IEMAND


Het liep deze week allemaal iets anders dan ik gedacht en gewild had. Ik had me heel vast voorgenomen om dit jaar de verjaardag van hond Iemand niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Ik wilde op zijn minst er een leuk blogje over maken met uiteraard een aantal foto's van ons tweetal. 

Iemand is alweer vier jaar geworden, maar uitgerekend op zijn verjaardag was ik geveld door griep. Van mijn plan om op die dag iets leuks met de honden te gaan doen en daar dan ook wat leuke foto's van te maken is dus niets terecht gekomen. Zijn verjaardagslekkernij, een banaan heeft hij uiteindelijk wel op de dag zelf gekregen, daar heeft P. voor gezorgd. 

En dat is één van de weinige verschillen in de broers. Iemand is helemaal gek van banaan en Hessel moet er niets van hebben. Verder zijn ze altijd samen en doen ze alles samen. Vanf het begin. Waar Hessel is is Iemand en waar Iemand gaat, gaat Hessel. Strijd is er tussen hen nog nooit geweest, nog niet één keer. Hessel is vanaf het begin heel erg blij geweest met de komst van Iemand en is dat tot op de dag van vandaag gebleven.

Even een korte uitleg: Iemand en Hessel hebben wel dezelfde vader en moeder, maar Hessel komt uit het H nest, dat is een nest eerder;Hessel is nu vijf en een half en dus de oudste.. Het zijn dus wel terdege volle broers maar wel uit opeenvolgende nesten.

En wij? Ja hoor, ook wij zijn nog altijd heel blij met onze jongens. Natuurlijk zijn we in de afgelopen jaren best wel eens tegen een beperking aangelopen die het hebben van twee honden met zich mee kan brengen. We hebbben gemerkt dat op bezoek gaan met twee honden bij nogal wat mensen weerstand oproept. Vooral als we binnenkomen is het nogal veel. Als ze één maal op hun plaats liggen valt hun druk zijn meestal reuze mee, maar niet iedereen heeft het geduld om dat moment even af te wachten, dus kiezen we er vaak voor om dan maar wat minder lang op bezoek te gaan en de jongens thuis te laten. Sinds ze met zijn tweeën zijn is dat voor Hessel gelukkig ook geen probleem meer en dat was wel heel anders toen Hessel nog alleen was.

Voor het overgrote deel is het voor ons dus echt genieten van ons trouwe tweetal. Toen ik vanmiddag na een paar dagen behoorlijk ziek te zijn geweest, weer mee ging op het dagelijkse rondje is de reactie van de jongens hartverwarmend. Uitgelaten sprongen ze de kamer rond toen ze zagen dat ik ook de jas weer aantrok, want dat is wat zij het allerliefste willen, gewoon alles met ons vieren doen.

Het maakt niet uit wat, wandelen, fietsen, naast de fiets of in de fietskar, meegaan met de auto, ook al is het alleen maar omdat wij boodschappen gaan doen en zij in de auto moeten blijven, maakt niet uit, als we het maar samen doen. Zitten wij achter in de kamer aan de tafel, dan zoeken zij hun heil achter in de kamer, zitten wij voor, dan liggen zij daar ook, zijn wij buiten, willen zij buiten, gaan wij naar binnen dan willen zij ook naar binnen, kortom wij horen bij elkaar en ik zou niet anders meer willen. En hiermee is er toch nog een hondenblogje gekomen. 

2017-01/iemverjaardagp.jpg

                              klik

                                     altijd samen

                                     waar dan ook

hanscke | Donderdag 19 Januari 2017 - 10:52 pm | | Standaard | Drie reacties

DE OORLOGSKRANT


Belachelijk, althans dat vind ik! Waar komt het vandaan, wie heeft het verzonnen en wie zit er op te wachten? Heeft u de behoefte om een abonnement te nemen op zogenaamde opnieuw uitgebrachte kranten uit de oorlog? Om te kunnen lezen wat er toen allemaal gebeurde, wat er heeft plaats gevonden, hoe de berichtgeving was, kortom net alsof u er zelf bij was????? Ja, echt, met die kreet wordt geadverteerd om dit fenomeen aan de man te kunnen brengen. 

