INTONATIE


'Nederlander neemt ongemerkt Friese manier van spreken over'. Toen ik deze kop in de krant las was ik direct geïnteresseerd, sterker nog, ik voelde mij direct aangesproken. Hoewel ik geen Fries ben (en het ook nooit zal gaan worden) wordt mij buiten Friesland onmiddellijk verteld dat je wel kunt horen dat ik uit het Noorden kom. Meestal heeft zo'n boodschap dan op verdekte wijze ook nog wel de lading, dat je een beetje bij het achterlijke gedeelte van de Nederlandse bevolking hoort.

Ooit was ik een meisje waar van niet te plaatsen was uit welk deel van het land ik nu kwam. Mijn ouders spraken onderling het Apeldoorns dialect, maar mijn broer en ik werden Nederlandstalig opgevoed. Daarbij opgeteld dat ik een vriendinnetje had wier moeder uit Den Haag afkomstig was en zie daar, ik was een keurig niet te herleiden Nederlands sprekend dametje.

Maar dat is dus in de loop der tijd veranderd. Ik ben dus net als andere Nederlandstaligen in deze provincie ongemerkt de Friese manier van spreken gaan imiteren. De klemtoon schijnt door Friezen anders gelegd te worden blijkens iemand die volgend jaar op dit onderwerp gaat promoveren aan de universiteit in Groningen. Zij legde onder meer de manier waarop drielettergrepige woorden worden uitgesproken onder het vergrootglas en stelde vast dat Friezen de klemtoon iets later vallen (vertraagd zwaartepunt) dan Nederlanders.

Schiet ik er ook iets mee op  nu ik weet hoe het komt dat mensen in de Randstad mij gelijk in een hokje kunnen plaatsen? Dacht het niet. Ik weet dan ook niet wat de waarde van dit onderzoek is waarop deze dame gaat promoveren.

En toch ben ik wel geïntersseerd in dit soort dingen. Zelf heb ik het idee dat iemand die uit het zuiden komt en met een zachte G spreekt veel minder aanvallend bejegend wordt dan wij uit het Noorden. Kennelijk klinkt dat wat lieflijker.

Nogmaals ik weet niet wat de waarde van dit onderzoek is en wat ze er straks mee zou kunnen om haar brood er mee te verdienen, maar leuk vind ik dit onderwerp wel en als ik nog jong was en ik zou Nederlands zijn gaan studeren, dan was ik zelf zeker ook geïnteresseerd geweest in zaken zoals de klankkleur van de stem, het gebruik van de klemtoon en de intonatie. Het speelt ongemerkt in de communicatie vaak een veel grotere rol dan waar wij weet van hebben en dat zou deze promovendus wat mij betreft wel aan haar onderzoek mogen koppelen.

2017-10/intonatiep.jpg

                             klik

hanscke | Vrijdag 13 Oktober 2017 - 3:20 pm | | Standaard | Zeven reacties

UNDERBOOP


"Nog aardig bij de tijd", zo dacht ik over mij zelf, toen ik het pakketje met de twee BH"s die ik besteld had, in ontvangst nam, maar ik merk dat het met dat bij de tijd zijn hard hollend achter uitgaat. Werkelijk ik had nog nooit van een underboop shirt gehoord, laat staan dat ik er één gezien zou hebben, maar door die paginagrote vreemde foto in de krant van de boop top (een korset zonder borstdeel) en de bijbehorende tekst daarbij, maakte ik nu kennis met deze nieuwe modestijl. De tekst met de kop: 'krijg nu tieten' gaf in twee kolommen naast de foto een aardige uitleg hierover, alleen ik voelde mij tijdens het lezen steeds maar dommer worden. 

Er werden vele namen genoemd, maar behalve Rihanna zeggen mij de namen Emily Ratajkowski,  Bella Hadid en Gigi Hadid, Miley Ray Cyrus evenals Kyle Kristen Jenner en Kedall Nicole Jenner helemaal niets. Ik heb ze allemaal even opgezocht en stuk voor stuk schijnen het hele beroemde dames in Amerika te zijn die, naast dat zij een televisiepersoonlijkheid zijn, tevens model zijn en, zoals op de inzetfoto aan het begin van dit blog, zich zo kleden en zich regelmatig zo laten fotograferen. Het schijnt in die kringen dus heel chique te zijn om zo rond te lopen.

