BLURRING


Je kunt nu eenmaal niet alles hebben. Dit jaar hebben we ons huis laten schilderen en is er geen ruimte meer in ons budget om ook nog een herfsttripje te doen zoals vorig jaar. Wat was het toen mooi in Monschau. Net als dit weekend was het toen ook schitterend weer. Maar goed, gelukkig heb ik de foto's nog en pak ik die er maar even bij waardoor de herfstkleuren toch binnen mijn bereik zijn. 

Wat ook binnen ons bereik lag was het genieten van een lekker herfstbiertje buiten op het terras, ons eigen terras dan wel te verstaan. Ik was gisteren in ons eigen stadje en er waren genoeg terrasjes, maar ik vind er weinig aan om daar in mijn eentje een glas wijn of een bockbiertje te gaan drinken, dus dat heb ik uitgesteld totdat ik weer thuis was om dit samen met P. te doen. Wel zo gezellig om zo van die uitzonderlijk mooie herfstdag te genieten. 

En zo kom ik bij het eigenlijke onderwerp 'blurring'. Oh, u weet niet wat dat is? Nou ik ook niet, maar het is een mengvorm van horeca en winkels. Het MKB wil de weg inslaan dat er bijvoorbeeld bij de kapper of bij de kledingboetiekjes een glaasje wijn aangeboden mag worden, al dan niet betaald als stimulans om het winkelhart levendig te houden.

Ik ben het zelf nog niet tegengekomen maar de GGD-directeur van Friesland waarschuwt de wethouders alvast, want het schijnt dat er een intitiatiefwet 'gemengd kleinhandelsbedrijf' in de maak is die blurring mogelijk maakt en de verwachting is dat hiervoor een kamermeerderheid zal zijn. De GGD-directeur vindt dat we hiermee de verkeerde kant opgaan, want zo zegt zij: hiermee wordt ook aan kinderen wel heel erg het signaal afgegeven: drank hoort erbij.  

Voor mij hoeft het ook niet. Er zijn horecagelegenheden genoeg waar men een drankje kan nuttigen. En al zou de kledingzaak waar ik gisteren een bloesje kocht, mij een drankje aangeboden zou hebben, ook dan zou ik daar niet op ingegaan zijn. Bij mij horen tijd hebben om gezellig samen een drankje te doen nu eenmaal  heel erg bij elkaar en zie ik er niets in om snel even een biertje of een wijntje weg te werken omdat ik een aankoop heb gedaan.

2018-10/blurringp.jpg

                              klik

hanscke | Zondag 14 Oktober 2018 - 12:11 pm | | Standaard | Zeven reacties

CYBERWAR


Zal ik wel, zal ik niet, ik heb lang getwijfeld of ik dit blogje wel durf te schrijven en eigenlijk twijfel ik nog steeds, maar ik probeer het gewoon. Donderdag laat in de middag was er opeens allerlei commotie rond een persconferentie over een hackoperatie bij de OPCW. 

Het gleed wat langs mij heen, maar de berichtgeving sudderde op de tv de hele avond wat door en dat zette mij aan het denken. In het geheel genomen miste ik de directe aanleiding om hier nu opeens zoveel aandacht voor te vragen. De "spionnen" waren immers in april al opgepakt, iets wat ik toen niet heb opgepikt, als het al in het nieuws was geweest, ik vond het dus maar een rare vertoning dat dit nu zomaar, alsof het uit de lucht kwam vallen, met zoveel vertoning gebracht werd. Het irriteerde mij.

s' Avonds, in onze nazit, onder het genot van een glaasje wijn, bespraken P. en ik dit onderwerp nog eens met elkaar. "Waarom nu op dit moment deze bekendmaking, waarom niet gisteren of vorige week of volgende week?' opperde ik. P. deed een zwakke poging om mij te overtuigen dat vandaag het juiste moment was geweest omdat het onderzoek nu afgerond was en vorige week nog niet, maar hij vond dit antwoord zelf ook niet echt  sterk.

Hoe ik er op kwam weet ik niet meer precies, zo gaat dat dan in een discussie, maar het had te maken met wat genoemd werd, het klungelachtige gedoe en het amateuristische handelen van de spionnen. Dit bracht mij tot de gedachte dat het allemaal wel eens in scene gezet kon zijn door door de Russen. P. vond het nog niet eens zo'n gekke gedachte.