Alsof ik er zelf bij had willen zijn, never en nooit!!!!!!!!!  Ik ben tot op de dag van vandaag blij, dat mijn generatie dit nooit aan den lijve heeft mee hoeven te maken. Aan de talloze verhalen die er als overleveringsverhalen  zijn, de diverse romans en de reportages die in omloop zijn, heb ik meer dan genoeg.

En als ik nog meer wil weten dan zoek ik het wel op, hiervoor zijn ook vele mogelijkheden. Een voorbeeld: Afgelopen zomer waren we in de buurt van de Grebbeberg. Ooit hebben daar een paar broers van mijn moeder gevochten, ze hebben het er wel levend van af gebracht, maar het fijne wist ik er niet echt van, dus zijn we, toen we daar waren, naar het informatiecentrum gegaan. Daar is echt heel goed in beeld gebracht hoe gruwelijk het daar geweest moet zijn en hoe zinloos ook. Van te voren stond eigenlijk al wel vast dat dit nooit gewonnen kon worden. De hele verdediging met waterlinie en al was nog gebaseerd op het denken van rond 1800. 

En wanneer men echt wil beleven, alsof men er bij was, hoe het er bij de slag om Arnhem aan toe ging, dan raad ik u aan om een bezoek te brengen aan het Airborne museum te Oosterbeek. U kunt dan heerlijk dwalen door de aangelegde frontlinie en met een beetje inlevingsvermogen, geholpen door de geluiden die er bij horen in een oorlog, is de bezoeker als het ware zelf van de partij.

Als ik dan naar de beelden van oorlogen van nu, van Aleppo bijvoorbeeld kijk, dan ben ik zo blij, zo verschrikkelijk blij dat ik dat niet zelf hoef mee te maken....

Die oorlogskranten opnieuw uitbrengen, het hoeft voor mij dus so wie so al niet, maar om dan te adverteren met de slogan: "Alsof u er zelf bij was", het stuit mij tegen de borst. Dat moest ik toch even kwijt. 

2017-01/oorlogskrantp.jpg

                      klik

Deze tekst is te vinden op het standbeeld voor HOTEL DE WERELD in WAGENINGEN.

Het standbeeld waarop de tekst van de popup foto te vinden is


hanscke | Vrijdag 13 Januari 2017 - 5:34 pm | | Standaard | Elf reacties

RUFUS


Het was een avond met een sterretje. Wat heb ik genoten. We zijn ruim van te voren weggegaan, zodat er geen kink in de kabel komen, maar we waren zeker niet de eersten. Sterker nog, de parkeergarage behorend bij De Oosterpoort was al goed gevuld. 

Ik houd er wel van om er wat eerder te zijn, zodat ik eerst bezig kan gaan met om mij heen te kijken. Ooit waren we naar een concert van Neil Diamond in Rotterdam en daar kwamen we toen, na een tussenstop in Den Haag   zo kantjeboord aan, waardoor de helft van het programma voor de pauze helaas aan mij voorbij is gegaan. Ik vind dat nog steeds heel jammer.

Maar goed, dat was dit keer dus niet het geval, ik kon de grote zaal van De Oosterpoort eens goed in mij opnemen. Het is een prachtige concertzaal waar ik nog nooit was geweest. Heel lang heb ik de Oosterpoort met popconcerten geassocieerd, maar er is dus ook een echte heuse concertzaal en ik weet nu al dat ik daar zeker nog wel eens naar toe wil om van een ander mooi concert te gaan genieten. 

We waren niet alleen. De zaal was tot de laatste plaats toe bezet. Wij zaten vrij vooraan met een goed zicht op het podium. 

Om kwart over acht begon het concert. Ik wist niet helemaal wat ik verwachten kon. Zou hij alleen maar klassieke werken uit de operawereld vertolken? 

