WONDERBAARLIJK


Soms komen cadeauwensen op een wonderbaarlijke manier tot stand. Als ik niet kenbaar maak, dat ik dit of dat wel graag voor mijn verjaardag wil hebben krijg ik gewoon niets. Dat heb ik al een aantal jaren meegemaakt en ik dacht, dat ik het niet erg vond, maar dat is niet waar. Het begon zo af en toe toch wel wat te knagen en om dan maar wederzijds helemaal niets meer aan elkaar te geven vond ik geen oplossing. Jarig zijn wordt dan wel een heel erg kaal verhaal.

Nadat ik een paar weken geleden van mijn bridgepartner hoorde dat hij een interessante cursus bij de HOVO volgde was dat voor mij een seintje om eens te kijken welke cursussen daar nog meer te volgen zijn, bijvoorbeeld iets over psychologie. Niet dat ik nu direct ook een cursus wilde gaan volgen, maar ik was geïnteresseerd in de onderwerpen die daar dan behandeld zouden worden.

Zo kwam ik op een site terecht waar ook aangegeven werd, welke boeken er voor een bepaalde cursus gebruikt werden. (Toen ik vanmiddag deze site weer wilde opzoeken kon ik het niet meer vinden, dat gebeurt me wel vaker, dat ik iets zie en het later niet meer kan vinden, maar dat even terzijde); ik heb toen wel een aantal boeken die genoemd werden genoteerd.

Diezelfde avond heb ik bij Bol één van die boeken bekeken en het eerste hoofdstuk wat doorgelezen. 'Ik (k)en mijn ikken' leek mij dermate boeiend, dat ik dat wel wilde hebben. De term Voice Dialogue zei mij verder niets, maar ik was enthousiast genoeg om dit op mijn verlanglijstje te zetten en natuurlijk heb ik het gekregen en ik ben er ook blij mee.

Maar dit alles heeft nog meer verstrekkende gevolgen gehad. Omdat de kamer geschilderd zou worden moest de kamer ontruimd worden, dus ook de boekenplank. En ja hoor, daar liep ik weer te zeulen met al die oude meuk, zoals: ik ben OK jij bent OK, Mens erger je niet, Nu pas ken ik mij zelf, Jan Foudraine, de markt van  Welzijn en Geluk van Hans Achterhuis, etcetera etcetera. En ineens was ik er helemaal klaar mee. Het was allemaal zo jaren zeventig. Toen waren het nieuwe inzichten, maar door de jaren heen verworden tot oubollige theoriëen. Waarom moest ik twee meter van die rommel bewaren? Alles is immers terug te vinden op het inernet?

Opeens viel het mij niet moeilijk meer om al deze boeken in een doos te stoppen om het te kunnen afvoeren. Jarenlang had ik deze boeken gekoesterd en nu was opeens de tijd rijp om ze weg te doen.

Het voelt als een verademing. En zo kan een klein gesprekje tijdens een bridgemiddag hele wonderbaarlijke wendingen teweeg brengen en komt er zomaar ruimte voor nieuwe inzichten. Het leven kan dus nog steeds verrassend zijn, ook als je ouder wordt.

2018-12/hovop.jpg

                KLIK

hanscke | Dinsdag 18 December 2018 - 5:16 pm | | Standaard | Drie reacties

BEJARIG


Het was dit jaar een race tegen de klok. Zou alles op tijd klaar zijn, zodat ik mijn verjaardag op gepaste wijze zou kunnen vieren? De kamer was hoognodig aan een onderhoudsbeurt toe. Het plafond, de muren, de kozijnen en de plinten waren al lang aan een likje verf toe. Dit had in het voorjaar al zullen gebeuren, maar toen vonden de schilders het te mooi weer en wilden ze graag buiten spelen.

Ons huis was ook in de planning opgenomen om buitenom geschilderd te worden. Dit zou dan in het najaar gebeuren om dan direct er achteraan ook ons interieur te doen. Het eerste is wel gedaan , maar de binnenkant werd ook toen weer uitgesteld vanwege het mooie weer, maar er werd beloofd dat ze voor mijn verjaardag de kamer onder handen zouden nemen....

