HERWAARDERING

Ook in dit blog zal ik (nog) niet heel veel laten zien van al het moois wat er in museum Voorlinden te Wassenaar te zien is, maar beperk ik mij tot één detail, omdat ik het waardevol vind om daar even bij stil te staan. Ik merk dat ik meer en meer thuis begin te raken in wat men noemt de hedendaagse kunst. Andy Warhol was bijvoorbeeld tot een paar jaar geleden niet bekend bij mij, maar via een tentoonstelling in Assen ben ik heel wat wijzer geworden en heb ik aanknopingspunten gekregen om verder op onderzoek uit te gaan.

En dan loop ik in museum Voorlinden, net als in het Groninger museum waar ik een paar maand geleden was, weer even heel hard tegen mijzelf aan. Ik schreef toen:  

"Bij het zien van deze voorwerpen schoot ik in de lach. Dit had de man met wie ik ooit getrouwd ben geweest, kunnen maken, maar ik was toen nog helemaal niet toe aan het waarderen van het soort kunst wat ik zag."

Opnieuw zie ik een kunstwerk wat hij zomaar had kunnen maken. Ooit hadden we twee hele grote plastic zakken, nog groter dan de zakken voor inzameling van kleding, met plastic doppen op zolder staan. Het was de bedoeling dat hij daarvan een plastiek op de zijmuur van ons huis zou maken. Ik zag dat volstrekt niet zitten. Ik was alleen maar bezig met wat de mensen er van zouden vinden. Ik wilde toen niets liever dan binnen de lijntjes kleuren, terwijl mijn ouders juist vonden dat we al zoveel buiten de bestaande gangbare norm deden.

Het huwelijk hield geen stand en dat was maar goed ook. We belemmerden elkaar in onze ontwikkeling. Ik hiel mij veel meer bezig met het schrijven van gedichten, korte verhalen en andere poëzie, terwijl hij bezig was met het verwezenlijken van allerlei vormen van expressie, als zijnde het maken van schilderijen, het maken van meubels en het creëren van voorwerpen uit gevonden materialen, gevonden bij het grof vuil. Nee, we pasten echt niet bij elkaar. We zaten elkaar alleen maar in de weg.

Ik zie dochter en kleindochter staan voor een kunstwerk wat zomaar van haar vader had kunnen zijn. Allemaal waardeloze rommeltjes waarvan deze man gecreëerd is.  Het is zo'n mooi plaatje... het vertedert mij.

Om het niet in de vergetelheid te laten verdwijnen vond ik dat ik dit blogje moest schrijven.

HJ. Mocht je dit ooit lezen: Ode aan je creativiteit, die ik toen niet op waarde wist te schatten.

2020-01/voorlindenp.jpg

                                 klik

hanscke | Zondag 19 Januari 2020 - 2:38 pm | | Standaard | Vier reacties

VOORNEMENS


Het jaar is nog maar veertien dagen oud, maar ik kan nu al concluderen dat van mijn goede voornemen om dit jaar wat actiever te zijn met het plaatsen van blogs op mijn eigen website nog niet veel terecht is gekomen. En dat terwijl er juist zo veel leuke dagen op rij zijn geweest.

Kleine dochter Nina uit Roemenië kwam bij ons op bezoek. Niet één dag, niet twee dagen, maar wel vijf dagen, waarin we het heerlijk met elkaar hebben gehad. Ze had tegen zoonlief gezegd dat ze wel naar Nederland wilde, maar dat ze dan ook naar oma wilde en niet maar één nachtje. Zoonlief heeft zijn bezigheden daar op aangepast, zodat hij èn gedeeltelijk kon werken èn gedeeltelijk bij zijn dochter (en bij ons) kon zijn.

Maar ja, kleine meisjes worden groot, al bijna veertien en de tijd, dat ze 's avonds om negen uur naar bed ging, ligt al weer ver achter ons. Geen tijd voor oma om nog een blogje te schrijven. Nee, 's avonds via netflix samen genieten van een mooie film! Het is als een bijscholing voor mij, want ik zie films zoals Matilda en Minoes, best de moeite van het kijken waard, maar die ik uit mijzelf niet zo gauw zou kijken.

Na het vertrek van kleine dochter stond de verjaardag van dochterlief al bijna voor de deur, maar eerst was er nog de tradionele nieuwjaarsviering met de Red Hatters. Het was dit jaar een hele bijzondere meeting. Queen Nyn gaf na bijna tien jaar haar Queensstokje door aan Catharina, die nu de titel van Queen mag dragen. Het was een heel gezellig en warm gebeuren.