Het concert begon met een instrumentaal nummer van het orkest Simfonetta. Het geluid van de violen, het klonk zo mooi. En toen begon het optreden van Rufus. Het was een mengeling van jazz, pop, folk en opera. De muziek van het uit ruim 20 personen bestaande orkest sloot zo prachtig aan op de klankleur van de zanger. 

Anderhalf uur, zonder pauze, is eigenlijk nog te kort, vond ik, maar gelukkig heeft hij ons nog wel verwend met een flink aantal toegiften, waaronder Hallelujah van Leonard Cohen. 

En dat allemaal omdat ik tijdens de afwas, in een flits van de vooraankondiging van DWDD hoorde, ik kijk eigenlijk nooit naar dit programma, dat Rufus Wainwright daar zou optreden. Ik heb genoten.


hanscke | Vrijdag 06 Januari 2017 - 4:01 pm | | Standaard | Zeven reacties

JUDITH LEYSTER


Goede voornemens? Jawel, ik wil weer wat meer gaan lezen. Helaas is het leesgroepje waartoe ik behoorde, uiteengespat en daarna is de klad er een beetje in gekomen. Ik begon dan wel in een boek, maar kreeg het uiteindelijk niet uit. Dat was ook het geval met: De honderdjarige man die uit het raam klom en verdween geschreven door Jonas Jonasson, maar, wat een toeval, een dag nadat ik het boek weer ingeleverd had werd de verfilming van het boek op tv. uitgezonden. Ik vond het een aardige film, maar ik snap achteraf wel dat ik het boek niet uitgelezen heb. Niet echt mijn genre.

Ondertussen was ik wel met een volgend boek begonnen, De Stiefmoeder van Renate Dorrestein en dat boek boeide mij vanaf het begin, zowel de verhaallijn als de wetenswaardigheden die ik er in tegenkwam en die mij nieuwsgierig maakte.

In het boek werd iets gezegd over Judith Leyster, de beroemdste schilderes uit de Gouden Eeuw. Opeens werd ik wakker. Inderdaad, ik had nog nooit iets gehoord of gelezen over vrouwelijke schilders uit die tijd,  (trouwens ook niet over vrouwelijke componisten}, ik heb onbewust altijd maar aangenomen dat die er niet geweest zijn. Tijd om op onderzoek uit te gaan. Er zijn er meer geweest, namelijk Margaretha van Eyck en Ruth de Hooge b Veel van het  werk van Judith is toegeschreven aan Frans Hals. Zij is op een gegeven moment getrouwd, heeft 5 kinderen gekregen waarna haar werk wat in de vergetelheid is geraakt. 

Een dag nadat ik de naam van deze schilder in het boek  was tegengekomen, las ik in de krant, dat er een zelfportret van Judith Leyster was teruggevonden, dus hoogste tijd om via het internet op onderzoek uit te gaan. Leyster was rond 1650 het enige vrouwelijke lid van het Haarlems schildersgilde. Waarom heb ik dat nooit geweten en waarom heeft zoiets niet in de geschiedenisboekjes gestaan? Het zou voor ons vrouwen heel inspirerend gewerkt kunnen hebben als we hier kennis van hadden kunnen nemen. 

En daarom vind ik lezen zo fijn. Jezelf voor een tijdje  helemaal kunnen verliezen in de verhaallijn  is één ding, maar geprikkeld worden om even op onderzoek uit te gaan om je kennis te verbreden kan ik ook erg waarderen. 

Op grond van deze ervaringen heb ik er alle vertrouwen in dat ik dit goede voornemen, meer lezen, ook daadwerkelijk ten uitvoer zal gaan brengen.  

hanscke | Maandag 02 Januari 2017 - 7:53 pm | | Standaard | Acht reacties

OVERBRUGGING


De laatste dag van het jaar. Al een aantal dagen loop ik met het idee rond om dit jaar af te sluiten met een paar "mooiste" van het jaar. Hiermee maak ik het mijzelf wel heel moeilijk, want als ik iets niet goed kan dan is het wel een keuze maken.