De volgende morgen zag ik de blunder in Leeuwarder Courant. Zij hadden een foto op de voorpagina geplaatst met daaronder de tekst: Vier Russische spionnen zijn gisteren op heterdaad betrapt toen ze probeerden de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OCPW) te hacken.....enzv

Toen ik dit las dacht ik: Ben ik nu gek of zijn zij het of heb ik iets gemist? Voor de zekerheid maar even het nieuws gechecked, maar ik had niets gemist en ben dus ook niet gek.

Vandaag stond er een rectificatie in de krant, dat dit een foto was welke de actie in april betrof. Het was geplaatst bij een artikel handelend over dit hele gedoe. Het artikel heeft als kop: Dit was niet het A-team van Rusland.

Na het lezen van dit artikel heb ik voor mijzelf de conclusie getrokken dat mijn gedachte nog helemaal niet zo gek is en ik ben er geloof ik ook wel aardig in geslaagd om mijn gedachten onder woorden te brengen. Niet dat het er iets toe doet, maar ik vind dit soort dingen je reinste stemmingmakerij en dat is iets waar ik een gloeiende hekel aan heb.

2018-10/cyberwar.jpg

                                          klik 

hanscke | Zaterdag 06 Oktober 2018 - 12:34 pm | | Standaard | Vijf reacties

RAADSELACHTIG


September is echt zo'n maand waarin ik weer in het ritme van alledag moet komen. De zomer is dan nog niet echt voorbij, maar de dagen worden korter en de clubs, vergaderingen en wat dies meer zij, zijn ook weer begonnen. Kortom ik moet mijn bakens gaan verzetten naar de winterstand. Ik kijk dan uit naar de dagen, waarin niets gepland staat, maar de eerste weken ben ik dan vaak nog wel druk in de tuin, maar als die dan ook weer bijgewerkt is, komt de dag waarop ik zeggen kan, he he, vandaag lekker even helemaal niets.

En precies op zo'n dag vindt de combimagnetron dat ie er wel mee mag ophouden. Hij slaat af, lampje is uit  en hij reageert op geen enkel knopje meer. Niets doet het meer. Ik kan het bijna niet geloven. Dat ding is pas zeven jaar oud en ik heb er al zoveel ellende meegehad, omdat er eerst een verkeerd exemplaar zonder oven was geplaatst. De lasagne halfgaar, is nog niet te eten. We besluiten maar naar de pizzeria te gaan. Leuk en lekker, maar niet op deze manier en zeker niet op een dag waar "lekker niets doen en niet weg te hoeven" op het menu staat.

Als we terug zijn weet ik ook weer waar ik alle paperassen van de inbouwapparatuur opgeborgen heb. Veel wijzer worden we er niet van. Wel is het advies om er niet zelf aan te gaan sleutelen, maar om een monteur te laten komen.

Tja, wat dan. Als de monteur dan eindelijk komt en  hij kan het euvel niet vinden of het kan niet gemaakt worden, dan zijn we wel de voorrijdkosten kwijt en moet er alsnog een nieuwe besteld worden. Wat is wijs? Wij besluiten om eerst enig overleg met de leverancier te hebben, misschien heeft hij een hint hoe dit aan te pakken, maar al snel blijkt dat men in de meeste gevallen tot aanschaf van een nieuw apparaat overgaat. Wij gaan hier in mee, dus wordt er een nieuwe besteld, zelfde merk maar één met een nieuwer serienummer. 

Ach ja wij nemen ons verlies, we kunnen tenslotte ook niet zonder.

Twee dagen later, P. komt 's morgens beneden loopt naar de koelkast om drinken te pakken en ziet dat het klokje van de magnetron twee uur daarvoor weer is gaan lopen, de lampjes doen het weer, de magnetron kan gewoon weer geprogrammeerd worden en als we even later de oven proberen in te schakelen blijkt dit ook weer te werken.

We kijken elkaar eens aan, bekennen elkaar de afgelopen dagen het een paar keer geprobeerd te hebben of de magnetron al weer zin had met steeds het resultaat nee en nu dit!

