n gebbetje.

Vaak voorkomt zo'n bijeenkomstje ook, dat ik blijf hangen in het 'niet kunnen kiezen', want daar ben ik zo goed in! Neem mijn laatste UFO. Ik was al weer moedig verder gegaan met een breiwerk wat ik vorig jaar begonnen was, nadat ik het toen ook al na een hele tijd weer teruggevonden had. Om mij te vergewissen, dat ik nog wel genoeg garen voor deze UFO had ging ik op onderzoek uit. Op zolder vond ik nog een paar bollen; in de breimand vond ik een paar bollen èn nog een nieuwe UFO, een project waaraan ik begonnen was zonder mij te herinneren dat ik ook al met zoiets bezig was.  Tja, nu moest ik gaan kiezen welke UFO ik zou gaan afmaken. Het is die met het ajourpatroon geworden.

Als ik één ding geleerd heb op de breiclub, dan is het wel, dat je er niet mee moet zitten om iets uit te halen. Dus ondanks het feit, dat ik al een aardig eindje op weg was heb ik de grootste UFO maar uitgehaald. 

Het is een beetje een breiblogje geworden, dat was niet de bedoeling, ik had vooraf iets anders in mijn hoofd, maar dat komt dan wel een volgende keer.

hanscke | Donderdag 11 Juni 2020 - 11:52 am | | Standaard | Vijf reacties

ABNORMAAL


Dit is voor de eerste keer dat ik het hele voorjaar "slechts" in eigen tuin en omgeving heb doorgebracht. Zo heb ik de tuin stukje bij beetje zien ontwaken en tot bloei zien komen. Als eersten meldden de crocussen, narcissen en tulpen zich. 

Als bijna alles tot onwikkeling is gekomen, of al bijna is uitgebloeid zols de rode meidoornen, meldt de valse christusdoorn zich. Het is een open boom met vooral in het begin heel licht goen gekleurde blaadjes. Ik geniet van die lichtgroene kleur, afgezet tegen een strakblauwe lucht. En dat laatste was er de afgelopen tijd heel vaak en heel veel. Er is (was?) weinig vliegverkeer te zien. Mogelijk is dit van invloed geweest op de heldere luchten.

Toch ben ik blij, dat we weer enigszins terugkeren naar het normale. Ik weiger dit te betitelen als het nieuwe normaal. Al die maatregelen, waaronder die anderhalve meter wil ik toch echt niet als normaal gaan zien, maar als iets tijdelijks. 

Eigenlijk heb ik het wel een beetje gehad met al die strikte voorzorgsmaatregelen. Na Pasen, koningsdag en de prachtige Hemelvaartsdag, dagen waarop er meer samenscholingen van mensen waren als waarvan regering en RIVM dit als wenselijk achtten, heb ik in de daarop volgende weken als reactie op die vele overtredingen geen toename van besmettingen gezien. Sterker nog, er is nog steeds een duidelijke afname.

En dan nu die drukdoenerij over de demonstratie op de Dam. Als nu over veertien dagen blijkt dat er nog steeds geen toename van besmettingen is en dus ook geen verregaande gevolgen zoals ziekenhuisopnames en ICafdelingen die weer overbevolkt dreigen te geraken, als dat niet zo is, mag ik dan hopen dat we minder onderdrukt gaan worden door al die regels en regeltjes ten gevolge van de coronacrisis waarvan men keer op keer moet toegeven, er toch niet het fijne van te weten?

We gaan zien hoe dit alles uitpakt, maar abnormaal is het leven van vandaag de dag toch nog wel steeds, ondanks de versoepelingen. Ik zie het als een teken aan de wand, dat er zoveel mensen willen opkomen voor de ongelijkheid die er bestaat en de coronaregels aan hun laars lappen. Misschien wijst deze actie indirect ook wel naar de vraag: hoe relevant zijn al die regels met telkens weer veranderende inzichten. Eén ding staat vast, de demonstratie was een gebeuren in de buitenlucht. Èn, zal er door weer anderen gesteld worden, veel mensen droegen een mondkapje!, maar of dat er wat toe doet is nog maar de vraag, want over het nut daarvan is heel wat gediscussieerd en is niet een aangetoond feit. 

En zo rommelen we maar wat verder, niet wetend wat de toekomst brengt.

Omdat vorig jaar het bos achter ons gekapt is, hebben we zelf maar een paar bomen gekocht. Onder andere een jonge valse christusdoorn  (zie inzet bovenaan)  voor in de andere hoek van de tuin.

hanscke | Woensdag 03 Juni 2020 - 11:07 am | | Standaard | Zeven reacties