Ik bespaar mij de moeite om al die namen uit mijn hoofd te gaan leren. Dan word ik maar steeds dommer. Dat proces houd ik toch niet meer tegen. Ik weet in tegenstelling tot een twintig jaar gelden, ook al lang niet meer welke groep nu wat zingt. En toen ik voor het eerst over 'de jeugd van tegenwoordig' hoorde die op één of ander festival zou optreden, duurde het ook even voor het kwartje viel, maar zij schijnen in het rijtje van Broederliefde en andere groepen met dergelijke namen thuis te horen. 

Ik ga het feit onder ogen zien, ik word een oudere die niet meer van alles op de hoogte is. Ik kan het allemaal niet meer bij houden, maar dat hoeft ook niet. Zo is het leven. De herfst toont nu eenmaal andere dingen dan het voorjaar en daar ik nu in de herfst van mijn eigen leven ben aangekomen geniet ik van heel andere dingen dan de jeugd van tegenwoordig.

Deze week hebben we een prachtige herfstwandeling gemaakt waarbij ik deze paddenstoel tegenkwam en dat is toch ook schitterend. O ja, ooit was er een popgroep met deze naam, maar deze is waarschijnlijk na verloop van tijd in het niets opgegaan zoals alles ooit opkomt en ook weer zal verdwijnen. Zo gaat het leven en het dommer worden neem ik dan maar op de koop toe. 

2017-10/underboopp.jpg

                                     klik

hanscke | Zondag 08 Oktober 2017 - 1:41 pm | | Standaard | Negen reacties

DUURZAAM


Zocht ik andere jaren de herfst vaak buiten de deur in de vorm van kleurige bomen en paddestoelen, dit jaar schijn ik, als ik de kamer zo rond kijk, de herfst wat meer binnen te halen. Naast een vaas vol met kastanjes op de eettafel,geniet ik ook al enkele weken van mooie boketten herfstasters die dit jaar volop bij de Jumbo verkrijgbaar zijn. En of dat nog niet genoeg is staat er op de hoek van een keukenkast ook nog een vaas met hortensiabloemen die in de herfst van die eigenaardige kleuren kunnen krijgen. Volop herfst dus.

Een beetje vroeg dit jaar en omdat ik na onze laatste vakantie door het niet al te beste weer eigenlijk niet meer in de gelegenheid ben geweest om de tuin nog een keer bij te werken zodat we er in de nazomer  nog plezier van zouden hebben, ben ik nu maar begonnen met om de tuin winterklaar te maken. Het stemt mij altijd weer wat melancholisch in de vorm van: het feest is weer voorbij, er moet nu weer opgeruimd worden.

De potten met geraniums zijn richting compostbak gegaan, evenals de lobelia's, de uitgebloeide stokrozen en ga zo maar door. De fuchsia's bloeien nog en mogen blijven staan tot het gaat vriezen, zodat er in ieder geval nog iets op het terras blijft staan. En dan maar hopen dat het mij deze winter ook weer lukt om de fuchsia's op stam in de garage over te houden. Het is mij nu al twee jaar gelukt en het begint eigenlijk steeds meer een beetje een sport van mij te worden.

Met het weggooien van de andere eenjarige planten heb ik geen enkele moeite. Zoals ik al vermeldde, ze gaan naar de compostbak en volgend jaar hebben wij weer de beschikking over prachtige tuinaarde.

Eigenlijk wilde ik helemaal niet over de tuin schrijven maar over de winkelketen de Action. Ik heb een hekel aan die winkel en ik kom er dan ook bijna nooit, alleen om de plantenvoeding van één euro vijf voor de kuipplanten te halen. Maar omdat ik een ingezonden stukje in de krant las van iemand die schreef misselijk te worden van het woord duurzaam, omdat er wel wekelijks honderdduizenden containers vol met weggooitroep uit China ingevoerd wordt, bedacht ik tijdens het werken in de tuin, dat ik het wel even over de Action wilde hebben. De voorbeeldwinkel waar je rommel kunt kopen wat verre van duurzaam is. De vele Haolweenartikelen van plastic schreeuwen je in de folder al tegemoet en wat te denken van de ballonnen voor 79 cent.  

Maar zie daar, ik kwam ook een aanbieding tegen van honderd bloembollen voor 2,79 en die ga ik dan deze week wel even ophalen. Door de jaren heen heb ik al lang gemerkt dat bloembollen ook niet het eeuwige leven hebben en dat als je volgend voorjaar weer een fleurige tuin wilt hebben, het toch echt nodig is om in het najaar weer wat nieuwe bloembollen in de grond te te poten. 

