DE VERASSING

Het enige wat vast stond was, dat we de as van vader zouden uitstrooien, maar hoe we de middag verder zouden inkleuren hadden we opengelaten. Daags ervoor las ik een artikel over Dekema State en het leek het mij wel een goed plan om na afloop daar met ons vieren, P, mijn broer en schonezus een kijkje te gaan nemen. Een kop koffie in de tuin, een wandeling rondom en een rondgang door de state leek een aardige bezigheid te zijn om samen weer even op verhaal te komen.

Bij aankomst werd de state door mijn broer herkend en zonder dat ik het wist bleek dit het laatste uitstapje van vader met mijn broer en zijn eega  te zijn geweest. Op verzoek van mijn vader waren ze toen, een jaar of drie geleden, hier heen gereden omdat hij het hier zo vredig vond. Het is bijna symbolisch zoals alles dan zo mooi in elkaar past. Het was er deze middag ook een goed toeven.

We wilden de dag besluiten met een gezamenlijk etentje. Omdat ik mij in de ingang vergiste, kwamen we  bij toeval in een heel ander restaurant terecht dan ik in gedachten gehad, maar zo'n vergissing wil ik nog wel eens maken. Het Sminiahuys is een restuarant wat eind vorig jaar geopend is. Tot onze verrassing was het een restaurant met een uitstekende kaart van zeer uitgekiende en exclusieve gerechten wat ver verwijderd ligt van de dagelijkse kost van een stukje vlees, wat groente en de aardappel. Rode poon op een bedje van dit of dat, risotto met truffels en een kalfslapje in zeven uur gegaard bij een temperatuur van 55 graden en een wijnarrengement afgestemd op elk van de gerechten. Werkelijk, je kunt er verukkelijk eten.

Wat ik mij dan wel afvraag, wat was er gebeurd als wij daar niet heel toevallig met ons vieren waren binnengekomen, want verder was het restaurant leeg. Door de sfeervolle aankleding was het in dit geval niet erg, maar wat ik mij in dergelijke situaties dan wel afvraag: Wat doet zo'n kok dan zo'n hele avond, en wat is dan de taak van de sommelier/gerant? Maar bovenal, wat wordt er met al dat heerlijke eten gedaan, waarbij versheid en kwaliteit zo hoog in het vaandel staan? Natuurlijk zal er gewerkt worden met halfprodukten, maar waar ligt de grens? Wat en hoe lang kan er iets bewaard worden zonder dat het ten koste gaat van smaak en kwaliteit, waar juist dit soort restaurants zich zo op voorstaan, gezien de uitgebreide uitleg die er bij elk gerecht wordt gegeven.

Maar goed, eigenlijk doet dit niet terzake. Wij hebben er heerlijk gedineerd en wij hebben ons voorgenomen om rond de verjaardagsdatum van vader hier nogmaals met ons vieren naar toe te gaan om hem te gedenken. Het zou fijn zijn als dit restaurant zich dan in iets meer klandizie zou mogen verheugen, want dat heeft het zker verdiend. Wij waren zeer verrast om bij toeval in dit restaurant terecht te komen, maar het was zeker de moeite waard. Het was een waardige afsluiting van een dag die ik voor altijd in mijn herinnering zal meedragen.      

2014-09/verassingp.jpg

                                           KLIK

hanscke | Donderdag 11 September 2014 - 3:52 pm | | Standaard | Zeven reacties

TRADITIONEEL


Ik kom er steeds meer achter, dat ik eigenlijk een mens ben die erg gesteld is op rituelen en gewoontes. Neem nu het feest van ons provincie stadje. Ik woon op een steenworp afstand van dat plaatsje en ik voel me er dan ook nog altijd zeer mee verbonden, temeer, omdat ik lid ben van enkele clubs in die plaats, zoals tennis en bridge. 

Maar met de verhuizing van het stadje naar het dorp was het wel gedaan met het vieren van de stadsfeesten. Dat was meerendeels bedoeld voor de inwoners zelf. Totdat er enkele jaren geleden een ommezwaai plaats vond. In de plaats van de Stadsfeesten kwamen de Admiraliteitsdagen. 

Het eerste jaar en tweede jaar is het volledig aan mij voorbij gegaan. Vorig jaar heb ik samen met de Red Hatters, dus ik was min of meer incognito, een middagje in het feestgewoel doorgebracht. Dit jaar werd op grootse wijze aandacht gevraagd voor het aanstaande feest. In de media, ik kwam zelfs in het tijdschrift MAX van  de gelijknamige omroep een artikeltje tegen, werd er volop aandacht aan gegeven. 