Na lang wikken en wegen wil ik toch onze FAMILIEDAG tot mijn dag van het jaar 2016 uitroepen. Natuurlijk waren er tijdens onze vakanties ook juweeltjes van dagen; het reisje naar Lissabon was helemaal top, de dagen dat kleindochter Nina hier was, waren heel knus, de dag dat dochterlief, Rixte, P en ik naar de tentoonstelling van Bowie in Groningen zijn geweest was super, het dorpsfeest was prachtig, maar toch, ik kies voor de familiedag.

Achteraf is de familiedag in één van mijn blogjes maar heel terloops even genoemd. De wandeling over het landgoed van kasteel Groeneveld, het bezoek aan het museum, ook al stelde dat niet al te veel voor, en daarna het samen uiteten, er heerste voor mij een dusdanige sfeer, die je naar mijn idee alleen maar in familieverband kunt aantreffen. Mijn broer en ik, komend uit hetzelfde nest, samen met onze allerdierbaarsten èn de honden. Want als een mooie omlijsting van het geheel genoten we van de honden, de twee van ons, Hessel en Iemand en Floor van mijn broer en de zijnen.

Als "mijn" blog van het jaar neem ik het blog van 7 juni: ALTIJD ANDERS. Hierin beschrijf ik het dagelijkse rondje wat ik elke dag met de twee honden maak, maar die keer werd ik vergezeld door kleindochter Rixte en had ik zo'n leuk gesprek met haar. (Ik ga proberen een link naar die pagina te maken, maar dat duurt nog even) Maar genoeg over het afgelopen jaar. Via de brug hieronder blik ik even vooruit.   

Taditiegetrouw gebruik ik ook in dit laatste blog van dit jaar weer foto's van een brug. De brug die voor mij dus symbool staat voor de overstap naar het nieuwe jaar. Soms maak ik in de zomer al foto's van bruggen waarvan ik weet, dat ik die mogelijk met oud jaar ga gebruiken. 

Echt goede voornemens heb ik niet, behalve dat ik ga proberen om in mijn blogjes wat minder tekst te gebruiken zonder dat dit ten koste gaat van de inhoud. En verder hoop ik op dezelfde voet voort te gaan. Ik leef mijn leven met plezier, wat wil een mens nog meer? Niets toch.

Rest mij nog IEDEREEN  een prettige jaarwisseling en heel veel goeds voor het nieuwe jaar toe te wensen

2016-12/brug2016p.jpg

                                   klik

hanscke | Zaterdag 31 December 2016 - 12:39 pm | | Standaard | Vijf reacties

BIJZONDERE MUZIEKMOMENTEN


Neem een groot projektkoor, een mooie tenor en een prachtige sopraan, een harp en een saxofoon en een zeer goed spelende brassband en laat deze mensen samen een mooi nieuw geschreven en gecomponeerd muziekstuk in een kille fabrieksloods uitvoeren met voor de bezoekers de mogelijkheid om te picknicken en je hebt een prima avond. 

Omdat een oudcollega/vriendin deel uitmaakt van dat grote projektkoor, kreeg ik via faceboek allemaal enthousiaste verhalen binnen. Dit werkte heel aanstekelijk waardoor ik heel graag twee kaarten bestelde om naar één van de zeven voorstellingen te gaan. Het was ook echt bijzonder, het was een beleefvoorstelling. De voorstelling begon om 18.00 uur en het was de bedoeling dat iedereen zelf een stoel meebracht en etenswaren om in de pauze te kunnen picknicken. 

Het muziekstuk vertelde over het midwinter, van de dagen voor kerst tot het aftellen naar het nieuwe jaar eindigend met een muzikaalvuurwerk. De muziek van dit aloude thema is in een moderne klassieke jas gegoten, wat inhoudt dat er nog al met wat dissonante geluiden wordt gewerkt. Die muziekstijl heeft niet echt mijn voorkeur, maar gelukkig waren er toch ook een paar hele mooie harmonieuze zangstukken in verwerkt.