Rest mij nog te vermelden dat de Monnikskap, een bloem waar ik echt helemaal dol op ben vanwege de mooie diepe blauwe kleur, dit jaar amper bloeit. Misschien moet ik die maar uitgraven en op een ander plekje neerzetten, want hij staat nu wel op een erg donkere plaats.

En zo blijf je bezig, dat is leuk, maar ook nodig, zeker als je ook een volgend jaar weer van een mooie tuin wilt gaan genieten.

2017-10/action.jpg

                                   klik

hanscke | Maandag 02 Oktober 2017 - 7:51 pm | | Standaard | Zeven reacties

EENZAAMHEID


Niet te geloven, ik zou mijzelf bijna gaan herhalen. Kom,  dacht ik bij mijzelf, misschien is het tijd geworden om in de week van de eenzaamheid eens een boekje open te doen over de eenzaamheid zoals ik die ooit zelf ervaren heb. Ik ging op zoek naar een paar passende foto's. Ik wilde een foto van een uitzicht op de verte èn een foto van heel veel mensen bij elkaar. 

De foto's had ik al snel gevonden en om enigszins beslagen ten ijs te komen deed ik nog wat verdere research. Ik maakte hier en daar wat aantekeningen om deze in mijn blog te kunnen gebruiken èn toen was het net of mijn hersenen die in verbinding staan met herinneringen door een vonkje beroerd werden. Had ik daar al niet eerder een blogje over geschreven? 

En ja hoor, toen ik het woord EENZAAM op mijn eigen blog bij het balkje "geef zoekterm op" intikte, kwam er een zestal blogjes te voorschijn waarvan één blogje zelfs de titel EENZAAM had.  Ik had het op 30 september 2013 geschreven en geplaatst. (als ik vandaag er nog tijd voor vind zal ik proberen een linkje te maken)

Het is nu vier jaar later. Als ik het eerdere blogje niet opgezocht had zou er in het eerste gedeelte van dit blogje ongeveer hetzelfde verhaal hebben gestaan, met dien verstande, dat ik nu wel vermeld zou hebben, dat de psychotherapie, die ik later in mijn leven een aantal jaren heb gehad vanwege een voortdurend latent aanwezige depressie, mij enorm goed heeft gedaan.

Het tweede deel van het blogje zou er waarschijnlijk toch iets anders uitgezien hebben. Ik ben iets milder gaan denken over het fenomeen: De week van de eenzaamheid. Maar het wordt nu naar mijn idee ook iets anders gebracht dan vier jaar geleden. Toen werd er vooral een beroep gedaan om als samenleving meer oog te krijgen voor de eenzaamheid en dat we ons moesten gaan inzetten om dit probleem te verkleinen.

Nu vier jaar later heb ik meer het gevoel dat de problematiek meer centraal staat en dat er veel meer naar veroorzakende factoren in een breder verband  gekeken wordt. Het wekt bij mij in ieder geval niet meer zo de irritatie op als vier jaar geleden. Misschien is door de jaren heen het ook meer bespreekbaar geworden waardoor het minder in de taboesfeer is komen te liggen.

Frappant vond ik wel dat ik wat foto's betreft dezelfde gedachtenlijn heb gevolgd als vier jaar geleden. In de inzet bovenaan heb ik een foto genomen van heel veel mensen bij elkaar, gedeeltelijk met de gedachte dat je tussen veel mensen ook heel erg eenzaam kunt zijn en dat je, terwijl je alleen bent in een oneindige lijkende omgeving je je heel gelukkig kunt voelen. 

2017-09/eenzaamweekp.jpg

        klik

hanscke | Maandag 25 September 2017 - 11:23 am | | Standaard | Acht reacties

BUCKETLIST


Vanmorgen was dit bij Edwin Evers in de uitzending weer eens een item, het hebben van een bucketlist. Ik heb hem niet en ik ga hem niet maken ook, want ik zou niet weten wat ik op dat lijstje zou moeten zetten. Mijn leven van alle dag is eigenlijk interessant genoeg.

Uiteraard heb ik even opgezocht waar en wanneer het fenomeen bucketlist is begonnen. Bucketlist betekent letterlijk emmerlijst of loodjeslijst. Het woord zou misschien komen van kick the bucket, wat vertaald kan worden met de pijp uitgaan. De naam is vooral bekend geworden door de in 2007 uitgekomen film The Bucket List. Heel vaag herinner ik mij dat nog wel, maar ik heb de film niet gezien. 