Ik vond het maar niets. Mijn herinneringen lagen bij de oude stadsfeesten en dat wilde ik zo houden. Wat had ik er van genoten toen mijn kinderen nog klein waren. Waarom moest dat nu allemaal weggedaan worden omwille van het nieuwe, waarvan men deed alsof het al een jarenlange traditie was, terwijl het nog maar een paar jaar bezig is.

Maar...... het hele programma gaf wel veel meer ruimte voor outsiders en ik besloot om er dan maar eens heen te gaan. Vrijdagavond stapten P. en ik op de fiets om naar de happening in de binnenstad, die om negen uur begon, te gaan. En wat heb ik genoten. We werden getrakteerd op een goed en heel sfeervol concert met een goed orkest en de mederwerking van onder andere Elske de Walle en Jamai. En ik stond tussen al die Dokkumers en vele anderen van buiten. Het had wel iets weg van de sfeer van het Prinsengrachtconcert in Amsterdam, tenminste van wat ik er dan op tv zie.

Op de terugweg naar huis was ik helemaal om. Soms is het goed om met een jarenlange traditie te breken, dat hadden de stadsbestuurders heel goed gezien. Dit is een feest wat meer bij deze tijd past en toegankelijker is voor veel meer mensen. Met veel plezier zijn we op zaterdag nogmaals op de fiets gestapt om met velen over de kunstmarkt te dwalen. En ik kwam opnieuw tot dezelfde conclusie.

Toch blijf ik wel van tradities houden. Ik vind het elk najaar weer heerlijk om foto's te maken van paddestoelen. Dit jaar zijn ze er al vroeg. Deze zag ik eind augustus in een weiland in Rekken. Dat belooft nog wat voor de komende tijd, want volgens mij wordt het een heel mooi paddenstoelen najaar. 

 

2014-09/tradp.jpg

                                                     klik

hanscke | Zondag 07 September 2014 - 4:56 pm | | Standaard | Negen reacties

EINDELIJK SEPTEMBER


Eindelijk, het is september! Ik heb er al een paar weken naar uitgekeken. Niet dat ik het nu zo graag herfst wil hebben, maar het is voor mij een nieuwe start. Ik ben jaren gewend geweest, ik heb daar ook menig maal over geschreven, om twee keer per jaar een nieuw jaar tegemoet te gaan. Het schooljaar en het kalenderjaar. Toen de scholen hier in het noorden weer begonnen, ben ik nog even niet meegegaan met de nieuwe start. We gingen immers nog een weekje weg.

Maar vandaag is het dan zover; voor het eerst start ik als pensionado een winterseizoen. Geen school/werkverplichtingen meer, maar wel allerlei andere bezigheden. Het is net of ik nu pas echt met pensioen ben gegaan en dat de tijd van januari tot aan de vakantietijd meer een voorspel was. 

Nu komt het er op aan om echt een draai aan mijn leven te gaan geven, waardoor ik het als een zinvolle en aangename tijd ga beschouwen en volgens mij ben ik al aardig op weg. Door de jaren heen ben ik al bij verschillende clubs en clubjes betrokken geraakt. De dinsdag- en eventueel de donderdagmorgen zijn de tennismorgens, de dinsdagavond is de vaste bridgeavond, één keer in de zoveel weken is er op de maandagavond de Zonnebloemvergaderavond, ik ga één keer in de maand, op woensdagavond naar de breiclub, dan is er ongeveer één keer in de zes weken de leesgroepbijeenkomst, elke laatste vrijdagmiddag van de maand is er de inloopborrel van de RED HATTERS en op maandagmiddag kan ik één keer in de maand als reserve bij een damesbridgegroep mijn opwachting maken. Volgens mij kan het niet anders dan dat ik mij prima ga vermaken, want naast al deze vaste bijeenkomsten, mag ik ook erg graag in mijn eentje zitten te breien of te lezen of gewoon wat kleuren. En straks, als ik een eigen kamer heb, komt daar vast en zeker ook nog eens het naaien bij.  

