SUMMEREND


De zomertijd is bezig op vrijwel dezelfde wijze te vertrekken als dat-ie gekomen is. Veel zon, strakblauwe luchten waardoor de weilanden nog groener lijken en aangename temperaturen. Ik lust er wel pap van. 

Toch kijk ik een beetje weemoedig terug naar het begin. Het begon allemaal met de heftigheid van het coronavirus. Zo door de maanden heen hebben we toch met ons allen  geleerd met dit nare fenomeen om te gaan. We hebben vakantie gevierd, weliswaar wel op aangepaste wijze, we hebben geleerd ons verlies te nemen door te accepteren dat er geen zomerfeesten, festivals en wat dies meer zij, gehouden konden worden, kortom er is veel niet door gegaan en misschien hebben we wel, tegen beter weten in, de hoop gehad, dat het aan het eind van de zomer voorbij zou zijn.

En nu is het bijna het einde van de zomer en lijken we net zo ver te zijn als toen de zomer begon. Nog net geen lockdown, maar wel met een zorgelijke situatie.

En daar was gisteren niets van te merken. Net als zovelen zijn we gaan genieten van het mooie weer. We hebben een prachtige fietstocht gemaakt naar Earnewâld. En omdat het bijna einde zomerseizoen was hebben we ons getrakteerd op een heerlijke sorbet bij een uitspanning aan het water.

Ik heb mijn ogen uitgekeken. Omdat boten en varen niet zo in onze genen zit, zijn wij niet zo vaak op plekken te vinden waar de mensen vertoeven die wel de watersport bedrijven. Tjonge jonge jonge, het water leek wel een snelweg voor boten.

Wij houden het maar bij fietsen en eerlijk is eerlijk, ik heb het al eens eerder geschreven, als ik in zo'n fietstocht een overtocht met een pontje kan opnemen, dan zal ik dat niet laten. En dat is een verschil met het voorjaar. Toen stonden we aan de andere kant van het pontje, als waarvan we nu vertrokken, maar toen voer het pontje (nog) niet. Door de versoepelde maatregelen, waardoor er in de loop der tijd weer meer mogelijk was, is dit pontje op 1 juli weer gaan varen. 

Het is al met al een mooie maar wel vreemde zomer geworden, waar veel kon en ook weer veel niet.  Helaas, zoals het zich nu laat aanzien zal het voorlopig nog wel een vreemde tijd blijven.

Zucht.

2020-09/summerendp.jpg

                                      klik

hanscke | Maandag 21 September 2020 - 11:12 am | | Standaard | Vijf reacties

WOORDKLANK


Quarantaine, het woord had voor mij altijd wel iets mysterieus. Het klonk wel mooi en het leek wel iets uitdagends te hebben, evenals het woord evacueren. Nu het in quarantaine moeten gaan als een soort orde van de dag is geworden, heeft het woord ook niets geheimzinnigs meer. Gelukkig heb ik er nog niet mee te maken gehad en ik hoop er ook niet mee van doen te krijgen.

Eigenlijk merk ik niet zo heel veel meer van het feit, dat we nog steeds in de greep van het virus schijnen te zijn. De gepaste afstand die bij het koffiedrinken op de tennismorgen gehanteerd wordt is er zo langzamerhand wel ingesleten en roept nog weinig onverwachte situaties op.

Ook het bridgen is weer begonnen, zij het met de helft van het aantal deelnemers, zodat de tafels op flinke afstand van elkaar staan en er per bridgetafel 2 tafels gebruikt worden, zodat we onderling op een aardige afstand van elkaar zitten, maar de kaarten nog net in het midden kunnen krijgen. En na elke ronde wordt er driftig ontsmet door te sprayen.