Drie dagen voor mijn verjaardag ging het dan eindelijk gebeuren! Ik moet zeggen, de mannen hebben er heel hard tegenaan gewerkt en donderdagavond konden we de boekenplank weer opbouwen, de meubels weer naar hun oorspronkelijke plek verhuizen en de nieuwe gordijnen ophangen. Vrijdagmorgen was alles droog genoeg, zodat we de muren ook weer van enige aankleding konden voorzien. Daarna was er gelukkig nog tijd om de boodschappen voor de verjaardag in huis te halen. Vrijdagavond zijn we al vroeg, na ons oudejaarsslokje genuttigd te hebben, doodmoe ons bed in gerold.

De volgende morgen ben ik, behalve hier en daar wat spierpijn van het gesjouw, redelijk fit weer opgestaan en heb ik mijn verjaardag gevierd. Het is een leuke dag geworden, maar ik ben nu wel blij dat ik het even een paar dagen wat rustiger aan kan doen. Ik begin zo langzamerhand toch wel te voelen dat de jaren gaan tellen zonder dat ik me nu echt bejaard voel.

Ach en dan de jongens. Als hond ben je nog niet jarig als er besloten wordt dat er groot onderhoud gepleegd moet worden aan hun hondenhok, want zo is het zoals zij onze kamer zien. Voor hen had het niet gehoeven, er was nog best in te leven. En dan die verjaardag, mogen zij er niet bij zijn en worden ze in het rijdende hondenhok (de auto) geplaatst. Gelukkig lijkt allles nu weer enigszins normaal.

2018-12/bejarigp.jpg

                                 klik

hanscke | Zondag 16 December 2018 - 1:41 pm | | Standaard | Zes reacties

VERTROKKEN


Alles went. Of toch niet? Sinterklaas is weer vertrokken zonder dat wij echt actief aan het feest meegedaan hebben. O ja, bij de intocht heb ik pepernoten gekocht en ook een paar chocoladeletters, maar dat was het dan wel zo'n beetje. 

Met een beetje weemoed constateerde ik deze week dat het voor de tweede keer in mijn leven is dat ik echt afscheid heb moeten nemen van het traditionele Sinterklaasfeest. De eerste keer, toen mijn kinderen groot werden en te kennen hadden gegeven het niet meer te willen vieren, deed het mij pijn. Ik weet nog dat ik op vijf december 's avonds de hond uit liet en hoe het mij raakte toen ik zag hoe iemand in een straat verderop een zak bij een deur zette, aanbelde en vervolgens hard weg liep........   

Met de komst van de kleindochters kwam ook het Sinterklaasfeest weer terug. Wat heb ik er van genoten, maar ja, ook kleindochters worden groter en de geschiedenis herhaalt zich. Ook de kleindochter in Den Haag vindt het wel genoeg om Sinterklaas met de voetbalclub en het op school te vieren. Het is voor opa en oma zo ver rijden om samen Sinterklaas te vieren, voor haar hoeft het niet per se.......We hebben nog wel een pakketje met pepernoten, een letter en een paar cadeautjes opgestuurd naar de kleindochter ver weg in het buitenland. Voor haar willen we de Nederlandse traditie leven houden.

Maar zo ben ik zelf, gisteravond, op pakjesavond, gewoon naar de maandelijkse bijeenkomst van de breiclub geweest en bijna iedereen was aanwezig. Zo leer ik opnieuw, dat het heel gewoon is wanneer mensen pakjesavond aan zich voorbij laten gaan. Sinterklaaas is en blijft voornamelijk een kinderfeest. 

2018-12/vertrokkenp.jpg

                        klik

hanscke | Donderdag 06 December 2018 - 1:01 pm | | Standaard | Negen reacties

ZINGEN


Grappig als je achteraf ziet hoe iets ontstaat. Heel lang heb ik het idee gehad, dat zingen helemaal niets voor mij was. Voor mij was zingen vooral verbonden met kerkkoren en daar had ik helemaal niets meer mee. Veel klassieke muziek die koren op hun repertoire hebben staan hebben meestentijds toch ook een godsdienstige oorsprong. Toen ik nog een jong volwassene was had ik dan ook het idee dat zangkoren oubollig waren en op den duur wel zouden verdwijnen.

Ik ben er al heel lang achter, dat dit een volstrekt foute zienswijze van mij was. In een koor zingen is al jaren lang een hele populaire bezigheid. En toen jaren geleden de shantykoren als paddenstoelen uit de grond verrezen heb ik mijn mening dan ook voorgoed bijgesteld.