Als ik zo de krant lees kan ik niet anders dan de conclusie trekken dat ik mij helemaal gedraag als een vrouw passend in dit tijdsbeeld. De artikelen over kleuren, breien en leesgroepjes vliegen je immers om de oren en ik doe het immers allemaal. Echt, ik vind het heerlijk om bij die doodnormale doorsneegroep te horen. Het recalcitrante van vroeger, het leek allemaal net even iets anders te moeten gaan dan gewoon doorsnee het geval was, dat je willen onderscheiden om zo origineel mogelijk te zijn, het is er niet meer. Gewoon mijn gangetje gaan voldoet mij prima  

Het enige minpuntje is, dat ik de peptalk mis die we aan het begin van elk schooljaar kregen aangeboden. Maar goed, daar is over heen te komen door zelf maar even stil te gaan staan bij het begin van een nieuw lang winterseizoen. Bij wijze van spreken dan, want de winter mag nog wel even wegblijven. Het heeft meer te maken met dat de vakanties nu echt voorbij zijn. De clubs gaan allemaal weer starten, kortom, het is september, het gewone leven is weer begonnen.

2014-09/september.jpg

                                                klik

Deze fiets zag ik in de hoofdstraat van Winterswijk. Zelf zou ik dit breiwerk niet gaan doen, maar het is wel grappig

hanscke | Maandag 01 September 2014 - 8:45 pm | | Standaard | Negen reacties

REKKEN GEZIEN


Het tweede deel van de fotoreportage. Vandaag was het ook de tweede dag van het corso. De optocht gaat dan traditiegetrouw naar de grens, naar het plaatsje Oldenkott, waar het dan gezellig druk is. 

 de voorkant van de winnende wagen. het tussenstuk kon om de eigen as draaien. thema is busje komt zo. de lijndienst is opgeheven maar vrijwilligers rijden nu een buurtbus. 

 de achterkant van de winnende wagen

 mijn favoriete wagen is tweede geworden

de achterkant van deze wagen

 deze vond ik ook erg mooi. de wagen is gemaakt door een vriendengroep en komt voort uit een traditie die ooit op de camping waar wij nu staan, begonnen is en waar ik in een heel ver verleden als jong meisje bij betrokken was bij het maken van een wagen. wat toen het onderwerp was weet ik niet meer. het onderwerp van dit jaar is:zeg het met bloemen, een ode aan de burgermeester die afscheid heeft genomen

deze is ook heel erg mooi

hier is het thema 18 nix en de wurggreep voor de horeca

niet alle wagens zijn in beeld gebracht, maar met de achterkant van deze wil ik de optocht besluiten


Ik heb genoten. Misschien gaan we volgend jaar wel weer. Oudburen die ik tegenkwam, we herkenden elkaar niet, wat natuurlijk heel logisch is na meer dan veertig jaar, we kwamen in gesprek met elkaar en ze namen afscheid met de volgende woorden: Tot volgend jaar! We zullen zien.

hanscke | Donderdag 28 Augustus 2014 - 10:36 pm | | Standaard | Negen reacties

REKKEN EN HET ZIEN

Het was de hele week al voorspeld, woensdag zouden we mooi weer krijgen. En het was mooi weer. Prachtig weer voor een optocht. Een prachtige zonnige middag met iets meer dan 21 graden, beter kan het niet. Dit vind ik de mooiste wagen, een volgende keer zal ik de voorstelling uit verschillende hoeken laten zien. Maar misschien ben ik ook wel wat partijdig, omdat ik iets meer van deze buurt, die deze wagen maakt, afweet, omdat er wat verbindingen liggen die ik ken. Dit jaar heb ik veel onbevangener kunnen kijken dan twee jaar geleden. Ik weet nu dat ik niemand meer herken en dat ik ook niet herkend word, hierdoor kon ik mij veel meer concentreren op de optocht zelf. 

  

Iedere wagen heeft een bepaald onderwerp. Deze wagen is geinspireerd op de plaatsing van de vele zonnecollectoren en om nu te zien naar de mogelijkheden om in eigen energie te kunnen voorzien

 

Deze wagen heeft als titel : gaat de haan anders kraaien? Door het weinige kerkbezoek heeft de pastoor het druk om met zijn scooter van parochie naar parochie te rijden en zal de kerk waarschijnlijk ook voor andere doeleinden gebruikt gaan worden

 

Titel: gaat de Russische beer los? Gaat  Poetin in de aanval?

 

Spreekt voor zich.