Met een paar medebridgers kwam het gesprek op dat ontsmetten. Eigenlijk is dat best vreemd. Het coronavirus is, zoals de naam al zegt een virus en virussen zijn niet, zoals met bacterieën wel het geval is, te bestrijden met desinfecterende middelen. Maar als goedwillend mens ga ik wel mee in het in acht nemen van de regels, maar soms sla ik het desinfecteren van mijn handen toch even over. Dat agressieve goedje is echt niet goed voor mijn huid, want de psoriasis in mijn handen vlamt hierdoor lekker op en van tijd tot tijd heb ik de linkerhand open liggen.

Heel waarschijnlijk gaat de zang zo zoetjesaan ook weer beginnen, zij het ook op gepaste onderlinge afstand. Ik vind het heerlijk dat het leven weer bijna gewoon gaat worden. Alleen het spontane van het verzinnen om naar een bioscoop, museum of theater gaat mij nog niet zo goed af. Dat vind ik nog te veel een gedoe.

Afgelopen weekend ben ik naar dochterlief in Den Haag geweest. Bij het weer weggaan naar huis hebben we elkaar als vanouds omhelsd. Na 24 uur in elkaars nabijheid te zijn geweest, en naar elkaar uitgesproken te hebben geen klachten te hebben en voor zover we weten ook niet met mensen met klachten in aanraking te zijn geweest vonden wij dat dit moest kunnen. Het was heerlijk om haar armen weer om mij heen te voelen en haar even stevig vast te hebben. Ik weet nu waarom het woord knuffel mij minder zegt dan wanneer men het over een stevige omhelzing heeft, want dat was het. Gelukkig zijn er geen foto's van gemaakt, want het was binnenshuis.

2020-09/quarantainep.jpg

                                        klik

hanscke | Maandag 14 September 2020 - 8:08 pm | | Standaard | Zeven reacties

EEN HELE TOUR


En weg is de spanning? Ja voor een groot deel wel. Afgelopen week heeft P. een petscan gehad en de uitslag is positief te noemen. De maandelijkse injectie schijnt te werken, er zijn gelukkig geen nieuwe uitzaaiingen en de tumoren die in februari op de scan zichtbaar waren lijken wel iets kleiner geworden te zijn. Een hoopvolle uitslag waar we wel mee verder kunnen. 

Toch is er niet de uitbundigheid die je bij een dergelijke uitslag zou mogen verwachten. Er is enige gereserveerdheid. Immers, vorig jaar, een aantal weken na de operatie, was de uitslag van de scan uiterst positief en nog geen vier maanden later bleek, na een eerste periodiek bloedonderzoek, dat er toch weer iets mis was. Dit maakt mij behoudend. En natuurlijk speelt ook mee, dat P. niet de oude meer is en dat ook niet meer zal worden. We zullen moeten gaan denken in mogelijkheden en niet in beperkingen.

Dat kan soms een hele toer zijn, maar ook uitdagend. ik wil dat graag even in het licht zien van de Tour de France die in deze tijd gereden wordt. Men had kunnen besluiten de hele Tour maar een jaar over te slaan of deze later en op een aangepaste wijze te houden.

ik ben blij dat ze voor dit laatste gekozen hebben. Ik volg 's middags, als het even kan, weer met veel genoegen  de tour. Ik zit dan als vanouds met mijn breiwerk voor de tv. Dat er minder publiek langs de weg staat is even wennen, net als het zien van al die muilkorfjes mondkapjes, maar de mooie beelden van Frankrijk vergoeden veel. Dit jaar komt de Tour door vele plaatsen of eindigt daar waar ik ooit zelf geweest ben en dat brengt mij er toe om de foto's van die vakanties nog eens te bekijken. Soms is het ook een hele toer om te bedenken in welk jaar we waar waren.

Sisteron was makkelijk. Dat was in het jaar dat kleindochter R. geboren is, nu 15 jaar geleden. En toen ik de foto's niet op de computer kon vinden, wist ik dat dit het laatste jaar is geweest dat ik nog foto's op een fotorolletje maakte. Mont Aigoual was nog wat langer geleden, dus dat was echt even zoeken.