Nog niet echt van bekomen van de bijzondere avond  gingen we de volgende morgen dus op weg naar Den Haag, nadat we de jongens eerst afgeleverd hadden bij hun hondenhotel. Onze afspraak was dat we elkaar in Wassenaar zouden treffen om samen een bezoek te brengen aan museum Voorlinden. Het is werkelijk een heel bijzonder museum maar daarover later meer. Na een gezellig borreluurtje bij dochterlief en kleine dochter thuis zijn we heerlijk uit eten geweest.

De volgende dag zouden P. en ik naar het museum Corpus gaan, maar dit ging niet door omdat het museum wegens herstelwerkzaamheden gesloten was. Dan Leiden maar gaan verkennen? Nee, toch maar niet, het weer was er niet naar, ik voelde mij niet fit, we gaven er de voorkeur aan om naar huis te gaan en van daaruit de jongens 's avonds weer op te halen. Ik weet dat ik die middag alleen maar futloos in de stoel heb gehangen. De volgende dag werd duidelijk wat de oorzaak was. Ik was ziek, griep of bronchitis, maakt niet uit, door de koorst was ik het liefste in bed.

En zo kwam het dat ik mijn goede voornemen van meer blogjes schrijven echt niet ten uitvoer kon brengen. Gelukkig kun je iedere dag opnieuw beginnen met goede voornemens en dat probeer ik, nu ik me weer beter voel, maar in de praktijk te brengen. Ook zal het de komende weken iets minder hectisch zijn, want het tempo van de afgelopen weken is echt niet bij te benen. Maar ik klaag niet hoor, behalve de paar dagen dat ik ziek was waren het allemaal dagen met een sterretje.

2020-01/voornemensp.jpg

                           klik

hanscke | Woensdag 15 Januari 2020 - 10:48 pm | | Standaard | Vier reacties

OPTREDEN


Eigenlijk doe ik het best wel goed. Toen ik in de krant de tips las om vitaal oud te worden, bedacht ik dat mijn toetreden tot een zangkoor van popmuziek helemaal in het plaatje paste van 'zeg ja tegen het leven', en waar ook geadviseerd werd: ga wat nieuws doen en sta open voor het onbekende. 

Toen ik mij ruim een jaar geleden aanmeldde om lid te worden van het zangkoor vond ik dat doodeng en de eerste keer dat ik onderweg daar naar toe was vroeg ik mij zelf af waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Maar de conclusie is, dat ik er nog geen moment spijt van heb gehad. Naast de gezonde spanning die iets nieuws met zich meebrengt, heeft het mij al menig plezierig moment opgeleverd. De repetities vind ik leuk, maar daarnaast vind ik het ook heel erg leuk om op de radio de liedjes te horen die wij in het repertoire hebben.

Het koor heeft niet echt een dirigent maar meer een arrangeur/liedjesschrijver/troubadour die ons begeleidt. Hij treedt hier en daar en overal in de provincie op en wordt ook nog al eens gevraagd om voor Omrop Fryslân een optreden te verzorgen. Dat zal vast mede een rol gespeeld hebben toen het koor gevraagd werd om op drie januari op te komen treden.

We moesten om half één aanwezig zijn zodat we eerst een soundcheck konden doen. Ach, wat houd ik er van om bij radioopnames te zijn die live zijn. Bij de Firato vroeger, kon ik ook uren bij het radioprogramma staan wat dan ter plekke werd uitgezonden.  Er is dan zo veel te zien, zeker als het radioprogramma dan ook nog live op tv wordt uitgezonden. Alleen om daar te ziijn is al een feestje.

De eerste twee liedjes, ons eigen koorlied, geschreven en gecomponeerd door Adri de Boer, onze muzikale begeleider dus, gingen heel goed. Wat heeft het eerst een moeite gekost om Perfect van Ed Shearon goed onder de knie te krijgen, maar het klinkt nu goed. Ook hadden we Roller Coaster van Danny Vera graag willen zingen, maar helaas, dit was technisch niet mogelijk, omdat we dat met een orkestband zingen en deze dan eerder aangeleverd had moeten worden.

Het was echt een hele belevenis, waar ik heel erg van genoten heb.

