DE GROENTE VAN.....


U moet de groente van HAK hebben, wie kent deze slogan niet. In Alphen mocht ik zien hoe een (klein) deel van de groente van HAK geoogst werd. Dit keer waren het worteltjes. Niet van die grote, nee, mooie kleine worteltjes die vaak met de doperwtjes gecombineerd worden. Toen we van een fietstocht thuis kwamen waren er een paar grote machines bezig op een perceel van ongeveer de grootte van ons bosperceel. Die avond liet ik het aan mij voorbij gaan, maar de volgende dag bedacht ik, dat het toch wel bijzonder was wat ik daar had zien gebeuren. Het was nog niet te laat om er een kleine fotoreportage van te maken.

De eerste machine schept als het ware de worteltjes uit de grond en zorgt dat het loof verwijderd wordt. Het loof komt min of meer gemalen op de grond terecht en de worteltjes komen in een ruimte in de machine. Als deze ruimte vol is komt er een tracor met een grote laadbak naast rijden en de worteltjes worden via een transportband in de laadbak overgeheveld.

Als de laadbak vol is vertrekt de tractor met laadbak naar de vrachtauto die klaar staat om daar de worteltjes in over te laden. Als de vrachtwagen vol is, vertrekt deze met gezwinde spoed naar de fabriek, want tussen het oogsten van de groente en de aankomst in de fabriek zit een tijdslimiet. Een vorig jaar was er op dit perceel spinazie verbouwd en daar kwam het nog veel preciezer wat tijdsdruk aangaat. Binnen de twee uur moest de geoogste spinazie in de fabriek zijn, zo vertelde een campinggast die al jaren op die camping kwam, mij.

Ik vond het perceel helemaal niet zo groot, maar men is toch ruim twee dagen druk bezig geweest om de worteltjes uit de grond te krijgen.

Alvorens ik dit blogje ging schrijven ben ik even bezig geweest om uit zoeken waar de fabriek waar de worteltjes heen gingen staat, maar daar ben ik niet echt goed achter gekomen. Het zou niet ver van Alphen zijn. het enige wat ik gevonden heb, is dat het HAKimperium  in Giessen begonnen is. Als

Als illustratie plaats ik het beginstukje wat op deze site https://hak.nl/over-hak/historie staat: 

"1952

In het jaar dat voedselrantsoenering definitief wordt beëindigd, schaft de familie Hak machines aan om op grotere schaal verduurzaamde groenten en vruchten te kunnen produceren. Conservering geschiedt -nog steeds- op basis van de methode uit 1856, uitgevonden door de Franse legerkok François Appert: het verhitten van luchtdichte potten. De Duitse familie Weck gebruikte hier als eerst een glazen pot voor en verbond de naam Weck aan deze methode: het wecken.

De eerste conservenfabriek wordt geopend in Giessen. Het dorp telt op dat moment slechts 900 inwoners. Bij hevige drukte wordt de 'burenhulp' ingeschakeld: inwoners van Giessen en omstreken die op uurbasis helpen bij de productie. De verkoop van de potten loopt voornamelijk via winkels."

By the way: uit hetgeen ik hierboven las, begrijp ik nu ook waarom wecken met ck geschreven wordt.

Zelf ben ik geen grootgebruiker van HAK. Zo heel af en toe eten wij iets uit een potje van HAK. Maar hoe zit dat bij u, gebruikt u vaak de groenten van HAK?

hanscke | Woensdag 11 September 2019 - 3:39 pm | | Standaard | Vier reacties

PRODUCTIEOOGST


We hoorden de herrie van de grote machines al van verre, toen we op een middag bij de camping van een fietstocht thuiskwamen. De worteltjes op de akker voor de camping werden geoogst. Natuurlijk deed de herrie mij onmiddellijk denken aan het rooien van de bomen achter ons huis en dat zette mij de volgende dagen aan het denken.

Het proces van het oogsten van die worteltjes vond ik boeiend om te zien; (in een volgend blogje meer daarover) en ik had geen enkele moeite met het feit dat het mooie lichtgroene loof verdween en de donkere bouwgrond zichtbaar werd. Zo hoort dat. Als het product klaar is om geoogst te worden dan is dat de gewoonste zaak van de wereld.