Echt spannend is de Tour nog niet. Misschien komt dit nog. Vooraf voelde ik wel de spanning of de hele Tour wel uitgereden zou kunnen worden, maar die spanning lijkt wat weg te ebben.

Het begint er op te lijken dat de weg naar 'Back To Normal' steeds meer betreden kan worden.

2020-09/eenheletourp.jpg

                      klik

hanscke | Donderdag 03 September 2020 - 7:44 pm | | Standaard | Zeven reacties

HARDE TWEELUIK


Op de laatste dag van onze vakantie in 't Harde hebben we de Groene Wissel rondwandeling van het station naar de tuinen van A. Vogel en weer terug naar 't stationnetje van 't Harde gelopen. Stiekum had ik gehoopt dat daar in die tuinen het gelukskruid zou groeien, maar het was er niet te vinden. Het is een vakantie geweest met vele gezichten, net zoals de omgeving van 't Harde/Nunspeet verschillende gezichten kent. Mooie oude plaatsen zoals Elburg en Harderwijk, maar ook de bossen en de hei en niet te vergeten het Veluwemeer. Met het weergeven van deze vakantie volsta ik verder met telkens een tweeluik van foto's.

Dit is de Vischpoort van Harderwijk. In mijn herinnering, ik ben hier ooit 1 keer als kind geweest, was die poort wit. Dat is dus niet het geval. Veel huizen in Harderwijk zijn wel wit.

De foto hieronder toont de poort van Elburg.

Elburg is veel kleiner dan Harderwijk, maar heeft als bijzonderheid dat alle straten recht zijn. Het stadje is in een vierkant gebouwd.

Harderwijk heeft een behoorlijke binnenstad met winkels en een prachtig oud gedeelte waar je heerlijk doorheen kunt zwalken

Op de dag dat we langs het Veluwemeer fietsten was het schitterend weer. Toen we bij het pontje van Nunspeet aankwamen, konden we de verleiding niet weerstaan om een keer mee te gaan en heen en weer te varen met een tussenstop van een half uur. Ik heb vooral genoten van de kleuren en de schittering van de zon op het water. 

Ach ja, en dan die dag dat we vanuit Vierhouten de paarse hei zijn overgestoken naar Elspeet. Daar wat gedronken en een overheerlijk ijs in een schuitje gegeten en toen via een ander pad weer teruggelopen. Het was net niet te warm. Ook een herinnering die ik zal blijven koesteren.

Pluk de dag, was één van de opmerkingen op mijn vorige blog. Naast alle besognes die er zijn heb ik heel duidelijk geprobeerd dat te doen. Carpe Diem zou ik voor mijzelf liever willen vertalen in: pluk de momenten die goed zijn.

hanscke | Zondag 23 Augustus 2020 - 8:44 pm | | Standaard | Zeven reacties

OVER DE HILL


Hoewel de hei misschen al wel over het hoogtepunt van schoonheid heen is, heb ik er vandaag toch nog volop van genoten.  We zijn nog een weekje met vakantie en neergestreken in de buurt van 't Harde. Naar mijn idee konden we dan vele kanten op. Elburg en Harderwijk bezoeken, door de bossen zwerven, de hei op en langs het Veluwemeer fietsen of lopen, kortom er zou van alles te doen zijn.

Ik had er zo'n zin in en toch wil het weer niet echt goed lukken om in de juiste vakantiestemming te komen. Ik merk dat ik heel moe ben om mijzelf steeds maar weer op te moeten peppen om de liefdevolle en vooral begripvolle echtgenote te moeten zijn en die een snauw en een grauw, misschien niet zo bedoeld, maar toch, maar weer voor lief moet nemen. P. is immers ziek, de toekomst is onzeker en zijn conditie is niet meer zoals het was waardoor heel veel dingen toch wel veel meer moeite kosten. Het is moeilijk om daar een nieuwe levensstijl in te vinden, zowel voor hem als voor mij.