Misschien, mede doordat verschillende mensen met wie ik nauwe betrekkingen onderhoud in één of ander of zelfs meerdere koren zingen, is er bij mij een zaadje gaan ontkiemen. Eerst wist ik niet dat dit proces bij mij bezig was zich te ontwikkelen, maar steeds vaker kwam de gedachte bij mij op, dat ik het misschien ook wel eens leuk zou kunnen vinden om bij een koor te zingen. Vroeger, toen ik nog naar de kerk ging, mocht ik graag zingen. Ook heb ik een aantal boeken gelezen waar bij het onderwerp zingen in een koor nogal uitvoerig beschreven werd. Als voorbeeld wil ik het boek "de Koorzangers" geschreven door Kees Kager noemen.

Deze zomer bedacht ik dat ik nog één jaar vast zit aan mijn bestuurlijke taken bij De Zonnebloem, maar dat ik de termijn niet ga verlengen. Dan zou er ruimte komen om nog eens iets nieuws te gaan doen. En opeens hoorde ik het mij in de herfstvakantie tegen dochterlief zeggen; misschien wil ik wel gaan zingen, maar dan bij een popkoor. Dat is muziek waar ik blij van word. Ik schrok er van toen ik het hardop zei, maar het ontkiemende zaadje was getransformeerd in een plantje en daarmee was de wens ontstaan.

Een aantal weken geleden ben ik in Dokkum naar een concert van een popkoor geweest en ik was helemaal om. Dit is wat ik misschien wel zou willen. Maar dit koor was geen optie voor mij omdat de repetitieavond op de avond is waarop ik bridge.

Ik heb op internet rondgesnuffeld en een popkoor in de buurt gevonden die op donderdagavond repeteert. Na enig dubben heb ik het aanmeldingsformulier ingevuld en de volgende dag werd ik al gebeld.

Ik werd uitgenodigd om eens een repetitieavond bij te komen wonen en dat heb ik de afgelopen week gedaan. Uiteraard was ik vooraf behoorlijk zenuwachtig. Het is ook niet niks om in je eentje nog naar iets nieuws toe te gaan, waar je niemand kent. Maar de ontvangst was meer dan hartelijk, ik had echt het gevoel dat ik welkom was.

Ik heb die eerste avond zo goed en zo kwaad als het ging meegezongen. Vandaag heb ik een mailtje gekregen met de vraag, of ik al een besluit genomen heb om lid te worden. Mijn antwoord is ja! Ik ga lid worden van het Wad'nkoor. Ik heb er zin in.

2018-12/dikkedameskoor.jpg

                           klik

hanscke | Zondag 02 December 2018 - 8:00 pm | | Standaard | Acht reacties

FEMKE


Femke brengt mij wat in de problemen. Was ik eerst heel boos op haar omdat zij verklaarde het verbod op gezichtsbedekkende kleding niet te zullen handhaven, nu begin ik haar toch te begrijpen waarom ze dit zo naar buiten heeft gebracht. Zeker nu ze haar krachtige uitspraak toch iets heeft afgezwakt naar het punt dat het boerkaverbod geen prioriteit krijgt.

Achter dit hele verbod schuit een hele grote moeilijkheid, want wie slingert vrouw met boerka in de trein of tram op de bon? Bij wie ligt de taak om het boerkaverbod uit te voeren? Wat te doen, als iemand met een boerka aan, in wil stappen? Moeten chauffeurs en conducteurs dan als handhavers van het gezag de confrontatie aangaan? Tegenwoordig is er, om die oude term nog maar eens te gebruiken, nog maar heel weinig "blauw" op straat, om snel in te kunnen grijpen.

Ik was, en misschien ben ik dat nog wel, voor een boerkaverbod, maar ergens begint het toch te knagen. Ik wil niet terug naar de tijd met bordjes op bussen en treinen en openbare gebouwen met de tekst: verboden voor..... Onder die boerka's zijn het wel echte mensen.

Tja waarom zij er met alle geweld, vergeef me de uitdrukking, er zo uit willen zien is voor mij niet te begrijpen, Als ik in een ander land met heel andere normen, waarden en gebruiken zou wonen, zou mijn behoefte om mij aan te passen vele malen groter zijn dan het vasthouden aan mijn eigen gewoontes. Wat dat betreft val ik veel meer onder de categorie duikelaar dan onder de categorie trouw zijn aan eigen gewoontes en overtuigingen.

Minister Kasja Ollongren vindt de uitspraken van Femke "prematuur". De minister is nog volop in gesprek met allerlei partijen over de invoering van de wet.