En zo kwam ik op het idee om te proberen om toch maar wat meer vrede te krijgen met het bos achter ons huis wat grotendeels gekapt is. Het was uiteindelijk een productiebos zo was ons verteld en het stond er nu onderhand ruim dertig jaar, lang genoeg om gekapt te mogen worden.

Natuurlijk weet ik ook wel dat deze vergelijking niet opgaat. Volgend jaar zullen er op dat akkertje opnieuw weer worteltjes staan, of spinazie, of dopperwtjes, maar volgend jaar zal er bij "ons" niet een nieuw bos  staan.

In de tijd dat wij weg waren is men verder gegaan met het kappen van bijna alle bomen, o wonder, precies achter ons huis mochten er een beetje verspreid een twintigtal bomen blijven staan.

In de afgelopen week is het hout verzameld. Nadat de machine een boom geveld had, werd deze door dezelfde machine in gelijke stukken gezaagd waardoor later de afvoer van het hout, het prodcut, werd vergemakkelijkt. Waarschijnlijk is dit ook wel een heel boeiend proces om te zien, net als bij de worteltjes,  alleen kwam dit heel anders bij mij binnen waardoor ik het alleen maar van een afstandje gezien heb en het zeker niet op beeld heb vastgelegd.

Na de vakantie was het kappen dus klaar en tijdens ons dagelijkse rondje wat wij met onze jongens lopen is het beeld wel heel erg veranderd. De huizen zijn opeens zichtbaar geworden en vanuit de verte lijkt het wel een Indianendorp waar plunderingen hebben plaats gevonden.

Aan het eind van ons rondje komen we dan weer het dorp binnen en zien we de oogst liggen. Nee, ik kan nog steeds niet blij worden als ik al dat hout zie liggen. Gelukkig keert de rust nu wel weer terug en sinds vandaag zie ik zo af en toe ook weer een paar vogeltjes.

Volgend jaar zal het struikgewas wel weer wat gaan groeien en over een paar jaar zal de leegte wel wat opgevuld zijn, maar het wordt nooit meer zoals het was. Mijn Bos is verleden tijd.

2019-09/productieg.jpg

                                   klik

hanscke | Zondag 01 September 2019 - 1:47 pm | | Standaard | Vijf reacties

TILBURG


Inmiddels zijn we na ruim twee weken weer thuis en kunnen we zeggen dat we een goede vakantie hebben gehad. Ook die twee dagen dat het wat minder mooi weer was, hebben we ons prima vermaakt. Eén van die twee druilerige dagen hebben we besteed met musea bezoeken.

Ik wilde erg graag naar het textielmuseum, maar uiteindelijk viel mij dat een beetje tegen. Ik vond er niet wat ik zocht. Van inmens grote weefgetouwen die niet werken, word ik niet blij. Ik had graag verschillende technieken en stoffen willen zien

Na het TEXTIELMUSEUM bezochten we het museum DE PONT. Een museum voor Hedendaagse kunst. Hier was heel veel te zien. Als eerste was het gebouw al een hele ervaring. Een voormalige wolspinnerij is omgetoverd tot een museum, waarbij men gebruik heeft gemaakt van de hele grote ruimtes.

We begonnen met het kijken naar de vreemde gedrochten van Thomas Schütter. De beeldjes zijn vaak ironisch bedoeld en de foto van het beeldje waarmee dit blog begint heeft als titel "verenigde vijanden".

Daarna zijn we wat door de ruimes gaan dwalen en stuitte ik op het schilderij van de Willem de Kooning, wat geschonken is aan museum de Pont. Op de één of andere manier sprak het mij aan.

Later heb ik op de laptop enig research gedaan en vind ik het dus helemaal niet zo vreemd dat dit schilderij mijn aandacht trok. Het zit in de tijd van de schilders zoals Kandinsky en Mark Rothko. Op de één of andere manier begin ik mij zelf iets  te scholen in de hedendaagse kunst en begin ik een heel klein beetje kennis van de moderne schilderkunst te krijgen.

Maar uiteindelijk ging het vooral om het werk van Luc Tuymans dat in deze periode in de Pont te zien is. Het lege kasteel associeerde ik meteen met het werk van Edwin Hopper. Helaas was het niet toegestaan om  meerdere werken van deze schilder te fotograferen. Ik had nog graag van 'de speechende man' een foto willen maken. Ik heb geprobeerd het van veraf te doen, maar die is niet echt goed gelukt. Ook bij nadere studie ontdekte ik dat hij de schilder is van het portret van koningin Beatrix wat in het Stedelijk Museum in Amsterdam hangt en wat ik dus inderdaad foei lelijk vond. Ik begrijp er nu wel iets meer van, maar ik blijf het niet mooi vinden.  