En opeens zonder enige directe aanleiding knapte er iets in mij waardoor ik een huilbui kreeg, zoals ik lange tijd niet gehad heb. Mijn tranen van verdriet, waren niet te stelpen. Probeer dan de draad maar weer eens op te pakken. Uiteindelijk hebben we dat die dag wel gedaan en hebben we te voet, een bezoek gebracht aan het wonderschone stadje Elburg, alleen kan ik nog niet de juiste bewoordingen vinden om een beschrijving hiervan te geven.

Na een dagje bezoek, met wie we leuk gefietst hebben stond vandaag een wandeltocht over de hei op het programma. Ik vind het moeilijk om hier mooie wandeltochten uit te zetten, want echt wandelaarsvriendelikk is men hier op de Veluwe niet bepaald. Geen wandelnetwerkpaaltjes, geen verwijzingen naar mooie uitgzette routes, ja zo hier en daar en rondwandeling van 6 of 8 km, maar niet iets om zelf iets uit te zetten van tussen de vijftien of twintig kilometer.

Ik heb een wandelkaaert gekocht, maar dat bood ook niet zoveel soelaas. Uiteindelijk ben ik er dan toch in geslaagd om zelf een soort tocht te maken, maar dan niet vanaf de camping. We zijn naar Vierhouten gereden en van daar uit over de hei naar Elspeet gelopen. Daar hebben we iets gedronken en toen zijn we richting Nunspeet gelopen en over de westkant van de hei weer terug naar Vierhouten gelopen. Het was mooi en ik heb daar wel van genoten, maar of het sjouwen over de hei mij nu ook tot nieuwe inzichten heeft gebracht? Ik denk het niet, want het verdriet en de onzekerheid over hoe nu verder moet, is er nog steeds.

Maar toch vond ik de hei mooi, ondanks dat het hoogtepunt van de mooie paarse kleur al weer voorbij is.

2020-08/over-de-hillp.jpg

                           klik

hanscke | Woensdag 19 Augustus 2020 - 9:26 pm | | Standaard | Zes reacties

NEGENJARIG


Warm, warm, heel warm. Weer waar je niet veel in kunt doen behalve dan een beetje in de tuin zitten, wat lezen en breien of zomaar wat gedachten cq. herinneringen in je op laten komen en voorbij laten trekken. Omdat Hond Hessel jarig is gaan mijn gedachten natuurlijk ook even terug naar negen jaar geleden, maar vreemd genoeg komen er opeens herinneringen bovendrijven van de eerste vakantie met Hond Hessel, waarschijnlijk omdat het toen ook zo heet was. Het was dus 2012 en de eerste paar dagen hebben we toen besteed aan het kijken naar de Tour de France. Toen dat voorbij was zijn we begonnen met dat wat we altijd plachten te doen, wandeltochten maken, stadjes bekijken......edoch het was toen heeeel erg warm. Te warm voor Hond Hessel die toen nog niet eens 1 jaar oud was.

We liepen in een stadje, ik weet echt niet meer waar, (Turenne) en Hond Hessel liet weten de hitte ondraaglijk te vinden en liep jankend mee door de straatjes, dus we waren daar heel snel uitgekeken.

Vanuit de camping werd er een paar dagen later een wandeltocht georganiseerd. Ja hoor wij gingen ook mee. Halverwege is P. met hond Hessel afgehaakt vanwege hetzelfde gedrag. Het gejank was voor de medewandelaars niet prettig aan te horen en ten slotte ging Hond Hessel er bij liggen. Uiteindelijk is P. met Hond Hessel door een plaatselijke boerin thuisgebracht. Zij kwam thuis van het boodschappen doen en vond het tafereel, man met hond zittend in de schaduw van een boom zo aandoenlijk, dat ze aanbood om hen het lange wachten te besparen totdat ik met auto zou komen, maar zelf met het tweetal naar de camping te rijden. De rest van de vakantie hebben we aan de waterkant van een meer of van een rivier doorgebracht, zodat Hond Hessel daar verkoeling had en lekker (met mij) kon zwemmen.

