ROLMODEL


Sneeuw, ik blijf het heel mooi vinden, maar de angst, voor  neveneffecten zoals gladheid, is heel langzaam langszij geslopen en is door de jaren heen steeds meer ruimte in mijn bewustzijn op gaan eisen. Met het zweet in de handen beweeg ik mij per auto in een slakkengang over de besneeuwde wegen voorwaarts, maar ook te voet is mijn doorgaans rappe tempo afgezwakt naar een tempo die voor menigeen te langzaam zal zijn.

Ook toen ik jong was, was ik zeker geen grote fan van glijden. Schaatsen heb ik dan ook nooit kunnen leren en ook skilessen zullen niet aan mij besteed zijn. Ooit heb ik wel eens gedacht over langlaufen, maar dat is er nooit van gekomen en waarschijnlijk komt het er ook niet meer van.

Ik vind het niet erg, dat mijn angst voor gladheid met het klimmen der jaren toeneemt. Dat was niet wat mij raakte toen een jongere collega mij begripvol vergeleek met haar moeder. Nee, haar vergelijking zette mij op een heel ander spoor.

Dit keer maakt een dergelijke uitspraak mij wel heel erg bewust van het feit dat heel wat jongere collega's moeders hebben van mijn leeftijd. Ik behoor, met velen, tot de generatie vrouwen die gaan doorwerken tot de pensioengerechtigde leeftijd wordt bereikt. Velen van ons, ik ook niet, zullen niet een voorbeeld van onze moeders  hebben, hoe zij dit deden.

Opeens besef ik dat ik dit mis. Een rolmodel, een voorbeeld. Opnieuw zal ik moeten gaan uitvinden hoe het is om als oudere vrouw nog volop deel te (moeten) nemen aan het arbeidsproces. Te voldoen aan alle eisen die hier aan gesteld worden. Er is geen keuze om wel of niet glibberend en bibberend aan het verkeer deel te nemen als het glad is. Ik zal wel moeten. Er wordt immers op mij gerekend.

De groeiende angst voor gladheid, die met het toenemen van de jaren steeds meer terrein wint, gaat mij steeds meer energie kosten om aan al mijn verplichtingen te kunnen voldoen. Dit gaat helaas wel ten koste van de kwaliteit die ik dan kan leveren.  Dat was gisteren goed te merken. Voorlopig kan ik niet anders zeggen dan: het is niet anders. 

2012-02/rolmodelpop.jpg

                                              klik

hanscke Zaterdag 04 Februari 2012 - 12:25 pm | | Standaard

negen reacties

Sjoerd

Ik heb er gelukkig niet zo’n moeite mee. Ik zie er ondanks het gevaar ook nog wel de fun van in.

Sjoerd, (URL) - 04-02-’12 17:34
Wieneke

Maar ben je dan wel eens ontzettend onderuit gegaan door gladheid en heb je letsel opgelopen?

Wieneke, (URL) - 04-02-’12 17:49
Marjolijn

Gelukkig zijn niet alle dagen zo als gisteren, en als dit sneeuw weer zo nog wat dagen aanhoudt, raak je er ook wel weer een beetje aan gewend.
Ik vind het ook niet prettig hoor, maar als het moet zal ik er ook niet om thuis blijven.

Marjolijn, (E-mail ) (URL) - 04-02-’12 17:55
Renesmurf

Het is inderdaad niet anders, we moeten.

Toch is een vegelijking met vroeger altijd een beetje mank.

Nu hebben we verwarming en zo, en isolatie.

Vroeger was koud een stuk kouder.

En voorzichtig zijn, dat zit ook in mij.

Renesmurf, (URL) - 04-02-’12 18:12
Laurent

Gladheid is een heel goede reden om langzaam te rijden, kan ik je als ervaren chauffeur vertellen. Zolang je rechtuit rijdt is er niks aan de hand, maar als je moet remmen of een bocht door moet wordt het iets anders. Er zijn veel mensen die daar helemaal geen idee ervan hebben met hun ABS.

