VAARWEL


Deze week heb ik afscheid genomen van De Zonnebloem. Zes jaar lang heb ik deel uitgemaakt van het regiobestuur, waarvan ik vijf jaar als voorzitter gefunctioneerd heb. Als ik terugkijk op deze periode moet ik zeggen, dat ik het wel met plezier gedaan heb, maar dat het nooit "Mijn Zonnebloem" is geworden. Op de een of andere manier is er nooit de klik ontstaan waardoor ik meer enthousisame ging voelen dan alleen maar, "wel leuk om te doen". 

Het voorzitterschap, de bijeenkomsten van de afgevaardigden van de afdelingen leiden, paste mij als een handschoen. Daar had ik veel plezier in en daar haalde ik ook wel voldoening uit. Dat had ik ook nog best een poosje willen blijven doen, maar ik begin steeds meer kanttekeningen te krijgen bij De Zonnebloem als organisatie.

Ik zie dat heel veel mensen plezier hebben die op welke manier dan ook betrokken zijn bij De Zonnebloem en dan denk ik niet alleen aan de gasten of deelnemers. Ook de vele vrijwilligers op de verschillende niveaus zoals de vrijwilligers binnen de afdelingen die de activiteiten mogelijk maken, de bestuurders in de diverse geledingen als zijnde , de afdeling, de regio, de provincie en landelijk verrichten doorgaans met veel plezier hun taken.

Zo heb ik dit afgelopen jaar, ondanks de ziekte van manlief, met veel genoegen mijn steentje nog bijgedragen om een aantal plaatselijke afdelingen bij elkaar te brengen en te steunen bij het organiseren van een kleinschalige vakantie. Wegens bezuinigingen zijn de vakanties voor grotere groepen twee jaar geleden abrupt gestopt.

Om zo'n heel apparaat in werking te houden kost heel veel geld. Uitgangspunt is, dat vrijwilligers alle onkosten vergoed moeten kunnen krijgen en daar zit voor mij een wrijfpunt. Dit kost namelijk heel veel geld. Zoveel geld zelfs, waardoor er aan de gasten of deelnemers marktconforme prijzen doorberekend worden. Is dat wel juist, zo vraag ik mij af, want als ik naar de gasten of zo u wilt, de deelnemers kijk, zijn het nu niet de mensen met de hogere inkomens.

Maar dat is niet het enige punt, waarom ik na twee zittingstermijnen er een punt achter gezet heb. De Zonnebloem bestaat nu 70 jaar en de maatschappij is natuurlijk in die 70 jaar ook heel veel veranderd. Voor mij is het de vraag of er nog wel bestaansrecht is voor zo'n grote bestuurlijke organisatie. Past dit nog wel in deze tijd. Binnen de Zonnebloem is men wel bezig om de structuur aan te gaan passen, meer afgestemd op de tijd van nu en dat is denk ik een goede zaak. Alleen het gaat allemaal zo langzaaaaaam en het duuuuuurt allemaal zo lang, want het moet over zovele schijven.

Daarom  kan ik er niet meer warm  voor lopen om hier mijn schouders onder te zetten. Ik heb ontdekt dat ik door de vele veranderingen die ik destijds in het onderwijs heb mogen/moeten meemaken, niet meer gemotiveerd kan raken om op opnieuw aan een grootschalig veranderingsproces mee te werken. Mijn conclusie is dan ook, dat het beter is om te stoppen.

Maandag was mijn laatste vergadering. Het is goed zo. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Onder dankzegging voor de mooie bos bloemen en een cadeaubon wens ik vanaf deze plaats De Zonnebloem heel veel goeds voor in de toekomst.

2019-11/vaarwelp.jpg

                                   klik

hanscke | Donderdag 21 November 2019 - 11:48 am | | Standaard | Vier reacties

MENDINI


Soms kom ik tijden niet in een museum en dan opeens weer binnen een een week twee keer. De verrassing van een leven te kunnen leven zoals je dat wenst, zal ik maar zeggen. Ik heb me ook zeker laten verrassen door de tentoonstelling Mondo Mendini, de hoofdarchitect van het Groninger museum. Vanwege het 25 jarig bestaan heeft Mendini, die in februari helaas is overleden, deze expositie nog zelf grotendeels samengesteld. Het is een feest geworden van vele vormen en kleuren.

Aan het begin stond deze maquette met allemaal stoeltjes. Ik vond het grappig, maar begrijpen deed ik het niet echt. Dat kwam pas later die middag. Ik zag heel veel moois, maar het waren vaak allemaal volstrekt onnuttige dingen, maar zoals gezegd, wel heel mooi!!!!.