Californian Dreamin' is een veel ouder werk en meestal zingen we dat wel heel goed, alleen deze middag was de kwaliteit van het begin net niet helemaal je dat. Binnen kort gaan we bezig met het instuderen van een liedje van Lady Gaga, Shallow. Als ik op de radio een liedje hoor wat wij ook zingen zoals All of me van John Legend, of bijvoorbeeld Bed of Roses, dan word ik helemaal blij.

Ik weet nu wat er allemaal bij komt kijken om een liedje een beetje leuk ten gehore te brengen. Dat zing je niet zomaar mee, omdat er verschillende partijen gezongen worden. Maar als het lukt en het klinkt mooi, dan geeft dat toch wel heel veel plezier.

2020-01/optreden2p.jpg

                                   klik

hanscke | Zaterdag 04 Januari 2020 - 8:22 pm | | Standaard | Zes reacties

DE JAARWISSELING


De laatste dag van 2019. Een paar dagen geleden, tijdens de gewone beslommeringen bij het opstaan, kwam er zomaar opeens wat tekst naar boven drijven, waarvan ik dacht dat dit wel iets zou kunnen zijn om als gedicht te kunnen gebruiken. Ondanks dat ik het een aantal malen voor mijzelf herhaald heb, is het toch weer grotendeels verdwenen. Jammer. Vroeger, echt al heel lang geleden, nam ik wel de moeite om deze gedachtes onmiddellijk  op te schrijven, om later van die frutsels , zoals ik dat dan noemde, iets moois te maken. 

De strekking weet ik nog wel. Het is niet echt een fijn jaar geweest en daarom kijk ik liever vooruit, dan dat ik omzie naar wat geweest is.  

                                         
  dit jaar geen terugzien                                                                                                                         op wat er was                                                                                                                                     dat is voorbij                                                                                                                                       liever richt ik                                                                                                                                       mijn blik op dat                                                                                                                                   wat komen gaat 

  


                 Voor iedereen de beste wensen en tot ziens in het het nieuwe jaar.


hanscke | Dinsdag 31 December 2019 - 3:25 pm | | Standaard | Negen reacties

GELUK T.

De kerstdagen liggen weer achter ons. Ik wil nu niet direct zeggen: blij toe, maar echt een groot liefhebber van deze dagen ben ik niet. Het wordt mij tot een te groot iets en must be opgefokt. Ik doe heus wel een beetje mee, met kerstboom, kaarsen en een heus echt kerstdiner, maar echt een groots en uitbundig familiefeest zal het bij ons nooit worden.

Dit jaar hebben we er voor gekozen het maar een beetje klein te houden. De herinneringen aan vorig jaar, toen P. zo ziek werd, wat in eerste instantie onderschat werd, maar wat naderhand toch heel ernstig bleek te zijn, ligt nog te vers in mijn geheugen. Sommigen zouden er voor kiezen om de goede afloop uitbundig te vieren, maar als ik voor mij zelf spreek; ik kijk terug op een hele zware periode die ik stukje bij beetje een plek probeer te geven zodat we een volgend jaar weer opgeruimd en welgemoed verder kunnen gaan.

Naast de al genoemde kersttradities hoort ook het luisteren naar de kersttoespraak van de koning in dit rijtje thuis. De invalshoek om van het streven naar geluk geen obsessie te maken sprak mij aan. Geluk is niet iets wat langdurig vastgepakt kan worden maar bestaat veel meer uit momenten die zich voordoen.

Dit soort momenten heb ik de afgelopen dagen zeker mogen ervaren. Ik kan intens genieten van het gezellig samenzijn in de kamer, kaarsen aan, iets gezelligs doen en dat kan van alles zijn, van lezen of breien of saampjes naar iets leuks op tv. kijken, kortom als je kunt zeggen wat heb ik het fijn!

Het samen maken van een wandeltocht kan ook van die gelukkige momenten hebben. Dat je om je heen kijkt en ziet hoe mooi het eigenlijk is.

Tweede kerstdag hebben we een wandeltocht in de bossen van Bakkeveen gedaan, maar vandaag deden we vanuit Burdaard een wandeltocht bij ons in de omgeving. We kwamen langs het geboortehuis van P, altijd leuk om de verhalen van vroeger te mogen horen. In deze wandeltocht was ook een overtocht per boot gepland. Heel bijzonder om een eindje over de Dockumer Ee te varen.