Laurent, (URL) - 05-02-’12 00:31
Hanny

Het lijkt me een goede zaak om te proberen die angst onder controle te krijgen. Als je angstig bent, ga je des te sneller onderuit. Hoe losser je bent, hoe gemakkelijker je beweegt op een gladde ondergrond.
Ook met autorijden kun je beter proberen die angst van je af te zetten. Gespannen rijden kan de oorzaak zijn dat je toch gaat glijden. Wel rustig rijden, maar dan ontspannen.
Het is natuurlijk prachtig dat ik dit opschrijf, maar zelf ben ik geen haar beter. Ik ben toen ik jong was een keer zo ongenadig onderuit gegaan met de fiets, dat ik niet meer onbevangen op de fiets kan zitten. Dat is de reden dat ik absoluut niet fiets met sneeuw en ijs op de weg. Gelukkig heb ik wat dat betreft met lopen geen probleem.

Hanny, (E-mail ) (URL) - 05-02-’12 02:15
SUSKE

angst is nooit goed want dan gaat het zeker en vast mis.
voorzichtig ben ik ook steeds met ijs geweest want glijden enzo was ook niet aan mij besteed toen ik nog kind was.
En met het verstrijken van de jaren worden onze botten er niet bepaald soepeler op.

SUSKE, (E-mail ) (URL) - 05-02-’12 12:33
Ximaar

Nix moet. :-) Zelf ben ik al aardig wat jaren gestopt met werken en in mijn optiek lever ik daar weinig luxe voor in. Maar goed, ik ben de luxe van een luxe auto dan ook nooit gewend geweest. Als je de luxe van onze generaties vergelijkt net generaties die 50 jaar terug leefden dan is dat verschil enorm.

De voorgaande generaties aan vrouwen werkten ook, maar kregen daar vrijwel geen loon en erkenning voor. Huidshoudsters werden slecht betaald. Mijn moeder was jaren schippersvrouw. Ook een heel normaal beroep dat niet betaald werd; haar man werd immers betaald. Dat terwijl ze al het werk deed wat mijn vader ook deed en een prikklok voer niet mee. Later deed zij allemaal vrijwilligerswerk waar een samenleving ok op draait. En telkens werd dat gecombineerd met het opvoeden van kinderen en de thuisadministratie.

Het huishouden was ook behoorlijk zwaarder. Ik weet nog dat mijn moeder een echte wringer met zwengel kreeg. Die werd tussen 2 tobbes opgesteld. Dat ze de was dus geheel zonder electriciteit deed viel me toen nog niet op. Ergens rond 1970 kwam de eerste wasmachine in huis. Daar moest je je ook niet teveel van voorstellen. En nu vinden mensen het al vreemd als je op de hand afwast.

Bij de betaalde banen vind ik wel dat er op hogere leeftijd afgebouwd moet worden. Minder loon vind ik dan ook niet gek. Vaak is er ook minder nodig omdat de kinderen het huis uit zijn en/of zelf verdienen. Het werk zou ook meer op moeten schuiven richting begeleiding van jongeren. Helaas blijkt dat in veel vakgebieden niet te werken. Jongeren kunnen veel beter ouderen adviseren als het om PC’s en mobiele telefoons gaat.

Van gladheid op straat heb ik weinig last. Mijn huidige flutschoenen hebben een prima wegligging en ik kort mijn passen behoorlijk in. Veel Nederlanders doen dat laatste niet en dat is erg dom. Heuvelop en bij gladhied kortere passen is echt een stuk gunstiger.

Ximaar, (URL) - 05-02-’12 14:32
Margo

Ik hou ook niet van gladheid en heb ook nooit leren schaatsen of skiën. Ik heb wel langlaufen geprobeerd en ontdekt dar er hellinkjes zijn die je met het blote oog niet ziet, maar die genoeg waren om mij te laten omvallen. Ik heb het nietig dingen die mij uit mijn stabiliteit halen, rolschaatsen doe en deed ik ook niet.

Ik ben een jaar geleden gestopt met werken. Ik was toen 59 en had graag doorgewerkt als het allemaal niet zo’n gesodemieter was bij mij op het werk, en als ik mijn werk had kunnen blijven doen. Nu is iedereen zowat ontslagen omdat het kantoor de poorten sloot. Dus had ik zelf niet een besluit genomen, dan was het nu wel voor me gedaan, met nog veel meer gedonder waar je niet vrolijk van wordt.

Margo, (E-mail ) (URL) - 05-02-’12 17:10
(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om spam in reacties te voorkomen moet de volgende vraag beantwoord worden Hoe heet mijn hond? :Hessel
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.