VERGETEN


Nee, vergeten heb ik het weblog niet en dat ga ik ook niet doen, maar ik moet er welplezier in blijven houden en dat is op dit moment even moeilijk. Na onze plannen aan het weer aangepast te hebben, zijn we nu volop bezig met te genieten van onze voorjaarsvakantie. Deze hadden we vanwege het te koude weer uitgesteld.Dus tijd genoeg gehad om alles in orde te maken zou je zo zeggen en toch is dat niet het geval. Ik moet mij nu behelpen met verouderd materiaal, want ik heb nog steeds niet uitgevonden hoe ik vanaf mijn tablet kan werken.  Afijn, de zwaar verouderde laptotp doet dus nog even dienst, maar het moet in de toekomst wel anders.

Nadat we dus een campingbezoek geannuleerd hadden moesten we op zoek nar een andere en dat viel eerst niet mee, maar we hebben er nog één gevonden, in Doeveren. En wat vind ik het hier mooi. aan de Bergsche Maas. Heusden is een prachtige vestingsstad waar we al wandelend kunnen komen.

Als ik in een andere streek van het land ben zoek ik altijd de regionale omroep open zo hoorde ik gisteren, op 5 mei dus, dater in Woudrichem een visbakfestival was. Dit was voor ons met de fiets te bereiken, dus opeens lag de bestemming vast. Echt naar bevrijdingsfestivals hoef ik niet meer, daar begin ik mij te oud voor te voelen,maar iets waar toch wat mensen op de been zijn vind ik wel leuk op zo'n speciale dag.

Maar wat heb ik genoten van de fietstocht er  naar toe. Ik was helemaal vergeten hoe mooi Andel aan de dijk ligt. Ooit had ik dat eerder gezien toen we een vorige keer in de Betuwe op vakantie waren. Dergelijke beelden schijnen een mooi plaatsje in mijn geheugen gekregen te hebben. Daar kan ik soms een beetje weemoedig van worden, want ik heb in de afgelopen 20 jaar dat wij kamperen al zoveel moois gezien, en het houdt nog niet op. Volgens mij valt er nog steeds opnieuw wel iets moois te ontdekken. 

2016-05/nu.jpg

                         klik

hanscke | Vrijdag 06 Mei 2016 - 10:07 am | | Standaard | Geen reacties

HET GAAT OVER


Vanmorgen, nog maar net wakker, was ik eigenlijk wel blij dat de kinderoptocht van versierde fietsen in ons dorp niet doorging. Ik had keelpijn, voelde me wat grieperig, daarbij opgeteld het koude natte weer van gisteren, nee, ik was er niet heel erg rouwig om, dat de aktiviteitencommissie, onderdeel van de Oranjevereniging, de buitenactiviteiten, zowel de optocht, als het volleybaltoernooi, voor deze Koningsdag geschrapt had. Zo verviel mijn functie om met twee andere dames de fietsen van de deelnemertjes te jureren. Later op de dag bleek dat het met de regen reuze meeviel en zo vond ik het achteraf dan  toch wel weer jammer dat men de twee festiviteiten over had laten gaan. 

Dit laatste, "dan gaat het over" is de hele dag een beetje door mijn hoofd blijven spelen. Het is een gezegde die mijn moeder nog al eens bezigde als iets niet doorging. Ik weet, dat wij, toen ik daar nog woonde, eens naar een mooie verlichtings- voorstelling Lumido geheten, in het park Berg en Bos in Apeldoorn zouden gaan, maar dat een dikke onweersbui roet in het eten gooide. Ik zie mijn moeder nog naar de inktzwarte lucht kijken en hoor ik haar  zeggen: Niets aan te doen, het gaat over. Het leuke uitstapje is ook later niet meer gemaakt, omdat er dan opnieuw entreekaarten gekocht hadden moeten worden.

Deze teleurstellende ervaring schijnt bij mij nog steeds een beetje een belemmering te zijn wanneer ik iets moet gaan plannen waarbij het weer roet in het eten kan gooien. In de afgelopen week heb ik het prachtige boek Hollands Syberië, geschreven door Marriët Meester, gelezen. Het boek gaat over een pastoor die eind dertiger jaren naar Veenhuizen gestuurd wordt en in dienst komt van de strafgestichten. 