En dan zie je vanuit het bootje het prachtige licht en voel ik even heel intens, dat het leven zo goed kan zijn. Dat is dan voor mij zo'n geluksmoment. Ja voor mij zijn de kerstdagen wel weer gelukt. Ik kijk er met een tevreden gevoel op terug.

2019-12/burdaardwandeltochtp.jpg

                           klik

De wijdse wereld waar de kerk van Wanswerd staat, dit keer weer vanuit een heel andere hoek gezien. Op de één of andere manier ben ik altijd weer geboeid als ik deze kerk zie. Waarschijnlijk door de grootte in het vlakke land.

hanscke | Zaterdag 28 December 2019 - 6:01 pm | | Standaard | Vier reacties

BOEF OF HELD


De hele dag stond het volop in de aandacht, hot nieuws, Ridouan Taghi was die nacht naar Nederland overgebracht. Toen ik dit nieuws 's morgens vroeg hoorde was mijn eerste gedachte: oh nee, niet weer.

Kennelijk is deze boef zo belangrijk, waardoor er veel, heel veel aandacht voor hem is. In elke nieuwsuitzending en talkshow was dit wel een item. En dan steeds maar weer die foto van hem tonen. Het kon wel een held zijn in plaats van een crimineel.

Ik had veel liever gezien dat hij in Dubai was gebleven, of dat hij uitgeleverd was aan Marokko. Ik maak mij ernstig zorgen dat er opnieuw een cultheld gecreerd wordt. Ik zit echt niet te wachten op weer een tvserie over een topcrimineel, vergelijkbaar met die serie over Holleder. Laten we het maar houden bij fictieverhalen, die zijn er genoeg.  

Het lijkt wel of het bij deze tijd gaat horen dat boeven min of meer als helden beschouwd gaan worden. Laten we wel wezen, het zijn moordenaars en ze dienen ook als zodanig behandeld te worden. Ze moeten berecht worden, maar waarom moet dat zo grootschalig in de publiciteit? Het kon wel een volksvermaak geworden zijn.

Wat mij betreft mag de berichtgeving over de afhandeling van deze rechtspraak zo summier mogelijk gehouden worden. Ik zit echt niet te wachten op deze verkapte heldenverering. En dan wil ik het nog niet eens hebben over het kostenplaatje. Deze crimineel gaat de staat heel veel geld kosten. Nu, maar ook in de verre toekomst. Tel uit je winst, met het binnenhalen van deze boef, want meer is hij niet.  

2019-12/boefp.jpg

                                 klik

hanscke | Vrijdag 20 December 2019 - 5:12 pm | | Standaard | Drie reacties

VERANDEREN


Inmiddels ben ik weer een jaar ouder. De acht na de zes heeft plaats moeten maken voor de negen. Wilde ik in voorgaande jaren nog wel eens een blogje wijden aan mijn verjaardag, dit jaar vond ik het niet nodig om het vooraf aan te kondigen. Ik heb het gevierd, maar ik heb het wel klein gehouden. Op zaterdagmiddag een paar mensen en op de zondag, de dag dat ik echt jarig was, heb ik het gevierd in de vorm van een high tea tesamen  met manlief, zoon, dochter en kleindochter en het was goed zo.

Vroeger zou ik nooit gedacht hebben dat ik hiermee tevreden zou zijn, toen wilde ik het liefst altijd zo groot mogelijk uitpakken. Maar niets is zo veranderlijk als een mens, tegenwoordig hoeft dat niet meer zo voor mij. Vandaag de dag vind ik het leuker als er maar een paar mensen komen en als we dan ook echt samen even met elkaar kunnen praten.

Aan het voorbereiden van de heuse echte high tea heb ik veel genoegen beleefd. Ik ben niet echt een keukenprinses, maar met behulp van lijstjes en voorbeelden van AH, te vinden op hun website, werd dit zo behapbaar voor mij. Ik ben begonnen met het kopen van een etagière bij de Action. Voor 3,69 euro is de halve aankleding al klaar. De petits fours en de bonbons staan daar natuurlijk heel feestelijk op.

Tja en toen ben ik mij gaan verdiepen in het zelf maken van scones, het bereiden van diverse sandwiches met onder andere zalm op een smeerseltje van mierookswortel, sandwiches met kaas en beenham op weer andere smeerseltjes èn er moest ook echte zelfgemaakte clotted cream komen. Kortom, de hele voorbereiding vooraf heb ik heel leuk gevonden en ons samenzijn was ook zeker gezellig te noemen. 