Misschien was het aannemen van de wet die het verbod regelt dat gezichtsbedekkende kleding in openbaar vervoer en overheidsgebouwen bij nader inzien wel wat prematuur. Het enthousiasme over het invoeren van deze wet is bij mij tanende, zeker nu blijkt dat de uitvoer van deze wet niet zo eenvoudig is. Ik twijfel nu zelfs of deze wet er wel had moeten komen.

Ik ben benieuwd hoe dit in de toekomst opgelost gaat worden èn of ik mij dan kan vinden in die oplossing. Femke, Femke, wat doe je mij aan? Of is het toch wel goed om dit kritische geluid te laten horen? Het geeft mij in ieder geval wel stof tot nadenken.

2018-11/femke.jpg

                                               klik

hanscke | Donderdag 29 November 2018 - 11:35 am | | Standaard | Vijf reacties

WAAR OF NIET


Het verhaal van Marco blijft maar wat in mijn gedachten rondcirkelen. Toevalligerwijs kwamen we deze week in het tvprogramma Pauw terecht waar Marco Kroon bezig was om, naar aanleiding van het uitkomen van zijn boek, zijn verhaal te doen. 

Ik was nieuwsgierig maar tegelijkertijd voelde ik mij ongemakkelijk omdat ik mij onwillekeurig steeds afvroeg, of alles wel echt waar was wat hij vertelde. Iets in zijn lichaamshouding deed mij meerdere keren twijfelen. Niet dat ik nu een expert ben in het begrijpen en duiden van lichaamstaal maar het nadrukkelijk recht in de camera kijken of Jeroen aankijken had voor mij iets onnatuurlijks. Ook vond ik het gedoe bij het woord 'verkrachten' nogal gekunsteld overkomen.

Ik had gedacht dat dit interview wel weer de nodige stof op doen zou waaien, maar dat valt tot nog toe enigszins mee. Alhoewel, in De Leeuwarder Courant wordt toch nog wel vrij uitgebreid zijn boek besproken. In dat artikel wordt ook de vraag gesteld: Hoe geloofwaardig is dit verkrachtingsverhaal? -Het woord verkracht, hoe moeilijk het voor Kroon ook schijnt te zijn om dit uit te spreken, door de media wordt dit woord niet vermeden- Kroon zegt zelf dat 'gebeurtenissen en dialogen in dit boek zijn gebaseerd op feiten, maar beschreven zijn vanuit zijn herinneringen, gevoelens en interpretaties'. 

En vooral met dit laatste heb ik nogal moeite. Was het echt nodig om het gebeuren op de tafel zo plastisch uit te leggen, evenals de manier van het leegschieten van het geweer van de ontvoerder, nadat hij deze van hem afgepakt had?

Na onderzoek is de conclusie dat er geen aanknopingspunten die de gebeurtenissen kunnen bevestigen. Minister Bijleveld van Defensie heeft ook kenbaar gemaakt dat zij oprecht ook niet weet of het verhaal verzonnen is. Het artikel eindigt met de woorden dat het aan de lezers is om het verhaal van Kroon te willen geloven. Of niet.

Eerlijk is eerlijk en ondanks de meegekomen advocaten die misschien de geloofwaardigheid moeten ondersteunen, ik heb mijn twijfels.

Waar of niet, dat de man het moeilijk heeft is voor mij duidelijk en dat is op zich triest genoeg.


2018-11/waarp.jpg

                                klik

hanscke | Zaterdag 24 November 2018 - 3:42 pm | | Standaard | Zes reacties

OPGELOST


De tijd begon te dringen. Elke morgen werd ik een stukje zenuwachtiger. Zou het wel goedkomen met mijn website? Ik had verschillende aanwijzingen opgevolgd en de vraag hier en daar neergelegd of men mij ook kon helpen, maar, òf ik kreeg nul op mijn rekest òf ik kreeg geen antwoord.

Vanmorgen heeft P. voor mij de telefoon ter hand genomen om nogmaals te informeren bij de laatste strohalm, of men al bezig was en waarom we niets hoorden. Het antwoord was klip en klaar, men was een particulier bedrijf, men kon niets voor mij betekenen omdat het vele uren werk zou zijn en het uurtarief dermate hoog was dat het onbetaalbaar zou worden. 