We hebben een aantal programmaatjes achter elkaar afgewerkt, maar alles lijkt het weer te doen. De nieuwe  aanschaf is geannuleerd, we willen eerst zien hoe het nu verder gaat. Als het net zo gaat als aan het begin van de zomer met de luifel, dan is er echt sprake van een zeer tijdelijke storing die zich vanzelf weer opheft.

Als het een plaagmonstertje is die ons steeds even wil laten schrikken, dan verzoek ik het beestje vriendelijk doch wel streng om ons huis te verlaten. Als wij monsters willen zien zoeken wij ze zelf wel op, maar dan wel ver van huis.

Inzetfoto linksboven: in La Roche sur Yon dreven allerlei monsters in het water in het centrum van de stad. Deze konden allemaal bewegen.

Popup foto hieronder: Monsters op de muren in het stadje Les Sables-d'Olonne

2018-09/monsterp.jpg

                                          klik

hanscke | Zondag 30 September 2018 - 1:51 pm | | Standaard | Zeven reacties

HERFSTTIJDING


Eh ja, dit keer houden de kalender, het jaargetijde en het weer gelijke tred. Het is herfst in optima forma. Regen en wind en alles wat er verder bij hoort komt voorbij. Door de hele lange mooie en warme zomer waren verschillende soorten bomen er dit jaar al vroeg bij om hun blad voortijdig te laten vallen. Jammer, want daardoor krijgt het blad niet de kans om van groen over te gaan in de prachtige kleuren van de herfst. 

Deze week werd ik opgeschrikt door het bericht dat een medebestuurslid van de Oranjevereniging, het commitee wat de organisatie en grotendeels de uitvoer van het dorpsfeest voor haar rekening neemt en waar ik ook deel vanuit maak, tijdens haar vakantie in het buitenland aan een hartstilstand is overleden. Ze mocht slechts 52 jaar worden. Zij was nog niet eens  bij de herfst van haar leven aangekomen en nu stopt het voor haar al.

Ik was nog echt niet bekomen van dit bericht toen ik van het ongeluk in Oss hoorde. Ik val dan even helemaal stil. Voor deze kinderen was de lente nog maar pril.

Na zo'n prachtige zomer is de start van de herfst dan wel even heel koud en kil. Enigszins verstild laat ik de dagen wat aan mij voorbij gaan. Sterven hoort bij het leven, ik weet het, maar een veel te vroeg moeten sterven roept bij mij boosheid op. Waarom? zo vraag ik mij af, waarom is het niet aan iedereen gegeven om van alle jaargetijden in het leven te mogen genieten?

Ik weet dat ik op deze vragen nooit een antwoord zal krijgen. Ik hoop dat ik over enige tijd, zij het met enige schroom, toch weer kan gaan genieten van de herfst die zo prachtig kan zijn.

 

2018-09/herfstijdingen.jpg

                                          klik

hanscke | Zondag 23 September 2018 - 4:46 pm | | Standaard | Zes reacties

HET NORMALE LEVEN


Eigenlijk had ik nog één vakantieblog moeten schrijven om de telling kloppend te krijgen, maar ik voel me genoodzaakt terug te keren naar het gewone, lees normale, leven. Ik vraag mij ondertussen wel af wat is dan normaal? Is het echt normaal om twee kinderen van 12 en 13 jaar weg te sturen naar een land wat zij niet kennen? De kinderen geven zelf heel goed aan, dat zij hier willen blijven, ze kennen dit land, (in dit geval kan ik niet "ons" land schrijven, dat zou hen juist buitensluiten terwijl ik heel duidelijk wil benadrukken dat ze wat mij betreft één van ons zijn)spreken de taal, ( om dezelfde reden niet "onze"taal) en voelen zich hier ook thuis.

Wat moeten zij in een voor ons en hen onbekend land, met voor ons en hen onbekende gewoonten en gebruiken, een taal die wij en zij niet spreken en een nabije toekomst die voor hen alleen maar voor heel veel verwarring angst en verdriet zal gaan zorgen. Onze nabije toekomst zal liggen in de hoop dat de kinderen het alsnog zullen gaan redden in den vreemde. De hoop dat hun levensbootje toch nog een koers zal kunnen gaan vinden waardoor zij in een rustiger vaarwater gaan komen.