Het boek geeft een mooie inkijk in het gevangenisleven, maar laat ook zien hoe moeilijk het celibaat kan zijn. De oorlog zal hierbij ook van invloed zijn geweest, maar het was prachtig om te lezen hoe de lichamelijke aantrekkingskracht tussen de oudere pastoor en zijn bijna even oude huishoudster steeds sterker gevoeld ging worden.

Ik had dit boek gekozen, omdat ik weet dat er deze zomer voorstellingen in Veenhuizen zullen zijn, maar dan geënt op het boek Het Pauperparadijs van Suzanna Jansen. Het leek mij wel leuk om, wanneer ik naar die voorstelling toe zou willen gaan, ik iets breder geïnformeerd zou zijn.

Maar nu blijkt dat er sprake is van twee heel verschillende voorstellingen. Tot begin juni en na eind augustus wordt de voorstelling Koloniekak gespeeld naar een verhaal van Marriët Meester en Het Pauperparadijs wordt in de zomer gespeeld. De entreeprijzen zijn ook nogal verschillend, want de entree voor de voorstelling het Pauperparadijs is drie keer zo duur en daar komt bij dat dit laatste stuk in de openlucht gespeeld word. Ik krijg dan onmiddellijk al weer visioenen van inktzwarte luchten en dikke plensbuien.....

Ik weet nog niet echt wat ik wil, maar als het even kan wil ik eigenlijk toch wel naar één van die twee voorstellingen toe. Dit moest ik nu maar eens niet over laten gaan. 

2016-04/veenhuizenp.jpg

                 klik

hanscke | Woensdag 27 April 2016 - 9:49 pm | | Standaard | Vijf reacties

LEEF TIJD


De gebeurtenissen van de afgelopen week, ik bedoel de dood van Prince en de verjaardag van Queen Elisabeth raken aan iets, wat ik liever weg zou willen stoppen. Ik ben namelijk bang dat ik mij in een soort crisis bevind; de SENIORcrisis. De laatste tijd ben ik te vaak in mijn gedachten bezig met mijn leeftijd en het ouder worden. 

Prince is iets jonger dan ik en eigenlijk vind ik dat hij te vroeg is overleden maar Queen Elisabeth is zo oud, dat ik mij wel eens afvraag of ik zelf zo oud wil worden. Haar ervaar ik dan weer als iemand van een heel andere generatie, iemand die veel ouder is dan Prince. Door haar positie heeft de jeugd weet van haar bestaan, maar, en dat raakt mij dan weer, veel jongeren kennen Prince niet eens meer. In hun ogen is dat een vaag figuur uit het verleden. Zo groot is de kloof tussen de jeugd van nu en mijzelf al geworden.  

Wetend dat die kloof alleen maar groter gaat worden, maakt mij dat niet echt blij. Ik moet echt wennen aan het feit dat ik nu bij de ouderen ga horen. Weliswaar bij de jonge en de nog vitale ouderen, maar toch. Te vaak gaat de gedachte door mij heen dat iets wat ik plan, koop of doe, dat dit mogelijk de laatste keer zal zijn. Dit was ook heel erg het geval bij de aanschaf van onze nieuwe zithoek. Voor ons beiden een goed op maat passende stoel en een bijpassende bank. Stoelen met een aantal voorzieningen wat tot ons gemak kan dienen en dus iets waar we oud in kunnen worden. En dan zeg je tegen elkaar: als dit ook weer twintig jaar mee gaat zijn we midden tachtig...

Ik heb in mijn leven nog niet eerder last gehad van zo'n crisis. De puberteit vond ik alleen maar spannend. Al mijn leeftijdsgenootjes ondervonden allemaal dezelfde nieuwigheden en onzekerheden, daar was niets mis mee. De midlifecrisis is gewoon aan mij voorbij gegaan. Daar heb ik absoluut geen last van gehad, maar deze SENIORcrisis grijpt mij bij behoorlijk de strot. Zo erg zelfs, dat ik merk dat het prachtige gevoel dat in mijn beleving bij het voorjaar hoort minder aanwezig is dan andere jaren. 