Ik was in tranen! Uit wanhoop heb ik een paar mensen gemaild, waaronder diegene waar ik ooit, heel lang geleden in een community een weblog had en die mij later geholpen heeft naar een weblog met een eigen domeinnaam. Tegelijkertijd herinnerde ik mij ook nog iemand die mij geholpen heeft toen mijn weblog gehacked was. Ook al jaren geleden.

En o wonder, deze persoon was nog te vinden, heeft nog steeds hetzelfde eigen internet en softwarebedrijf. P. heeft telefonisch contact met hem gezocht en na enige uitleg dacht E. het probleem wel op te kunnen te lossen. Gelukkig kon ik alle benodigde wachtwoorden vinden om door te geven en ik begon mij al iets geruster te voelen.

Na twee en een half uur ging de telefoon. Het probleem met de website is opgelost. De site is nu compatibel voor de phpwaarde 7.2 en ik hoef geen angst meer te hebben voor het naderen van de deadline van 3 december. Alles doet het weer wat het moet doen en blijft het ook doen. Er is weer toekomst voor mijn website. Ik kan mijn weg in digiland gewoon vervolgen en wat ik minstens zo belangrijk vind, mijn naslagwerk blijft bestaan.

Ik ben zooooooo blij!!!!!


2018-11/opgelostp.jpg

                                           klik

hanscke | Vrijdag 23 November 2018 - 4:50 pm | | Standaard | Zes reacties

ANTIPRO


Ik ga mij er bijna voor schamen maar ik blijf voorstander van het in ere houden van zwarte piet, al ik wil mij wel heel duidelijk distantiëren van de harde pro-zwarte-piet demonstraties. Jammer dat het dit jaar zo gelopen is. Een slechte zaak, want volgens mij, wordt er op deze manier juist bereikt, dat de zwarte piet definitief overgaat in de roetveeg piet, omdat men, of zo u wilt wij, die harde confrontaties niet willen.

Het is me wat, eerst leek de traditie van het sinterklaasfeest op sterven na dood te zijn, iedereen leek  immers meer gecharmeerd te zijn van het kerstfeest met cadeautjes, maar nu het sinterklaasfeest weer springlevend lijkt te zijn krijgen we dit.

Vorig jaar was ik nog wel enthousiast over de actie van de "blokkeerfriezen". Ik vind die opgelegde taakstraffen dan ook veel en veel te hoog en ik was het dan ook helemaal eens met de crowdfunding om deze mensen financieel in staat stellen om in hoger beroep te gaan, maar wat het afgelopen weekend in diverse steden is gebeurd gaat mij veel te ver. Ik wil het dan ook volstrekt niet zien als een antwoord op de veel te hoge straffen. En ook al zijn de vonnissen niet rechtvaardig te noemen, dit mag nooit de aanleiding zijn tot een vorm van agressief of uitlokkend gedrag.

Ik moet de anti-zwarte pieten demonstranten nageven, dat zij zich dit jaar heel wat behoorlijker opgesteld hebben.  Ere wie ere toekomt.

Misschien word ik wel een beetje murw van dit hele gedoe. Ik krijg namelijk de neiging om te denken, vooruit maar, toe maar, laten we dan maar overgaan tot de roetveegpiet als dit er toe bijdraagt dat de rust rond het sinterklaasfeest weer gaat wederkeren. 

Blijf ik nog wel met de vraag zitten: is ons sinterklaasfeest echt zo oud zoals men het ons in het Rijksmuseum voorschotelt. Jan Steen zou volgens de uitleg naast het schilderij (zie hieronder)  in de zeventiede eeuw al een schilderij van het sinterklaasfeest in huiselijke sfeer geschilderd hebben. Volgens de beschrijving was er zelfs toen al sprake van een zwarte piet en een roe.

Of zou de kunstduiding meegroeien in de tijd en heeft dit tafereel helemaal niets met het sinterklaasfeest te maken maar is dit verhaal bij dit schilderij pas heel veel later verzonnen? Hoe serieus moet ik dan, zo vraag ik mij af, de beschrijvingen bij al die oude schilderijen nemen? Niet dus. Cultuur schijnt dus in vele vormen aan verandering onderhevig te zijn. Dan toch maar overgaan op de roetveegpiet?

 

Deze tekst is geplaatst bij onderstaand schilderij, te vinden in het Rijksmuseum

2018-11/antiprop.jpg

                                     klik

hanscke | Dinsdag 20 November 2018 - 3:59 pm | | Standaard | Vier reacties