Ach ja, en in die hele grote ruimte hing dus een werk van tientallen bijna dezelfde schilderijtjes in dezelfde kleuren. Een leuk idee om zoiets met een groep te maken...... maar ja, dan is het geen kunst meer.

2019-08/tilburgp.jpg

                                                     klik

hanscke | Zondag 25 Augustus 2019 - 1:37 pm | | Standaard | Vier reacties

HET BELSE LIJNTJE


Behalve het weer, mis ik Frankrijk eigenlijk niet echt. Ik vermaak mij hier ook prima en ik kom zoveel onbekende dingen tegen, waardoor ik toch het gevoel heb in een totaal andere wereld te zijn.

Toen wij met zoonlief en kleinedochter onze fietstocht begonnen bij het dichtstbijzijnde knoopppunt en over een heel lang recht fietspad naar het volgende knooppunt reden, maakte  hij de opmerking dat dit waarschijnlijk een oude spoorlijn was geweest. En natuurlijk was dit ook zo. 

Het Bels Lijntje liep van Tilburg naar Turnhout. Het zou een hele belangrijke verbinding moeten zijn geworden tussen Parijs - Amsterdam, maar met het gereedkomen van de Moerdijkbrug in 1872 is dit plan komen te vervallen.

Een paar dagen later, tijdens onze fietstocht naar Baarle Nassau hebben we opnieuw gebruik gemaakt van dit fietspad. Om niet dezelfde weg terug te hoeven fietsen, had ik een rondje uitgzet die ook een stukje door België voerde. 

Eerst was er de verrassende ontdekking dat het Belgische Baarle Hertog niet een aaneengesloten enclave is maar uit heel veel kleinere delen bestaat. Toen we onze rondrit vervolgden stuitten we in de buurtschap Weelde-Station op een informatiebord over de "dodendraad" in de EersteWereldoorlog. Dit was een elektriche hoogspanningsdraad die van Cadzad naar het Drielandenpunt liep en moest voorkomen dat de Belgen naar Nederland zouden vluchten. Bij Baarle Nassau was dit nog al ingewikkeld, vandaar dat er hier nogal wat informatie over te vinden is.

Er is een fietstocht uitgezet en een wandeltocht van een kleine vier kilometer die begint in Zondereigen en die door middel van een routebeschrijving veel informatie verschaft. Natuurlijk gaan we dit binnenkort bekijken, want werkelijk, ik wist echt niet van het bestaan van de "dodendraad" af. Dat is helemaal nieuw voor mij. 

En dat maakt het dat ik het echt leuk vind om in eigen land met vakantie te zijn. Er valt hier ook nog zoveel te ontdekken. 

                   Er zijn 13 informatiepanelen langs de fietsroute 

2019-08/belslijntje.jpg

                                             Klik        

                                               Bels lijntje van Tilburg naar Turnhout

hanscke | Zaterdag 17 Augustus 2019 - 9:36 pm | | Standaard | Zeven reacties

BRABANTIA


Wel of niet op vakantie,we hebben de beslissing lang voor ons uit geschoven. Het ging (en gaat) met P nog steeds niet halleluja dus ja wat doe je dan. Op een gegeven moment hebben we Frankrijk voor dit jaar definitief geschrapt. In het voorjaar had ik al eens gezegd, dat ik in onze navakantie, eind augustus, wel eens naar Noord-Brabant wilde en dan in de buurt van Chaam. Dit is voor ons een nog geheel onbekend terrein, dus waarom dan niet daar een wat langere vakantie plannen in plaats van naar dat verre Frankrijk af te reizen. Stel dat het campingleven minder goed voldoet omdat P.zich niet optimaal voelt en na een paar dagen graag naar huis wil dan hebben we in ieder geval niet zo'n lange thuisreis in het vooruitzicht.

Ik ben op zoek gegaan naar een camping en bij de eerste de beste SVR camping die mij wel aanstond was ook nog plaats. Het is Alphen geworden en ik moet zeggen dat ik het goed naar mijn zin heb. Het is een mooie schone en goed onderhouden camping in een prachtige omgeving.