Het voelde echt als een kerst/eindejaarsconcert en het was werkelijk een feest om er bij te zijn.

Het is zo leuk om vrienden te hebben die weer heel andere dingen doen dan ik zelf. Zo zijn we een paar weken geleden op een zaterdagmiddag naar een winkelcentrum vlak bij ons in de buurt geweest. Daar speelde de man van een andere oudcollega/vriendin met zijn orkest en vriendin was daar de ladyspeaker.

Dit blogje sluit zo mooi aan op het vorige blogje. Ik ga dus met veel gezang in mijn oren dit jaar uit en ik begin het nieuwe jaar ook weer met gezang, want op woensdag 4 januari ga ik naar het concert van Rufus Wainwright in Groningen. En dat is dan weer een geheel ander genre. Ondanks dat ik zelf dus niet zing, ben ik wel van vele markten thuis. 

 

                                                            foto onder het  muziekkorps voor senioren

2016-12/fjurw.jpg

                                klik

hanscke | Woensdag 28 December 2016 - 11:14 pm | | Standaard | Vijf reacties

ZINGEN EN KERST


 Voor veel van mijn vrienden en kennissen zijn het drukke tijden. Zij zingen namelijk in één of meerdere koren en natuurlijk treden zij zo rond de kerst her en der op. Zo nu en dan ben ik wel eens door de één of de ander gevraagd of ik geen zin heb om ook te gaan zingen. Naast het feit dat ik vind, dat ik niet echt goed kan zingen heeft het mij ook nooit zo aangetrokken.

Mijn ouders zijn wel op latere leeftijd gaan zingen en dat heeft er misschien wel mede toe bijgedragen dat ik nooit aspiraties in die richting heb gehad. Bovendien was in mijn beleving zingen en kerk nogal met elkaar verbonden. Tegenwoordig zijn er veel meer mogelijkheden om te zingen en hoeft dat niet per sé kerkafhankelijk te zijn.

Laatst ben ik met de ladies van de Red Hat naar een uitvoering van het Grootkoor van Groningen geweest. Zij gaven in Drachten een concert waaraan Karin Bloemen haar medewerking verleende. Ik heb genoten en voor mij zou het best een mogelijkheid kunnen zijn om daar te gaan zingen en ergens, heel ver weg begint het wel een beetje te kriebelen en zou ik misschien, heel misschien ook wel willen zingen.

Ik zie namelijk, dat de mensen die zingen, er zelf heel veel plezier in hebben. Ik heb mijzelf wel eens afgevraagd waarom mensen het zo fijn vinden om te zingen, maar ik moest mijzelf het antwoord schuldig blijven. Een paar weken geleden kreeg ik zomaar het antwoord. Bij zingen schijnt er  namelijk een stofje vrij te komen wat het geluksgevoel bevordert en bij samen zingen komt daar ook nog eens het gemeenschappelijk gevoel bij.

Als kind heb ik het vroeger wel fijn gevonden om te zingen en dat snap ik nu wel en eigenlijk vind ik het wel jammer dat ik nu nooit meer zing. Maar om nu zomaar op een koor te gaan is voor mij voorlopig een brug te ver. Ik heb mij op zoveel andere dingen gericht. Ik zou niet weten waar ik de tijd vandaan zou moeten halen. 

Voorlopig haal ik mijn geluksstofje nog maar uit het wandelen, want het is bekend dat wanneer men langere afstanden loopt er ook bepaalde stoffen vrij komen waardoor je je happy gaat voelen en dat weet ik echt uit ervaring. 

Ook zegt men dat je met kleuren je stemming kunt beïnvloeden. Of dat bij mij echt het geval is weet ik niet. Zo af en toe mag ik graag een mandala inkleuren, maar ik denk niet dat ik daar aan verslaafd zou kunnen raken. Daar ben ik denk ik te prestatiegericht voor. Tijdens het kleuren vraag ik mij steeds maar af of het wel mooi wordt, of ik wel egaal genoeg kleur, of ik er wel genoeg variatie inbreng, of het niet saai wordt, of de kleuren wel bij elkaar passen enzovoort enzovoort. 