Na dit voorjaar komt er volgend jaar gewoon weer één en ik hoop dan de crisis overwonnen te hebben, zodat ik dan weer volop genieten kan.

Gelukkig gebeuren er zo nu en dan ook nog wel eens nieuwe dingen. Dit jaar zal ik voor het eerst, samen met de andere bestuursleden van de Oranjevereniging, verantwoordelijk zijn voor het dorpsfeest. Ik kijk er naar uit, hoewel ik wel enige bedenkingen heb ten aanzien van het feestgedruis 's avonds. Misschien ben ik daar wel de oudste persoon die daar op die avond aanwezig is. En zo worstel ik nog wel even verder met het ouder worden, want leuk of niet, het gaat gewoon door en zo hoort het ook. 

Als Prince het voor het zeggen had gehad, zou hij vast ook nog wel een tijdje hebben willen blijven. Toch blijft het vreemd dat belangrijke tijdgenoten er zomaar niet meer zijn. Behalve Purple Rain kende ik zijn muziek niet zo, maar hij hoorde er gewoon bij, net als David Bowie en Michaël Jackson.  

2016-04/leeftijd4.jpg

                            klik

hanscke | Zondag 24 April 2016 - 12:32 pm | | Standaard | Zeven reacties

HUMOR OF NIET?


Lange tijd ben ik het met Wim Zonneveld eens geweest, de humor ligt op straat, maar dat is doorgaans dan wel andere humor dan de humor die in de cartoons van Charlie Hebdoe gebruikt worden en de humor van de Duitse cabaretier/satiricus Jan Böhmermann. Humor gebruiken is niet altijd zonder risico, want wat is humor. Wat de één hilarisch vindt, is voor een ander flauw ongepast of onbegrijpelijk. 

Dit laatste, dat iets niet begrepen wordt, is mij zelf het afgelopen weekend overkomen. Ik heb echt de humor van iets wat als prikkelende humor had moeten zijn, niet begrepen. Is mij dat kwalijk te nemen? Ik weet het niet. Humor is een zeer subjectief fenomeen. Individuele verschillen spelen een belangrijke rol zoals verschillen in cultuur, leeftijd en opleidingsniveau, maar ook dan kan er nog steeds moeilijk een algemene lijn worden getrokken. De commotie die hieruit voortvloeit omdat de humor aan mij voorbij ging is op zijn minst vervelend te noemen, maar daar wil ik hier verder niet op ingaan. Het is meer een persoonlijke illustratie dat humor niet altijd lachwekkend hoeft te zijn, maar ook hele vervelende gevolgen kan hebben. 

Ik wil het liever hebben over de politieke crisis die dreigt te ontstaan tussen Duitsland en Turkije. Erdogan van Turkije eist van Angela Merkel dat Jan Böhmermann vervolgd moet gaan worden. En waarom? Omdat hij Erdogan op ironische wijze duidelijk heeft willen maken wat echte laster is, dit als antwoord op een reactie van de president op een eerder meer onschuldig Duits spotlied. In de prikkelende tekst worden woorden als pedofiel homoseksueel  en geitenneuker gebruikt. 

Zelf zou ik het gebruik van dit soort woorden nu niet direct in verband brengen met humor, maar daarover zullen de meningen wel verdeeld zijn. Ik vind het wel zorgelijk dat vooraanstaande leiders die op dit moment echt wel iets anders aan hun hoofd hebben, zich over dit gedoe moeten gaan buigen. Heer Erdogan (of de sultan, zoals de reisleider met wie wij vorig jaar een rondreis door Turkije maakten, hem noemde) mag zich best beledigd worden, dat kan ik begrijpen, maar het voert naar mijn mening wel te ver om van Angela Merkel, anders gezegd van Duitsland te eisen dat deze satiricus vervolgd moet gaan worden. 