Ik moet er wel aan wennen, dat ik zo langzamerhand nu echt wel richting de oudere generatie ga, maar ik merk dat ik dat toch ook wel weer boeiend vind. Het heeft nog vele nieuwe facetten voor mij. Het feit, dat ik zie dat je als mens verandert maakt mij nieuwsgierig naar wat er nog komen gaat.

Voor mij is het een hele ontdekking dat ik oude tradities steeds meer los durf te laten. Een klein voorbeeldje. Voorgaande jaren vond ik het jammer dat er steeds minder kerstkaarten verstuurd werden, maar het enthousiasme om zelf kerstkaarten te versturen is bij mij ook tanende. Ik vind het nauwelijks meer passen in deze tijd met de andere vormen van communicatie. Een appje, chatje of mailtje als nieuwjaarsgroet werkt net zo goed.

Wij hebben besloten dit jaar een aantal mensen, waarvan wij denken dat zij nog wel aan het gebruik gehecht zijn, een kaart te sturen, maar dat we verder zullen volstaan met wat mij noemen: het versturen van een antwoordkaart. Dit, omdat wij steeds meer het idee krijgen, dat ook wij al een aantal jaren heel veel antwoordkaarten krijgen. Het is een test en het kan volgend jaar zomaar weer veranderen.

En wat doet u, bezoeker van dit weblog, worden er door jullie nog wel kerstkaarten verzonden? Ik ben  benieuwd naar het antwoord.

2019-12/veranderenp.jpg

                                            KLIK

hanscke | Woensdag 18 December 2019 - 8:31 pm | | Standaard | Zeven reacties

GORSSEL


Ach ja, ooit was december de maand van hollen van het éne festijn naar het andere, maar sinterklaas wordt niet meer gevierd en mijn vader die ook in deze tijd jarig was, is er niet meer. Tijd om (misschien) nieuwe tradities op te starten. Het leek mij leuk om rond de datum van vader's verjaardag een treffen met broer en schoonzus te arrangeren. Ik dacht dat een bezoek aan het museum voor modern realisme MORE in Gorssel  misschien wel een aardig idee zou zijn en dit was goed te combineren met na afloop samen gezellig uit eten te gaan.

Gorssel ligt voor beiden niet echt naast de deur, maar de afstand was te doen. Ik vond het heel grappig toen ik mij realiseerde dat onze vader in deze contreien, Eefde, Gorssel en Zutphen heel wat voetsporen heeft liggen toen hij in zijn jonge jaren mee ging om vanuit Apeldoorn schone was te bezorgen en natuurlijk weer vuile was op te halen. Volgens mijn vader was Gorssel een plaatsje van niks, maar het was veel groter dan ik verwacht had en tegenwoordig nogal ingesteld op toeristen.

Het museum More is nieuw en een schitterend gebouw en vanwege de architectuur al een bezoek waard. Mijn belangstelling was gebaseerd op datgene wat ik gezlezen had over de wisseltentoonstelling For Real, Britse Realisten uit de jaren '20 en '30, maar voor we op die betreffende etage waren aangeland had ik al  heel veel ander moois gezien van de 200 werken van toonaangevende Nederlandse realisten van de afgelopen 100 jaar die daar permanent te vinden zijn.

In het begin toen ik er rond liep, had ik zoiets, van tja, wat moet ik er mee, maar gaandeweg begon ik mijn weg er in te vinden. De bloeiende boom van Charley Toorop zal ik nooit meer vergeten. De schilderijen van Carel Willink hebben voor mij toch vaak wel iets herkenbaars. Alleen de zilveren bruiloft, te zien op de pop up foto springt er dan weer helemaal uit, omdat het zo anders is.

Het slapende meisje vond ik zo intrigerend. Toen ik haar goed bestuurde bleek ze één behaarde mannenarm te hebben. In mijn eerste terugblik dacht ik: een museum met een expositie zonder samenhang, maar nu, een paar dagen later, nu alles wat ingedaald is kan ik het toch wel een plekje geven in mijn hoofd. Ik vind het prachtig dat dit museum er is.

Het is echt een mooie dag geworden, waar we allemaal van genoten hebben.

  Eerst denk je, wat moet ik er mee, maar het werken met siliconen past toch wel weer in deze nieuwe tijd. 

2019-12/morep.jpg

                             klik

hanscke | Woensdag 11 December 2019 - 5:38 pm | | Standaard | Vijf reacties