Wordt vervolgd

hanscke | Woensdag 27 Augustus 2014 - 9:24 pm | | Standaard | Zes reacties

REKKEN WEER


Het was van te voren bekend, dat het deze dagen niet echt mooi zomerweer zou zijn. Ik ben dan ook met de insteek gegaan, dat we niet zouden klagen maar vooral zouden gaan genieten van de mooie momenten. 

Op een morgen, gisteren of de dag daarvoor, op weg naar de douches, voelde ik als het ware de herfst al een beetje aankomen en ik nam in gedachten al een beetje afscheid van de zomer. Dat bracht mij in mij gedachten even naar het punt van mijn leven nu. Zelf ben ik met mijn leven ook in de nazomer aangekomen. De nazomer kan heel mooi zijn, maar heeft toch ook al een aantal beperkingen. De dagen zijn minder lang en de ochtenden beginnen vaak veel vochtiger; het duurt echt wat langer voor de dag wat op gang komt en zo zijn er nog wel een paar minpunten te verzinnen, maar het heeft ook vaak iets rustgevends. Er is al zoveel gedaan, er hoeft niet zoveel meer. Het is meer een kwestie van de tijd voor iets nemen. En op dat punt lijkt mijn leven nu aangekomen te zijn. 

Van hieruit kan ik de vergelijking met het weer van nu wel maken. Natuurlijk merk ik wel dat ik wat ouder word. Hier en daar krijg ik wat last van kwaaltjes, maar ook hier geldt mijn insteek, genieten van de goede dagen en die zijn er gelukkig nog heel veel, net als de vele mooie momenten van het weer, ook in de afgelopen dagen.

Neem vandaag, het zou een regendag worden. De regen is uiteindelijk tegen de avond gekomen, maar toen hadden wij al een prachtige fietstocht gemaakt. Ik heb er van genoten. Twee jaar geleden schreef ik al, dat ik op plaatsen was geweest waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde. Ik heb toen op het Haaksberger Veen mijn ogen uitgekeken en dat deed ik nu weer. Acht kilometer van Rekken, maar echt het was zo onbekend voor mij, waardoor we pas halverwege tot de ontdekking kwamen, dat we deze fietstocht van ruim veertig kilometer al eens eerder gedaan hadden, twee jaar geleden dus. 

We hebben maar weer opdezelfde plaats gepicknicked. Het enige verschil is dat we nu twee honden hebben. De vorige keer heeft hond Hessel daar alleen gespeeld, nu hebben ze daar heerljk met zijn tweeën kunnen ravotten. Hond Iemand vond een prachtige stok en dacht eerst even voor hert te moeten spelen, maar Hessel vatte dit als een uitdaging op en zo hebben ze samen een heel spel rond deze en nog een andere stok gespeeld. Het was echt zeer vermakelijk om hier naar te kijken en dat zijn dan echt van die momenten waarvan je denkt, jaaaaaa daarom is het leuk om twee honden te hebben!

Naast het fietsen hebben we ook al een prachtige wandeltocht vanaf de camping gemaakt. Ik heb hier vroeger vaak gelopen, maar echt, ik was niet bekend met dit meertje. Volgens mij is dat na mijn vertrek gemaakt, want anders had ik dit toch echt wel geweten. Ik ben hier zo vaak langs gekomen. Maar zo zijn er wel meer veranderingen. Ook hier heeft de tijd niet stil gestaan. 

2014-08/weerp.jpg

                                      klik

hanscke | Maandag 25 Augustus 2014 - 9:34 pm | | Standaard | Vier reacties

REKKEN EN HET BLOEMENFEEST


We zijn weer een weekje neergestreken in Rekken om hier weer lekker te wandelen en te fietsen, maar ook om weer bij het bloemencorso aanwezig te zijn. Alleen, het is wel anders, anders dan twee jaar geleden. Net als toen is het ook nu ook weer een feest van herkenning, maar wel in de wetenschap dat ik het niet meer kan delen met mijn vader. 

Steeds meer besef ik, dat dit toch wel een groot avontuur voor mijn ouders moet zijn geweest om van Apeldoorn naar Rekken te verhuizen. Ook voor mijzelf was het een hele grote overgang en als dertienjarige puber heb ik het zeker niet makkelijk gevonden om alles los te moeten laten en om in zo'n klein boerenplaatsje helemaal mijn draai opnieuw te moeten vinden.