Vandaag zijn we de hei, welke al volop bloeit, op geweest. Vanaf de camping een rondje van pakweg twaalf kilometer. Ik heb er van genoten. 

Normaal zou ik dat direct de eerste dag al gedaan hebben, maar daar kregen we de kans niet voor. De eerste dag was een regendag. Aan het eind van de dag knapte het weer op en daar was ik zo blij mee, want zoonlief en kleinedochter zouden die avond ook komen en een paar dagen blijven.

Het was al laat toen ze eindelijk aankwamen, maar het enthousiasme van kleinedochter sprak boekdelen. Ze waren die dag druk geweest met het kopen van een tentje en een fietsendrager voor op de auto. Het tentje wat zoonlief had vond kleinedochter te klein en ja, de mooie nieuwe fiets, die al voor haar klaar stond toen ze een paar weken geleden in Nederland aankwam, moest ook mee.

Het is allemaal niet vergeefs geweest. We hebben heerlijke dagen gehad en ook prachtige fietsttochtjes kunnen maken, want het weer was goed. Door de bebossing hebben wij niet zo heel veel van de harde wind gemerkt.

Het was eerst wel heel stil toen ze weer vertrokken waren, maar toen pas voelde ik ook dat ik er best wel moe van geworden was. Maar het is wel en heel bijzondere ervaring die ik niet graag had willen missen. Deze vakantie kan voor mij niet meer stuk hoewel we nog niet eens halverwege zijn.

Gelukkighebben we nog plannen genoeg zodat het tweede deel van de vakantie ook vast heel genoeglijk gaat worden. Het moet in alles wel een tandje minder dan we gewend zijn, maar voorlopig zijn we blij dat er toch nog iets van vakantie vieren mogelijk blijkt te zijn.

2019-08/brabantp.jpg

                                               klik

hanscke | Dinsdag 13 Augustus 2019 - 9:14 pm | | Standaard | Vier reacties

GEKAPT


Het is klaar, het stuk bos achter ons huis is gekapt op een een paar luttele bomen na. Precies achter ons huis zijn er nog een aantal, een stuk of zeven, in een kringetje blijven staan en hier en daar nog een hele lange sprieterige berk. Ik vraag me af of die straks een herfststorm overleven. 's Nachts, zo tegen de ochtend aan, wanneer ik meestal een tijdje wakker lig, mis ik de vogels. Ik vond het altijd heerlijk om dan naar hun ochtend gekwetter te liggen luisteren en meestentijds viel ik dan vanzelf weer in slaap.

Het is echt wennen en het afscheid nemen van het bos lijkt wel een beetje op een rouwproces. De eerste dagen was er vooral het ongeloof en de boosheid en het niet willen accepteren dat het echt gebeurt. Bij elke vallende boom wilde ik wel luidkeels schreeuwen: NEE NIET DOEN.

Om niet steeds getuige te hoeven zijn van al die vallende bomen zijn we maar veel op pad gegaan. Zo stond er nog op mijn lijstje om eens naar Holwerd te fietsen om daar het onlangs  geplaatste standbeeld op de zeedijk te gaan bewonderen. Met het koor hadden we steeds over haar gezongen, het Dikke Wijf die op de zeedijk staart naar Holwerd aan Zee. Een lied met een lange lap tekst, gemaakt op de melodie van een song van Michel Sardou, Les lacs du Connemara. Ik vind haar imponerend, niet het zoveelste figuur van een slanke jonge dame maar een gestalte waarin ik mijzelf wel wat kan herkennen.

Ondertussen kwam kleine dochter Nina uit den vreemde ook nog logeren en met haar kon ik de onvrede over het kappen van het bos heel goed delen. De tekst: ik vind dit niet leuk, dit is heel erg, kwam vele malen uit haar mond en op de een of andere manier heeft het mij in mijn rouwproces geholpen.

Gelukkig hebben Nina en ik saampjes ook wel van heel andere dingen kunnen genieten. Zo zijn we samen naar de bioscoop geweest en hebben de film The Lions King in 3D gezien.

Tsja, bij het opstaan 's morgens moet ik nog wel heel erg aan het nieuwe uitzicht wennen, maar het is net of ik het door de dagen heen wat verwerkt heb. De scherpe randjes zijn er wat af en ik zie ook wel wat voordelen. Ik kan nu de wolken zien en het is ook wel een stuk lichter in de tuin geworden.