Echt een hele makkelijke hond is Hessel nooit geworden. Hij wilde niet alleen zijn, was bij de jachthondencursus moeilijk iets aan te leren, Voor jachtproeven was hij totaal ongeschikt, maar spelletjes doen vond en vindt hij nog steeds heel erg leuk. Hij was door het dolle heen toen hij een broertje (Hond Iemand) kreeg. Dat heeft hem heel veel goed gedaan.

Gaandeweg ben ik steeds meer tot de conclusie gekomen, dat er iets aan Hond Hessel mankeert. Toen hij nog een puppy was vond iedereen het schattig dat zijn tongetje steeds te zien was. Later is dat uitgegroeid tot een heel vervelend likgedrag en wat niet gelukt is om hem dat af te leren.

Ik heb wel eens gezegd, als het een kind was, zou je gaan denken aan het syndroom van Down, maar volgens de dierenarts bestond dit niet, totdat.......

De laatste tijd zorgt Hond Hessel opnieuw voor problemen. Hij wil 's nachts niet meer in de kamer zijn en krabt net zoals toen hij pup was, aan de deurpost en springt de deur naar de hal open, ondanks dat we de deurklink omhoog gezet hebben. De deur op slot geeft alleen nog maar meer beschadigingen aan deur en deurpost. Wat ik zie is dat Hond Hessel tegen het ochtendgloren heel angstig wordt.

Volgens de dierenarts zou het te maken kunnen hebben met een beginnende dementie. Toen ik bij haar (het is inmiddels een andere, veel jongere dierenarts) mijn ideeën over het syndroom van Down ter sprake bracht werd hier niet meer afwijzend op gereageerd. Het zou kunnen en een wat vroegtijdige dementie past wel binnen dat beeld.

Ik hoop dat het allemaal wat mee gaat vallen, want ik ben zo aan mijn tweetal verknocht geraakt. Hessel en Iemand, ze horen zo bij ons.

Dit keer geen foto van Iemand, (hij ligt onder mijn stoel)maar alle eer voor Hessel, het is ten slotte zijn verjaardag. En ik ben dank zij hem in gedachten weer even op vakantie in Frankrijk geweest. Mooie plaatjes!.   

we waren onder de indruk van het aanzicht van dit stadje

2020-08/hesseljarigp.jpg

                         klik

hanscke | Zaterdag 08 Augustus 2020 - 11:45 am | | Standaard | Vier reacties

TRACK EN TRACE


Super Trend

 

Bestel #40854

 Je hebt een terugbetaling ontvangen

Totaal terugbetaald bedrag: €39,99 EUR

 Besteloverzicht

 

 

 

JOHANNA - Ultra mooie en comfortabele lente/zomer jurk

voor elke gelegenheid - Orange / XL × 1

Weet u het nog, tijden geleden, 19 april om precies te zijn, had ik een jurk besteld, niet wetend dat dit helemaal uit China zou komen, want dan had ik het nooit gedaan. Bij de betaling, maar toen was er al geen weg terug, merkte ik dat het helemaal fout ging, want zonder mijn toestemming werd er ook een tweede jurk in een geheel andere maat in rekening gebracht omdat ik even terugschakelde vanwege de verschillende prijzen....

Afijn na heel lang wachten kwamen de wanstaltige producten aan. In het blog van 24 mei (Herroepingsrecht) heb ik uitvoerig beschreven hoe lang we bezig zijn geweest om uit te vinden hoe er een retourzending zou moeten plaats vinden.

P. heeft uiteindelijk het pakje verzonden, wat ook nog eens 29,30 kostte en waarvan ik dacht dat dit alleen maar extra kosten zouden zijn, maar zie het wonder is geschied. Niet zonder slag of stoot. Na weken, dat er niets gebeurde, herinnerde ik mij opeens dat we het pakje konden volgen èn als het aangekomen was, wat er dan gedaan kon worden, als het geld niet op de rekening was teruggestort. 