Toch heb ik deze kerstmandala wel met plezier ingekleurd. Al heel snel heb ik het besluit genomen dat ik het dit keer eens niet helemaal symetrisch wilde doen. Achteraf vond ik, dat ik hiermee de moeilijkheidsfactor in plaats van kleiner, groter had gemaakt. Maar ik ben er wel tevreden mee. Beter kan ik gewoon niet. 

Het heeft mij in ieder geval geholpen iets meer in de kerststemming te komen en ik heb mij dan ook voorgenomen om gewoon van deze tijd te gaan genieten en blij te zijn met alle leuke dingen die zich verwacht en onverwacht zullen gaan voordoen.  

                                     IK WENS IEDEREEN GEZELLIGE KERSTDAGEN

hanscke | Zaterdag 24 December 2016 - 3:56 pm | | Standaard | Acht reacties

KEERPUNT


 Ik vind 21 december altijd en memorabele dag. Het behoort zeker niet tot mijn meest favoriete dagen, hoewel ik er wel wekenlang naar uitkijk. Eindelijk is het jaarlijkse dieptepunt van de dagen, die al maar korter en daarbij vaak ook nog eens  triester en triester worden, bereikt. Hoewel het na deze dag best nog even duurt voordat het echt merkbaar wordt dat de dagen weer gaan lengen, heb ik altijd zoiets van yep, erger gaat het niet worden, we gaan hoe dan ook weer naar het licht, ook al duurt het nog even. 

Als kind vond ik de donkere dagen rond kerst heerliijk. Voor mij was deze tijd altijd verbonden met warmte, veiligheid gezelligheid en saamhorigheid, zowel thuis als op school. In de loop der jaren ben ik dat gevoel helemaal kwijt geraakt. Ik heb eigenlijk niets meer met kerst. Ooit had ik het gevoel dat "wij" overal op de wereld kerstfeest vierden, maar met het toenemen van de kennis over hoe de wereld echt in elkaar zit, stortte dit idee als een kaartenhuis ineen. 

Ooit heb ik geprobeerd om dan maar in de symboliek de kerst te omarmen. Te geloven in het nieuwe leven dat elk jaar weer vorm krijgt door de geboorte van het onschuldige kind, maar ook daar ben ik een aantal jaren geleden van afgestapt. Het leven is zoals het is. Voor de één staat het kerstfeest zoals het in de kerk gevierd wordt heel centraal, voor een ander staat de gezelligheid voorop en weer een ander dompelt zich onder in de entourage er omheen. Na een paar keer een kerstmarkt bezocht te hebben, heb ik de conclusie getrokken dat dit ook niet aan mij besteed is. Ik loop dus niet warm voor het één noch voor het ander; veel verder dan min of meer plichtmatig de kerstboom optuigen kom ik niet en dat is het dan wel. Ik pobeer wel om ook in deze tijd per dag, net als anders, wel iets van iedere dag te maken en er van te genieten.  

Natuurlijk gaat mijn medeleven uit naar de mensen in Berlijn, die door deze zinloze actie beroofd zijn van iets wat voor hen gezelliheid had moeten zijn en eindigt in een nachtmerrie. En ook de beelden uit Aleppo laten mij zeker niet koud. Maar ik denk dat het ook goed is, dat ondanks al deze verschrikkingen een ieder wel doorgaat met waar we mee bezig zijn. Het leven gaat verder en is te kostbaar om het niet te leven. En met die gedachte wil ik toch naar de nabije toekomst kijken en een heel klein beetje blij zijn dat de zon haar keerpunt heeft bereikt, ondanks alle verschrikkingen die op ons afkomen.

2016-12/kortstedagp.jpg

                          klik

hanscke | Dinsdag 20 December 2016 - 4:17 pm | | Standaard | Zes reacties