Ik vind het verschrikkelijk. Ik kan, maar wil het ook niet begrijpen. Ik heb in het verleden van heel dicht bij de Raad van Kinderbescherming nogal eens beslissingen zien nemen waarbij deze zich beriep op het belang van het kind. In dit geval schijnt het belang: GEEN PRECEDENT TE WILLEN SCHEPPEN veel belangrijker te zijn dan het belang van deze kinderen.

Lieve Lili en Howick. Wat er ook gebeurt, ik hoop dat er achter deze heftige tijd, aan de horizon betere tijden voor jullie aanbreken. 

Up Date: Gelukkig, ze mogen blijven en dan hoop ik nu oprecht dat ze in rustiger vaarwater komen.

2018-09/normaalp.jpg

                            klik

hanscke | Zaterdag 08 September 2018 - 11:08 am | | Standaard | Zeven reacties

OP DE BONNEFOOI 2


Het is al weer drie weken geleden, dat we met vakantie gingen en inmiddels zijn we ook al weer drie dagen thuis. Ik kijk terug op een heerlijke tijd. Dit jaar had ik er voor gekozen om niet alles in chronologische volgorde te doen èn ik heb met opzet steeds de verleden tijd gebruikt. In de volgende blogjes ga ik proberen mijn vakantieverhaal  af te maken.

Na de tussenstop in Aumale was ons eerste reisdoel Clisson, ongeveer 25 km. zuidoostelijk van Nantes. Van daaruit wilde ik mijn reis langs de Loire afronden. Na een heerlijk ontbijtje gingen we op stap om het stadje te verkennen. Echt vlak was het niet. Vanaf de hoofdweg liep er een weggetje nogal stijl naar beneden. Gelukkig waren we lopend, want met de fiets zag ik mij dit niet zo gauw doen.

Het was een pittoresk stadje zoals ook al aangekondigd was, maar weer viel het mij op dat er bijna geen winkels meer open waren. Heel veel lege etalages vertelden opnieuw het verhaal van vervlogen tijden. Dat geldt natuurlijk ook voor het kasteel, maar toch vind ik dat dan net weer een ander verhaal. Wonder boven wonder mochten de jongens ook mee om deze ruïne wat nader te bekijken. Ik beloofde P. dat ik in de verdere vakantie echt niet elke steenhoop hoefde te bezoeken, maar dat me dit toch wel een aardige start leek.

Het leverde ook nog een aardig overicht van het stadje op.  En ik was helemaal weg van die prachtige boom. Andere foto's hiervan ga ik in de toekomst vast nog wel eens in een blog gebruiken.

Na wat foldermateriaal bij de Toerist Information opgehaald te hebben,  keerden we  terug naar de camping. 's Middags hebben we de aanbevolen wandelroute in de omgeving van Clisson gemaakt.

2018-09/bonnefooip.jpg

                                   klik

hanscke | Zondag 02 September 2018 - 2:25 pm | | Standaard | Negen reacties

OP DE BONNEFOOI 5


Nu mijn twee wensen vervuld waren, Nantes bekijken en de monding van de Loire, stond de Atlantische Oceaan hoog op mijn verlanglijstje, met als het maar even mogelijk was een bezoek aan het eiland Noirmoutier. We hebben het weer een beetje gevolgd en een dag gepland dat het erg warm zou worden en er veelzon zou zijn. Dat is gelukt, het is die dag 32 graden geworden met een strak blauwe hemel.

We zijn met de auto naar het eiland gereden. Het was mijn bedoeling om aan het begin van het eiland de auto te laten staan en met de fiets verder te gaan, maar dat bleek te ambitieus. Dan waren we nooit tot aan het eind van het eiland gekomen en dat is nu net iets wat mij altijd trekt; naar het eindpunt toe. 

Na een paar kilometer viel het mij op, dat de meeste huizen allemaal blinkend wit zijn. Achteraf had ik dat ook wel in de reisgids: het Loiredal van uitgever Capitool gelezen.