Wederom is P. op onderzoek uitgegaan. Hij moest met het sturen van een fotocopie van de track en trace bon nogmaals bewijzen dat het pakketje verzonden en aangekomen was. Daarnà was het nog slechts een kwestie van een paar dagen voordat het geld weer op de VISArekening was bijgeschreven. Zowel de 39,95 van jurk XL als de 29,95 van jurk S.

Hoe is het mogelijk, maar met het verlies van de 29,30 ben ik toch blij, want dit is uiteindelijk de schadepost en dit is toch minder groot dan de prijs van de twee jurken bij elkaar opgeteld.

Alle eer voor P. want zelf was ik bij het verlies van 69,90, de prijs van die 2 jurken, gebleven. Scheelt toch mooi 40 euro. Waar track en trace al niet goed voor is.

2020-07/track-en-trace.jpg

                                      klik

hanscke | Vrijdag 31 Juli 2020 - 2:44 pm | | Standaard | Vijf reacties

TSJA....


Zucht, steun en kreun, waar zal ik het dit keer eens over hebben. In ieder geval niet over de mondkapjes, of muilkorven zoals wij ze noemen en waarschijnlijk binnenkort verplicht gaan worden. 

Ik wil het ook niet hebben over het boek wat ik aan het lezen ben, Grand-Hotel Europa van Ilja Pfeijffer, deels heel interessant, maar deels ook heel langdradig.

En over het weer wil ik het ook niet hebben, want dat is ook niet om over naar huis te schrijven. Ook wil ik het niet over mijn breiprojectjes hebben, want ik ben veel te rusteloos om lang achter elkaar te zitten en geconcentreerd te kunnen breien.

En over de verjaardag van zoonlief wil ik ook liever maar zwijgen. Vandaag is hij 45 jaar geworden, maar hij is niet in den lande, maar in den vreemde, maar dan wel bij zijn dochter en dat is voor hem heel fijn, want hij had haar sinds de crisis niet meer gezien. Maar het doet mij met weemoed terugdenken aan vorig jaar, toen zij met zijn tweeën kwamen aanwaaien en wij een geweldige tijd met elkaar beleefd hebben, eerst thuis en later in Noord-Brabant op de camping.

Het is dus een beetje een niet al te vrolijk chaosje in mijn hoofd.

Is er dan echt niets leuks om te vermelden? Ja gelukkig toch nog wel. Afgelopen week waren dochter en kleindochter hier in de buurt. Ze hadden een kleine week een huisje in Earnewâld gehuurd. Wij zijn bij hen op bezoek geweest, hebben heel gezellig met elkaar gefietst, natuurlijk zat er een pontje in verwerkt, en later gebbqed.  Het was fijn om elkaar na zo'n lange tijd weer te zien en ja, ik heb ze ook even geknuffeld. Ik ben zelf helemaal niet zo knuffelig aangelegd, maar nu met de beperkingen van deze tijd mis ik het meer dan ik voor mogelijk had gehouden. 

En toch blijf ik maar steeds het gevoel houden: en de boer hij zij ploegde voort, gewoon omdat het leven niet zo luchtig en vrij van zorgen is zoals ik wel graag zou willen. Te vaak moet ik mijn reddingsboei pakken in de vorm van mij, aan het eind van de dag, de vraag stellen, was er vandaag dan geen enkel plezierig moment? Gelukkig kan ik daar altijd wel ja opzeggen, maar het feit dat ik mijzelf die vraag moet stellen is toch een teken aan de wand. Normaliter ga ik als het ware fluitend naar boven en stap ik met met een heel tevreden en voldaan gevoel mijn bed in. Het is even niet anders zei zij berustend. 

2020-07/zuchtensteunp.jpg

                                     klik

hanscke | Zondag 26 Juli 2020 - 12:02 pm | | Standaard | Vier reacties