De expositie bevat hedendaagse kunst uit verschillende stromingen uit de twintigste eeuw. Het draaimolentje aan het begin van het blog vond ik erg leuk en ik nam mij voor om alles maar gewoon over mij heen te laten komen zonder steeds de vraag te stellen waarom dit nu onder de noemer kunst moest vallen. Het was leuk om naar te kijken en ik werd er gewoon heel blij van. Ondertussen rolde ik van de éne verbazing in de andere.

Schuin naast een schilderij van Kawinsky, en ja heus, ik herkende de schilder uit mij zelf, stond een soort zigzagstoel in kruisvorm. Toen ik de uitleg las, dat Mendini met het inrichten van deze zaal Het Bauhaus, de experimentele school voor kunst in Duitsland en Gerrit Rietveld wilde eren, begon het één en ander bij mij samen te vallen. 

Verder maar weer. Bij het zien van deze voorwerpen schoot ik in de lach. Dit had de man met wie ik ooit getrouwd ben geweest, kunnen maken, maar ik was toen nog helemaal niet toe aan het waarderen van het soort kunst wat ik deze middag allemaal zag.

Al dwalend kwam ik in de zaal met de hele grote stoel. De kleine stoeltjes aan het begin van de expositie hadden dus te maken met deze hele grote stoel. Mendini wilde een stoel ontwerpen geïnspireerd op het werk van Proust. Hierbij heeft hij voor het eerst het pointillistische motief gebruikt wat in latere werken vaak te zien is. 

Op deze foto is wel te zien dat ik echt heb genoten om dit alles te mogen aanschouwen. Ik was dit keer niet met P.  maar met vriendin D. Het was voor ons werkelijk een topdag met een sterretje. 

2019-11/mendinip.jpg

                     klik

Dit is het laatste stuk van de expositie en ik begrijp nu waarom dit zo gedaan is.

hanscke | Zondag 17 November 2019 - 2:58 pm | | Standaard | Vijf reacties

LEESGROEP 2.0

Eindelijk was het zover, de stichting Senia, die zich vooral bezighoudt met leesgroepen had een ochtend in de bibliotheek belegd om te zien of er ook belangstelling was om een nieuwe leesgroep op te richten. En belangstelling was er, zoveel zelfs, zodat  er twee leesgroepen geformeerd konden worden. Achteraf had ik een beetje mijn bedenkingen of ik er wel wijs aan gedaan had om juist in het groepje terecht te komen waar ik drie van de vier mensen al kende.

Gisteren was de eerste bijeenkomst van ons groepje. We hadden als eerste boek om te lezen gekozen: De avond is ongemak van Marieke Lucas Bijleveld. Het was niet een heel vrolijk boek en ik was heel benieuwd wat de anderen er van zouden vinden. Het boek is wat de Nederlandse taal betreft heel mooi geschreven.

De verhaallijn is toch wel triest te noemen. In een sterk gelovig gezin, wel van deze tijd, verdrinkt een zoon, waarna de moeder en de vader niet meer in staat zijn om warmte en liefde aan de drie andere kinderen geven. Je voelt de kilheid die Jas, het twaalfjarig meisje laat zien in haar verhaal, want vanuit haar personage is het boek geschreven, en je zou er van alles aan willen doen om iets aan die kilte te veranderen. Indrukwekkend om te lezen dat volgens Jas het jongere zusje Hanna haar vlechten wil houden omdat moeder op die manier haar tijdens het vlechten nog aanraakt. 

Met enige reserve ben ik van huis gegaan, want hoe zou het gaan, maar ik ben heel blij en opgetogen weer thuis gekomen. Wat heb ik dit gemist, het samen van gedachten wisselen over een boek wat we gelezen hebben en wat maakt het veel los. Aan gespreksstof geen gebrek. En wat zo mooi is, het roept allerlei associaties en vaak toch ook wel hele mooie herinneringen op. 

We waren het er samen over eens, het is een hele fijne ontmoeting geworden en we zijn tevreden met het groepje zoals het nu is. Uitbreiding is voor geen van ons een must. Het tweede boek is gekozen en half januari zien we elkaar weer.

2019-11/lezendevrouwen.jpg

                                    KLIK.  

                            titel van dit schilderij: lezende vrouwen

hanscke | Donderdag 14 November 2019 - 5:47 pm | | Standaard | Vier reacties

MOMENTEN VAN GELUK


Het gebeurt nog al eens dat ik de inspiratie om iets te ondernemen uit de krant haal. Dit was het afgelopen weekend ook weer het geval. Een uitgebreid verslag over de de kunstenaar Daan Remmerts de Vries trok mijn aandacht. Hij zou bekend moeten zijn als schrijver maar vooral als illustrator van ruim 60 boeken, maar dit zei mij verder niets. 