Er was die dag één moeilijkheid, bijna alle stranden zijn voor honden verboden. (Ja we hadden de fietskar ook mee, deze is opvouwbaar.) Opeens zag ik een doorkijkje naar zee en daar stond geen bordje dus.....

toen zijn we daar naar het strand gegaan en daar hebben we een heerlijk uurtje doorgebracht

Vooral Hessel vindt de zee helemaal geweldig. Hij speelt echt met de golven, stapt erover heen als er één komt aanrollen, komt per keer wat verder in zee terecht en komt na een aantal malen dan zwemmend terug naar de kant. En dit kon hij eindeloos herhalen. Iemand vond het maar niks, hij stond erbij en keek er naar.

De meeste huizen zij dus blinkend wit, dit kerkje is geen uitzondering

We hebben heel even naar de zoutwinning gekeken, maar misschien nemen we een andere keer wat meer tijd hiervoor. En het zout was, hoe kan het ook anders, wit.

Het was een prachtige dag!

hanscke | Vrijdag 24 Augustus 2018 - 9:31 pm | | Standaard | Vier reacties

OP DE BONNEFOOI 1


We vertrokken de zondag, direct na de 2e zwarte zaterdag in Frankrijk. De week daarvoor begon ik mij een beetje zorgen te maken, omdat ik mij ging realiseren dat het De Vakantietijd van de Fransen was. Misschien waren de campings overal wel complèt. Wat dan? Van de weeromstuit ging ik maar wat googelen. Onze eerste eindbestemming zou Clisson zijn. Gelukkig, daar was nog plaats zag ik maar veiligheidshalve heb ik toch maar voor drie nachten gereserveerd èn betaald. Het is iets wat wij eigenljk nooit doen, maar in het hoogseizoen weet je maar nooit.

Eén dag voor we zouden vertrekken kreeg ik het weer spaans benauwd. We wilden de eerste dag in Amiëns aankomen, daar hadden we al eens eerder overnacht. Niet een hele fijne camping, maar ach voor één nacht stel ik geen eisen. Voor alle zekerheid toch maar even gekeken of er plaats was en NEE; de schrik sloeg mij om het hart. Er kon niet meer gereserveerd worden want het was vol! Wat nu. Al googelend kwam ik op een site: Campings langs de autoroutes en daar stond de A28 ook bij. Ik kreeg keurig een rijtje campings voorgeschoteld met de vermelding van de afslagdie daar bijhoorde. 

Londinieres bij Foucamont bleek maar 1,5km van de snelweg af te liggen. Reserveren lukte niet. later begreep ik ook waarom niet. We maakten een top 3 lijstje van campings die we zouden proberen. Natuurlijk was ik wat zenuwachtig toen we om half zeven de juiste afslag namen. De camping bleek een camping municipal te zjn, helemaal berekend op de voorbijtrekkende passanten en waar geen sprake van resereveringen is. Een eenvoudige nette camping met geen beheerder. Dan is het een kwestie van zelf een plaatsje uitzoeken en de gemeenteman komt dan vaak 's avonds of de volgende morgen vroeg om het geld innen. Van de 30 plaatsen waren er hooguit 10 bezet. Dar had ik mij nu zo'n zorgen om gemaakt. 

Helemaal gelukkig heb ik daar onze maaltijd gekookt. Jammer dat het een beetje regende, want daardoor konden we niet buiten eten, de temperatuur was namelijk wel heel aangenaam. Gelukkig werd het na verloop van tijd toch nog droog en konden we met de jongens nog even de benen strekken en zijn we even naar het dorpje gelopen. 

Ik wist gelijk weer waarom vakantie zo leuk kan zijn. Ik kan dan namelijk extra blij worden van betrekkelijk kleine dingen. 

De volgende dag zijn we in Clisson aangekomen. Ook daar was nog voldoende plaats. Vanuit Clisson, wat overigens een aardig stadje is, had ik twee wensen op mijn lijstje staan van plaatsen die ik wilde bezoeken, te weten de stad Nantes en de uitmonding van de Loire in de Atlantische Oceaan.  

                         Dit is dus bijna aan het einde van de Loire

2018-08/bonnefooi1p.jpg

                                     klik                                                                               De oude poort Van Clisson uit het jaar 13honderd zoveel

hanscke | Donderdag 23 Augustus 2018 - 10:07 pm | | Standaard | Vijf reacties