Bij veel twintigers en dertigers schijnt het tegenwoordig een must te zijn om een bucketlijst samen te stellen. Hieruit moet dan blijken dat zij een hele brede belangstelling hebben; zij oog hebben voor wat werkelijk interessant en de moeite waard is en, ook niet onbelangrijk, het moet op zijn minst outreaching en origineel zijn.

Heb ik dan helemaal geen wensen en verlangens? Nee, eigenlijk niet. Oh, ik zou best wel eens een keer in New York willen kijken en een weekje Aruba of Curacao zou ik ook niet afslaan, maar om nu te zeggen dat ik dat beslist gedaan zou willen hebben alvorens ik sterf, nou nee, dus zijn ze niet bucketlist waardig. 

Laat mij maar gewoon lekker ronddobberen in het leven wat ik nu leid. Daarin voel ik mij zeer comfortabel en van saaiheid is geen sprake. Ik hoef mijn leven echt niet op te vijzelen met zo'n bucketlist. 

Oei, dit laatste klinkt bijna veroordelend, maar zo is het niet bedoeld, want ik ben wel benieuwd wie er wel een bucketlist heeft en wat er dan zoal op staat. 

2017-09/bucketlistp.jpg

                                  klik

hanscke | Maandag 18 September 2017 - 2:58 pm | | Standaard | Acht reacties

GELUKKIG OP STOOM


Het vorige blogje eindigde ik met: Soms kan een mens domweg gewoon heel gelukkig zijn met de dag van nu en de mooie herinneringen uit het verleden. Vandaag las ik een uitgebreid artikel over GELUK. Een lang en gelukkig leven, vroeger schijnt dit alleen weggelegd te zijn voor een bevoorrechte elite, maar dat waag ik te betwijfelen. Ik heb genoeg in kastelen rondgedwaald en daar verhalen gehoord over het verschrikkelijke ongelukkige leven van zo'n kasteelvrouwe. 

Maar wat is geluk? het is zo moeilijk te definiëren. Het is geen eenduidig begrip. Het woord is afgeleid van lukken, ergens in slagen. Er zit ook een aspect van toeval in, iets in de schoot geworpen krijgen en het raakt de kant van genot. De Griekse filosoof Epicurus (341-270 v. Chr.) stelt gelukkig zijn gelijk aan een aangenaam leven leiden en het hebben van gemoedsrust. 

Ik leid al jarenlang een aangenaam leven en gaande weg heb ik ook mijn gemoedsrust gevonden; dat is iets wat de vakantie in Loenen mij nog weer eens bevestigd heeft. Ik heb het erg fijn gevonden om nog eens rond te kunnen kijken in de omgeving waar ik ben opgegroeid. Waar ik naar mijn idee, op een paar dissonanten na, als kind heel erg gelukkig ben geweest, hoewel ik dat beeld later wel enigszins bijgesteld heb, maar toch, de herinnering aan dat geluksgevoel overheerst. 

Ik had nooit gedacht mij ergens ooit weer zo thuis te voelen als daar op de Veluwe. Er naar terug is voor mij nooit een optie geweest, omdat ik wel inzag dat ik er niet meer zou vinden van wat ik zocht. Ook daar heeft de tijd niet stil gestaan. Maar gaande weg in de week die ik in Loenen verbleef kwam het gevoel naar boven, dat in de loop der jaren alles op zijn plek is gekomen. Dat ik mij al langere tijd gelukkig voel in de omgeving waar ik nu woon.

Met heel veel plezier heb ik de laatste dag dat wij in Loenen waren mij als toerist gedragen en heb ik plaats genomen in de stoomtrein en hebben we een ritje van Loenen, Beekbergen, Apeldoorn en vice versa gemaakt. Deze stoomtrein heb ik als kind echt niet meer zien rijden, maar er reed toen ik daar bij het kanaal woonde, zo af en toe nog wel een goederentrein.

Op zondagmiddag heb ik vaak met mijn vriendinnetje op de spoorrails gelopen. Op zondag reden er geen treinen en bovendien zouden we trein al van ver aan horen komen. Stappend op de bielzen was je zomaar een eind weg. Ergens zou er wel een eindpunt zijn, maar dat was ook nooit ons doel.  Wij waren er gewoon en deden het zo maar voor ons genot.

En dat is iets wat ik als volwassene weer heb moeten leren, omdat ik het was kwijt geraakt. Zo maar iets doen, zonder een doel, puur en alleen voor het genot, ik was er lange tijd niet goed in, maar gelukkig kan ik zeggen dat ik dat weer teruggevonden heb. Ik heb vele foto's gemaakt van de oude stoomtreinen met geen enkel doel. Gewoon, omdat ik ze mooi vond.   