En toch is dat gelukt. Misschien vind ik het daarom wel zo prettig om hier weer te zijn. Ik werd helemaal op mijzelf teruggeworpen en ondanks de eenzaamheid in het begin, ben ik er zeker in geslaagd om de draad weer op te pakken om het leven zo in te richten waardoor ik mij weer happy ging voelen.

Vanmorgen was ik mij er heel sterk van bewust, dat ik mijn vader mis. Straks als ik weer thuis ben zal ik deze mooie beelden van deze omgeving, maar ook de herinneringen aan het verleden, die door hier te zijn, weer tot leven komen, niet meer met hem kunnen delen. Vanaf hier gaat mijn weg door het leven zonder hem verder. 

Door hier te zijn lijkt het wel of ik even dwars door het verdriet heen ga, maar het voelt tegelijkertijd ook goed. Dit is de plek waar ik ooit heb uitgevonden wie ik was en ook nu weet ik, het leven gaat wel verder. En wat is het dan mooi dat ik samen met P. opnieuw van dit mooie spektakel mag gaan genieten. Omdat we dit nu voor een tweede keer samen beleven is het net of er en nieuw stukje geschiedenis ontstaat, geënt op de herinneringen uit het verleden.

                                           De aankondigingsborden

2014-08/corsop.jpg

                                             klik

hanscke | Zaterdag 23 Augustus 2014 - 10:19 pm | | Standaard | Negen reacties

DIERVRIENDELIJK

Afgelopen zaterdag was het weer zover, een uitje met de RED HATTERS. Een van ons heeft de beschikking over een prachtige oude schouw en ook nog over een welwillende eega die met ons van Oostmahorn naar Zoutkamp wilde varen. Ik had er echt zin in, dat bleek ook wel uit het feit, dat ik dit keer mijn voornemen waar maakte. Ik had nog niet echt een leuke paarse broek, want deze moet wel een beetje ladylike en elegant zijn dus kocht ik een lapje stof om zoiets in elkaar te zetten. En ik kan zeggen, het is echt gelukt. Na jaren weer eens achter de naaimachien. Ik moet zeggen, het smaakt naar meer! Ik vond het echt weer heel leuk om te doen.

In Zoutkamp was het vanwege de visserijdagen behoorlijk druk. Natuurlijk vielen wij door onze paars/rode outfit in velerlei vormen wel op. We kregen heel veel vragen naar het hoe en waarom, maar ook heel wat complimenten over onze vrolijke uitstraling. Ook deze middag legden wij weer heel geduldig uit dat wij op geen enkele wijze, behalve zelf vrolijk zijn en vrolijkheid brengen, een doelstelling hebben.

Dat verhindert ons niet om zo hier en daar dan een beetje cultuur of educatie op te snuiven. Deze middag hadden we naast het flaneren ook een excursie naar een palingrokerij. De uitleg was erg helder en dat maakte dat de aandacht er goed bij bleef. Zelf heb ik er flink veel van opgestoken. Ik weet nu dat palingen zowel in zoet als in zout water zwemmen, dat vrouwtjes veel groter worden dan mannetjes en dat het vijf jaar duurt voor ze volwassen zijn. Tot zover was het erg interessant.

Maar toen kwam het verhaal van het schoonmaken van de paling. Ze moeten eerst gedood worden. Dat is nogal een punt van aandacht want de partij van de dieren stelt hier nogal hoge eisen aan. Nu wordt het nog met veel zout gedaan, maar in de toekomst moeten ze eerst verdoofd worden met een stroomstoot. Dat zou diervriendelijker zijn. Eenmaal dood moeten ze van het slijm ontdaan worden. Toen we bij dit punt aangekomen waren dacht ik: ik eet nooit weer een hap paling, maar toch, aan het eind van de excursie heb ik toch een toastje paling genomen. En het smaakte heerlijk.

In een klein groepje relativeerden we de kennis die we opgedaan hadden met de opmerking dat we in ieder geval geen excursie slachthuis wilden hebben, dan zou de mogelijkheid bestaan dat we helemaal niets meer zouden lusten. Het was weer een leuk dagje uit. Jammer dat de accu van mijn fototoestel het al bijna onmiddellijk na ons vertrek begaf. Hierdoor voelde ik mij iets onthand, waardoor er voor mij over deze dag een lichte schaduw viel. Maar kom aan, er komen wel weer andere uitstapjes.

2014-08/palingrokerijp.jpg

                                klik

hanscke | Dinsdag 19 Augustus 2014 - 8:57 pm | | Standaard | Zeven reacties