Ik ben wel blij dat het niet tijdens onze vakantie is gebeurd, maar dat we gewoon thuis waren.

2019-08/bosweg.jpg

                       klik

hanscke | Dinsdag 06 Augustus 2019 - 10:20 pm | | Standaard | Vijf reacties

HET BOSVERHAAL

Donderdagmiddag had ik wel vreemde geluiden gehoord, het leek wel of ze aan het stenen leggen waren in het bos, maar op vrijdagmorgen werd het mij duidelijk, de sloop van het bos was begonnen.

Een aantal jaren geleden, het was toen nog volop crisis, was er tijdens de verkoop van een huis in het midden van onze straat een opmerking van een niet koper geweest, dat het bos achter het huis de tuin wel wat donker maakte. Toen is het balletje gaan rollen. De eigenaar, staatsbosbeheer werd gevraagd om eens naar het bos te komen kijken. Dat is toen gebeurd en de mening van staatsbosbeheer was, we plegen niet veel onderhoud, het is tenslotten een produktiebos.

Vanaf dat moment was een deel van de buurt wakker geschud en bleef men er maar opaandringen, dat er iets met het bos moest gebeuren. Staatsbosbeheer is opnieuw gaan kijken en de conclusie was, dat er wel wat zieke bomen waren, maar dat men nog niet precies wist wat te doen. Het zou zeker 2020 worden voor men actie ging ondernemen. Het laatste wat we gehoord hebben is, dat er in juni nog weer eens een schouw gedaan zou worden.

En dan opeens, zonder enige melding aan wie dan ook vooraf, is er met het kappen van de bomen begonnen. Zo zagen wij vrijdag dat er zeker niet selectief gekapt werd, nee bijna alles ging tegen de vlakte. De tranen sprongen me in de ogen. Daar ging mijn bos.

Op zaterdag werd er gewoon doorgegaan met de kapwerkzaamheden. Op maandag was er een rustdag maar dinsdag werd er weer met volle vaart verdere gekapt. Alleen leek het erop dat er nu iets selectiever gekapt werd. Juist achter onze tuin mochten een aantal bomen blijven staan. En ook de achterste rand is (nog) niet gekapt. En of dat gaat gebeuren weten we ook niet, want niemand informeert ons als buurt.

Tja, tot nu toe hebben we nog steeds wat uitzicht op wat bomen en aan de buitenkant van het dorp lijkt het net of er niet veel veranderd is. Geen idee of het zo blijft. Sinds vanmiddag is het weer heel stil in het "bos". Alleen het middelste gedeelte van het bos gedaan. Nu zou, gescheiden door een slootje, het linker en het rechter deel aan de beurt zijn. Ik ben heel benieuwd of en wanneer men verder gaat.

Eerlijk gezegd ben ik over de grootste schok heen. Aan de ene kant zou het mooi zijn als het nu blijft zoals het nu is, maar ik had me ook al enigszins verzoend met het wijdse uitzicht wat we zouden krijgen als alles gekapt zou worden. Voor de bosbewoners zal het hoe dan ook wel een grote verandering zijn, maar als dit de nieuwe situatie is zal ik niet alle vogels hoeven te missen, er zullen er zeker weer een aantal terugkomen als de rust voorgoed weerkeert. En ook zal ik kunnen blijven genieten van het ruisen van de bomen. We wachten af.

Het slagveld, zo ziet er achter de heg uit

Dit is nu het aanzien vanuit onze tuin, eigenlijk best nog wel aardig

2019-07/bosverhaalp.jpg

                                   klik                      de oude situatie

hanscke | Woensdag 31 Juli 2019 - 4:17 pm | | Standaard | Vijf reacties

VIERDAAGSE SLOT


Op de tweede dag raakte ik binnen een half uur al met Ria in gesprek. Hoe dit gebeurde weet ik eigenlijk niet meer, Ik was denk ik bezig een foto van een rugzak te maken. Al heel snel bleek er een "klik"te zijn. Ik vertelde dat ik de laatste jaren met fotograferen een bepaald onderwerp koos, vorig jaar de muziekgroepen, dat jaar daarvoor het publiek en dit jaar dus de rugtassen.