De afdbeeldingen van zijn werk spraken mij aan. Ze waren vrolijk van kleur en ik vatte het plan op om zondagmiddag naar Eelde te rijden om daar in museum De Buitenplaats deze expositie te gaan zien.

De eerste werken die ik zag waren vooral collages met "plakwerkjes" aangevuld met verfstreken. Dit had ik niet verwacht en ik was dan ook totaal verrast. Meteen ging er een belletje bij mij rinkelen. Ooit had een achternichtje van mij, een paar jaar ouder dan ik, een prijs gewonnen met een een collage van plakwerk die zij in opdracht van haar opleiding, de toenmalige kleuterkweek, gemaakt had.

Ik raakte helemaal in de ban van de werken die ik nu zag. Ook P. volgde met grote belangstelling de titels  van al deze werken.

Op verschillende werken waren detzelfde motieven van het inpakpapier? te vinden en daarom heb ik even een detailfoto van een groter werk gemaakt. Het lijkt zo makkelijk en het nodigt bijna uit om hier zelf ook eens mee te gaan experimenteren, maar ik weet nu al dat mijn resultaten nooit zo mooi zullen worden als wat ik hier zie. Ik begin er dus maar niet aan.

Dat deze man ook echt kan schilderen blijkt wel uit onderstaand werk. Vooral van een afstand gezien waren dit stuk voor stuk juweeltjes om te zien, net als de vogelverschikker bij het begin van dit blog.

Vooral bij dit werk, een combi van collage en schilderwerk was op een afstand een enorme diepte te zien. Ik heb er echt een heel tijdje naar staan kijken want het boeide mij  zeer.

                                                              - - - - - - - - -

2019-11/daanp.jpg

                                               klik

hanscke | Maandag 11 November 2019 - 11:39 am | | Standaard | Zes reacties

MANTELZORGROBOT


Zo af en toe mis ik mijn werk nog wel eens en dan vooral het contact met de leerlingen. Wat zou ik graag met hen in gesprek gaan over de zorgrobot. Afgelopen week zag ik weer eens in een programma van Max een filmpje voorbij komen over de robot in de zorg. 

Dit keer was het een pop, aangekleed als een meisje. Het nieuwe aan deze robotpop was, dat de oudere niet aangespoord werd om iets te doen maar dat de de oudere zelf contact moest maken door aan de pop vragen te stellen in de vorm van, wil je naar buiten, wil je ergens anders zitten of iets dergelijks, want zo goed heb ik er niet naar geluisterd. De vergelijking van de tamagotchi van weleer werd ook nog gemaakt en hoorde ik dan nog wel.

Ik heb echt helemaal niets met die zorgrobots en al helemaal niet met die zogenaamde socale robots. Ik vind het eerder een verarming dan een verrijking.

Ik moet dan altijd nog aan mijn vader denken, hoe zou hij het gevonden hebben om zo'n sprekende pop, of in dit geval een plant, in zijn kamer te hebben. Ik denk dat hij het in het begin wel leuk gevonden zou hebben, maar dat hij het nog veel leuker gevonden zou hebben om ons te vertellen over dat wat de pop allemaal kon zeggen. Ik schat in, dat nadat het nieuwtje er af was, hij er niet meer naar zou talen en het zou betitelen als een dood ding waar je ook niet wijzer van wordt.

Ik zou van mijn leerlingen hebben willen weten, wat zij nu van deze ontwikkelingen vinden en wat zij als voordelen zien en of er wat hen betreft ook nadelen zijn.

Bij gebrek aan leerlingen vraag ik het maar aan de lezer. Wat zijn jullie gedachten over zo'n mantelzorgrobot die ingezet kan worden tegen de eenzaamheid van ouderen.

Ik heb nu het idee, als ze "later" met zoiets bij mij aankomen maak ik het ding zo snel mogelijk onbruikbaar, want ik zie er echt h-e-l-e-m-a-a-l niets in. Ik hoef geen surrogaat, ik wil graag echte contacten.

 

2019-11/robotp.jpg

                      klik    

Deze man heeft een plant als sociale robot. Hij doet erg aan mijn vader denken maar hij is het zeer zeker niet.

hanscke | Zondag 03 November 2019 - 1:14 pm | | Standaard | Zeven reacties

SPAREN


Wie wat spaart heeft wat. En vroeger was het nog lucratief ook, want hoe meer er gespaard werd, des te meer rente werd er bijgeschreven.

Toen ik deze week hoorde, dat de spaarrente verlaagd was naar 0,01 % moest ik toch echt wel toegeven dat de tijden wel heel erg veranderd zijn en dat niets hetzelfde blijft.