2017-09/op-stoomp.jpg

                                    klik

hanscke | Zaterdag 09 September 2017 - 3:42 pm | | Standaard | Zeven reacties

HET KANAAL


Even terug naar de omgeving van mijn kinderjaren. Of even, het was toch bijna anderhalve week dat we in Loenen op de Veluwe waren. Ik had met opzet Loenen gekozen, omdat er van daaruit heel makkelijk dagtochtjes naar de bosssen gemaakt kunnen worden, maar van waaruit ook de plaats waarmee ik door de naam verbonden ben bezocht kan worden, om dan verder te fietsen naar het kleinste stadje Bronkhorst aan de overkant van de Ijssel èn om lekker langs het kanaal te kunnen fietsen. 

Iedere keer als ik rijdend op de snelweg Zwolle - Arnhem een glimp van het Apeldoorns kanaal zie, zegt mijn hart altijd even: Boem! en het gaat nooit over, hoe vaak ik er ook langs kom. Het huis, toen aan de rand van Apeldoorn,  waarin ik geboren ben en de eerste acht jaar van mijn leven gewoond heb, stond praktisch aan dat kanaal. (daarover meer in een ander blogje)

Ook heb ik vele malen langs dat kanaal gefietst omdat we dan als gezin bij de familie van mijn moeder op bezoek gingen, die allemaal in Eerbeek, gemeente Brummen, woonden. 

De eerste dag van onze nazomervakantie zijn we dan ook maar begonnen om vanuit Loenen, langs het kanaal richting Eerbeek en Hall te fietsen. In Hall waren twee mooie wandelroutes uitgezet zodat we het fietsen mooi met wandelen konden combineren. Stilletjes hoopte ik om ook langs een bepaalde straat in Hall te komen waar ik als kind meerdere malen was geweest omdat daar ook nog een zus van mijn moeder woonde. Het was een boerderijtje waar ik als kind vaak ziek werd. Later zou blijken dat ik allergisch was voor hooi en stro tengevolge van de kwaal hooikoorts waar ik behoorlijk veel last van gehad heb. 

Omdat de wandeltocht niet langs deze weg ging, zijn we er op de fiets maar even langs gegaan. Omdat ik toch niet helemaal zeker was of dit het goede huis wel was, sprak ik de man die daar aan het gras maaien was aan om het te vragen. Het boerderijtje werd toen door twee families bewoond, mijn tante en haar gezin en de zus van mijn oom en zijn gezin. De man die ik aansprak bleek de echtgenoot te zijn van het meisje van dat andere gezin. Hij keek mij aan en herkende in mij mijn moeder. We werden op de koffie gevraagd en we hebben daar een heel genoeglijk uurtje gezeten en waardevolle herinneringen opgehaald.

En toen was er pas één dag van de nazomervakantie om terwijl er al een karrevracht aan herinneringen door mijn gedachten geflitst waren. Van een blogje schrijven kwam het dus niet, want voor ik een enigszins omlijnd idee had over hoe en wat ik zou gaan schrijven was er al weer een volgende karrevracht aan herinneringen gepasseerd. 

Waarschijnlijk zal ik in de komende tijd nog wel eens een blogje schrijven over deze fantastiche nazomervakantie, want ik heb genoten. En toch ben ik niet alleen maar blijven steken in de herinneringen aan vroeger, want  het leven in het hier en nu vind ik ook heel belangrijk. Soms kan een mens domweg gewoon heel gelukkig zijn met de dag van nu en de mooie herinneringen uit het verleden. 

2017-09/kanaal.jpg

                                       klik

hanscke | Maandag 04 September 2017 - 11:28 am | | Standaard | Zes reacties

ASIELZOEKER


Ik was er maar een kleine week en ik moet er niet aan denken, dat ik er zeven jaar of meer zou moeten verblijven. En dan heb ik het nog niet eens echt aan den lijve ondervonden hoe het daar is maar slechts in mijn hoofd. 

Ik heb mij laten inspireren door de boekenlijst die stichting Senia voor komend seizoen voor haar leesgroepen heeft opgesteld en daar stond onder andere dit boek genoemd: Hoe ik talent voor het leven kreeg, geschreven door Rodaan Al Galidi. De schrijver putte voor deze roman uit eigen ervaringen als asielzoeker maar heeft ook verhalen van andere asielzoekers in dit boek verwerkt. 