Het was haar eerste keer, dat ze liep en ze ervaarde het als iets geweldigs, zoveel mensen, zoveel blijheid, zowel bij de lopers als bij de kijkers. En zo raakten we echt in gesprek met elkaar. Ik vertelde haar waarom ik alleen liep, zij vertelde waarom zij nù liep en niet had willen wachten tot er volgend jaar een wandelvriendin ook mee kon lopen en voor we het wisten hadden we al ruim twee uur gewandeld. We besloten om samen koffie te gaan drinken.

Kort daarna zag Ria haar man langs de kant van de weg staan. Eindelijk, de vorige dag was hij wel steeds op zoek geweest maar was het hem niet gelukt. Ze zwaaide even naar hem en liep door, want zo zei ze, ze vond het jammer om mij uit het oog te verliezen. Toen zijn we samen maar even uitgestapt om even een praatje met hem te kunnen maken.

En zo stapten we Wychen binnen. Daar was het weer één groot feest. We hadden de vroege start waardoor het niet zo druk was als het vorige jaar. Ria en ik hadden afgesproken dat als we elkaar kwijt zouden raken dat we ieder voor zich verder zouden gaan, maar we raakten elkaar niet kwijt. Vanaf dat punt was het duidelijk, we zouden die dag samen verder lopen en aan het eind van de dag spraken we een tijdstip af waarop we elkaar de volgende ochtend zouden treffen.

Over de derde dag kan ik heel kort zijn, het is een hele gezellige dag geworden.

Bij de vierde dag kwam er een kink in de kabel. Ria was die dag daarvoor op de camping met de fiets over de kop geslagen. Dat was op zich verder wel goed gegaan, maar in die nacht was ze ook ziek geworden en had last van buikloop. Ze weet dit aan de vele hapjes die ons onderweg door de kijkers aangeboden werden en waarvan zij het één en ander genomen had. Ik doe dit zelf bijna nooit, omdat ik het risico te groot vind.

We spraken af dat we samen zouden starten, maar dat ik mij niet moest laten belemmeren door haar toiletbezoeken. Na ruim een uur wandelen heb ik afscheid van haar genomen. Ik had heel veel moeite om die keuze te maken, aan de ene kant wilde ik wel bij haar blijven om haar te steunen, maar aan de andere kant merkte ik ook dat dit dan waarschijnlijk ten kosten van mijzelf zou gaan door het tragere tempo en door het vaker stoppen, te veel uit het ritme raken. Hoe moeilijk ik het ook vond, ik ben bij de eerste sanitaire stop van Ria alleen verder gegaan. 

Na ruim twee uur gelopen te hebben had ik even een korte koffiepauze. De dame die naast me zat en ook alleen liep had alle begrip voor mijn beslissing, toen ik het haar vertelde. Zij zou precies hetzelfde gedaan hebben.

Na de koffie lag mijn tempo erg hoog en een Friese mijnheer sprak mij hier op aan. Opnieuw had ik een leuk gesprek. Dit keer over de wandelclub de FLAL, waar wij, P. en ik begonnen zijn met wandelen. Omdat er bij die club geen honden meer mee mogen zijn wij afgehaakt en lid geworden van een andere club. Na enig heen en weer praten bleken we vroeger, heel wat wandeltochten samen gelopen te hebben.

Voordat ik het wist was ik op de Via Gladiola/Sint Annastraat en net iets voor half één was ilk, nog anderhalve kilometer van de finish verwijderd, bij mijn logeeradres. Hier stonden P. en zoonlief mij op te wachten met elk een prachtige bos gladiolen.

Na even iets gedronken te hebben, ben ik met slechts één gladiool, twee boeketten is veel te zwaar, naar de finish gewandeld en daar heb ik mijn gouden medaille, het was de tiende keer, in ontvangst genomen.

En Ria? Gelukkig is zij ook binnen gekomen. Mede door het contact met haar kijk ik terug op een geweldige week. Van mijn thema rugzakken fotograferen is niet zo heel veel meer terecht gekomen, maar misschien pak ik dat volgend jaar wel weer op, want ik heb P. beloofd, dat als hij het weer kan, ik ook nog wel een keertje wil lopen ondanks dat ik gezegd heb: na de tiende keer is het Schluss.

2019-07/nijmwegenslotp.jpg

                                     klik

hanscke | Woensdag 24 Juli 2019 - 11:08 am | | Standaard | Vijf reacties