En opeens was ik met mijn gedachten in een tijd van vijftig jaar geleden. Ooit heb ik een tijdje op een bank gewerkt. Toen ik de miiddelbare school had verlaten wilde ik graag de verpleging in. Niet de gewone verpleging , maar de psychiatrie. Mijn ouders vonden dit niet zo'n heel erg goed idee en verplichtten mij te wachten tot ik de leeftijd van 18 jaar had bereikt. Zodoende belandde ik op de bank en ik heb daar ruim 7 maanden gewerkt.

Mijn werk bestond vooral uit het bijschrijven van de rentes op de kaarten. Op de kaart stond genoteerd welk bedrag de klant had gespaard, vervolgens waren er tabellen waarop afgelezen kon worden hoeveel rente er bijgeschreven diende te worden. Er waren verschillende rentepercentages. Bijvoorbeeld voor één maand vast, of voor drie maand, een half jaar of zelfs een heel jaar. Dit laatste leverde dan wel een percentage van rond de 7% op.

Echt heel spannend was dat werk natuurlijk niet en ik was dan ook blij toen ik afscheid kon nemen om toch de verpleging in te gaan. Voor de nieuwsgierigen onder ons, ja ik heb het Staatsdiploma Ziekenverpleging B wel gehaald en daarna heb ik de Sociale Academie gedaan 

En nee, heel rijk ben ik daar nooit van geworden, maar door de jaren heen zijn we er toch in geslaagd om een klein kapitaaltje als spaargeld op de bank te hebben staan. En wat vond ik het altijd leuk als we dan jaarlijks automatisch weer een bedrag kregen bijgeschreven.

Die tijden zijn nu dus ook voorbij. Ik ben bang dat het straks nog zo ver komt dat er betaald moet worden voor het spaartegoed wat op een bankrekening staat. Ik blijf het een belachelijk idee vinden en het is iets wat ik van deze tijd echt niet kan waarderen. 

Ik troost mij dan maar, dat de herfst nog altijd hetzelfde is en blijft. Ieder jaar zijn ze er weer, de prachtige rode paddestoelen en elk jaar weer maak ik er een paar foto's van. Het zou eigenlijk niet hoeven, want ik heb er al genoeg, ik zou zo kunnen putten uit de voorraad die ik heb, maar in tegenstelling tot vroeger, kost het  niets en dat is iets van deze tijd dat ik dan wel weer leuk vind.  

2019-10/rentepercentagep.jpg

hanscke | Zondag 27 Oktober 2019 - 3:45 pm | | Standaard | Acht reacties

AFGEBLAZEN


De verhuizing is afgeblazen. Achteraf bleek er een misverstand te zijn bij One.com want het zou om een ander weblog gaan wat ooit opgestart is bij de provider, maar nooit in werking is gezet. Met dank aan DOKRO internet en sofware die dit alles weer zeer vakkundig voor mij opgelost heeft.

Ooit in de toekomst zal er nog wel eens iets moeten gebeuren om het weblog te behouden, maar voorlopig is deze kou weer uit de lucht en kan ik weer vrolijk en soms iets minder vrolijk verder gaan met stukjes te schrijven en te publiceren op deze site. 

Ergens vind ik het een heel klein beetje jammer dat de verhuizing niet door is gegaan. Het was een mooie gelegenheid geweest om het weblog van een nieuwe outfit te voorzien, maar aan de andere kant hecht ik ook wel weer aan het vertrouwde, dus ik neem het zoals het is. 

hanscke | Vrijdag 18 Oktober 2019 - 2:18 pm | | Standaard | Acht reacties

VERHUIZEN

Het kan zijn dat op deze site niet alles meer werkt zoals het zou moeten. Er is namelijk een verhuizing gaande, omdat ik van besturingssysteem pivot ga overstappen naar World Press. Dit klinkt heel professioneel en ingewikkeld en dat laatste is het ook zeker het geval. Ik doe het dan ook niet zelf, want dat gaat mijn kennis ver te boven.  Het wordt gedaan door een professional die er verstand heeft. 

Reacties zijn nog steeds van harte welkom, ook al zijn ze op de site niet zichtbaar meer, ergens in het systeem kan ik ze nog wel lezen. Ik weet niet hoe lang dit gaat duren, maar omdat ik alles wil meenemen, schijnt het inpakken nogal een klus te zijn.

De naam wordt zeker niet veranderd, dus ik blijf ten allen tijde vindbaar.

Tot ergens, waar dan ook.

hanscke | Donderdag 17 Oktober 2019 - 10:47 am | | Standaard | Zes reacties