Volgens Senia beloofde het boek mij een inkijk in het dagelijkse leven van een asielzoeker en omdat ik niet echt op de hoogte ben van het reilen en zeilen in een asielzoekerscentrum, maar er wel benieuwd naar ben, besloot ik dit boek bij de bibliotheek aan te vragen. Ik heb het op vakantie mee gehad naar Frankrijk, maar daar kon ik er niet toe komen. Ik heb het verlengd en ik ben er een goede week geleden in begonnen.

Las ik de eerste hoofdstukken nog wat aarzelend en aftastend met de vraag, vind ik dit boeiend genoeg, na een kwart van het boek gelezen te hebben zat ik er helemaal in. Ik liep met de schrijver de lange gangen door, ik worstelde met hem om de dagen door te komen en ik ontmoette met hem vele andere asielzoekers, ieder met een eigen verhaal. 

Ik was met hem boos op de vreemde wetten en regels en soms begreep ik de schrijver niet dat hij, maar ook anderen, alles maar over zijn en hun kant lieten gaan. Neem bijvoorbeeld de strafmaatregel dat, bij onjuist gedrag, lees een keer woedend schreeuwen of zich een beetje al te luidruchtig in de rij gedragen bij het dagelijkse melden, dat iemand dan uren in de hoek moet staan. Ik ken die straf nog vanuit mijn kleuterschooltijd! Hoe vernederend; en als de straf niet opgevolgd wordt , komt de vreemdelingenpolitie om de persoon voor een aantal weken naar een gesloten centrum te brengen.

Waar ik mij dan wel weer meer aan ergerde dan de hoofdpersoon was aan het vele liegen door de diverse asielzoekers. Omdat ik het door de ogen van de schrijver zie, begrijp het wel waarom het gebeurt, maar ik vraag mij wel af of ik deze mensen ooit kan gaan vertrouwen als ik met hen te maken zou krijgen. In het asielzoekerscentrum zelf wordt onderling zoveel geritseld en geregeld, maar ook met goedwillende vrijwilligers wordt toch ook vaak een loopje genomen om over het omgaan met de mensen van de sociale dienst maar te zwijgen. 

Een voorbeeldje. Voor bijzondere gelegenheden kan een asielzoeker een dagkaart krijgen om vrij te kunnen reizen. Na heel veel gesoebat heeft een bewoner het dan eindelijk voor elkaar, er komen zelfs tranen aan te pas, maar een half uur later zijn de dagkaarten al weer doorverkocht aan een ander en heeft de desbetreffende persoon geld om aan iets anders te besteden. De zieke broer in Maastricht is een verzinsel en bestaat dus helemaal niet.    

Maar eerlijk is eerlijk, de goed willende Nederlandse ambtenaren en vrijwilligers daargelaten, de asielzoekers zijn ook zeker niet tevreden over de wijze waarop zij door de mederwerkers van het asielzoekerscentrum behandeld worden en als ik dat zo lees hebben zij ook alle reden om de benadering door hen niet altijd even sympathiek te vinden. Ik had er dan ook alle begrip voor dat de hoofdpersoon zo graag zijn geluk in een ander land dan Nederland wilde beproeven. Wat vond ik het erg toen hij na een poging gedaan te hebben om naar Noorwegen te komen, terug in Nederland in een zeer speciale cel belandde die rond scheen te zijn en waarin hij zichzelf niet kon bezeren. Doordat zijn vingerafdrukken in heel Europa opvraagbaar zijn is het onmogelijk om naar een ander land te gaan en is hij eigenlijk een gevangene van Nederland. 

Het is een boek dat ik niet zo gauw zal vergeten. Het heeft diepe indruk op mij gemaakt. Echt vrolijk word je er niet van, maar ik ben er wel heel veel wijzer van geworden, in de zin van dat ik nu meer kennis heb. Maar met de opgedane kennis vind ik het nog veel moeilijker worden om in algemene termen over het asielzoekersbeleid te denken. Zeven jaar in zo'n centrum moeten verblijven is onmenselijk, maar om alles en iedereen maar toe te laten is ook niet een juiste beslissing. Ambtelijke molens draaien soms wel heel erg langzaam. Misschien moet er toch meer mankracht ingezet worden om alle aanvragen wel zorgvuldig, maar binnen een redelijke termijn af te wikkelen. Het zou een boel leed voorkomen denk ik.  

2017-08/asielzoekerp.jpg

hanscke | Woensdag 23 Augustus 2017 - 8:49 pm | | Standaard | Vijf reacties