Angela Merkel zit met deze vorm van humor, want ja zo wordt cabaret en satire toch wel gezien, maar mooi in haar maag, want ze kan Erdogan niet tegen de haren instrijken omdat ze Turkije in de vluchtelingencrisis maar al te zeer nodig heeft. 

Lang leve de humor! of toch niet? 

2016-04/humorp.jpg

                             klik

hanscke | Woensdag 13 April 2016 - 11:44 am | | Standaard | Negen reacties

HET REFERENDUM


Lange tijd heb ik getwijfeld of ik wel gebruik zou maken van mijn stemrecht inzake het referendum. Het was voor mij al vrij gauw duidelijk dat als ik zou gaan stemmen, dat het een NEE zou worden. Ik heb met veel interesse geluisterd naar argumenten van de Voor en Tegen en ik heb mij verbaasd over de argumenten van de diverse politieke partijen. De PvdA heeft opeens het handel drijven met Oekraïne als eerste belang hoog in het vaandel staan, terwijl ik juist verwacht dat deze partij het uitdragen van het socialistiche gedachtengoed, zoals de ontwikkeling van het land als eerste prioritiet zou hebben, maar nee, dat is in deze kwestie voorbehouden aan de VVD en D'66. Zij dragen uit, dat zij erg begaan zijn met de Oekraïners en dit land kansen wil bieden! De SP. is heel duidelijk, dat standpunt is, net als het mijne, Nee.

Maar toch ga ik niet stemmen. Ik zie namelijk geen enkel heil in een referendum. Ik Heb immers ooit al een stem uitgebracht, van daaruit is er een regering gevormd en zij moeten het dus nu ook maar waar maken. Voor mij heeft een referendum dan ook geen meerwaarde.  En dat geen meerwaarde hebben bestaat in dit geval dan ook nog uit twee factoren. Het referendum wordt gezien als raadgevend. Maar de uitslag kan hoe dan ook gewoon naast zich neer gelegd worden, want er staat nergens beschreven dat bij een meerderheid van stemmen het advies opgevolgd moet worden.

Het doet mij een beetje veel denken aan de INSPRAAK op diverse niveaus in de zeventiger en tachtiger jaren. Het kwam er toen vaak op neer dat mensen hun zegje mochten doen, maar dat er vervolgens niets mee gedaan werd, maar ondertussen was er wel voldaan aan de eis van inspraak geven, men had de mogelijkheid gehad om zijn zegje te doen. 

Het feit dat alle andere lidstaten reeds Ja gezegd hebben op het handelsverdrag met Oekraïne en Nederland als enigste land Nee zou kunnen zeggen is de tweede factor en heeft mij doen besluiten geen gebruik te maken van mijn stemrecht. Ik ga morgen dus heel weloverwogen niet naar de stembus!

2016-04/referendump.jpg

hanscke | Dinsdag 05 April 2016 - 12:12 pm | | Standaard | Acht reacties

NIEUWE FUT


 De laatste week ben ik nogal eens tegengekomen dat ik bij medebloggers las, dat het wel leek of bij hen de fut om de bloggen er een beetje uit is. Na tien of elf jaar bloggen lijkt het wel eens dat alles al eens de revue gepasserd is zo las ik ergens. "Bestaat het bloggen al zolang?" dacht ik en onmiddellijk daarachteraan "en hoelang maak ik zelf dan al blogjes?"

En dat blijkt ook al heel lang te zijn; al elf jaar. De blogjes van het eerste halfjaar bij twenty six zijn verloren gegaan, maar de rest is er allemaal nog. En toen ben ik maar eens begonnen om een aantal terug te lezen. Natuurlijk merk ik wel kwaliteitsverschil. Het éne blogje is een snelle weergave van de dagelijkse gang van zaken, terwijl in een ander blog juist heel zorgvuldig een actualiteit beschreven wordt waarbij veel aandacht besteed is aan tekst en stijl.

Dit laatste inspireert mij om wel gewoon door te gaan met bloggen. Ook bij mij lijkt de fut er soms een beetje uit te zijn, maar dat betreft veel meer de beschrijving van de dagelijkse dingen. Na tien jaar ben ik inderdaad wel uitgeschreven over bijvoorbeeld het paasgevoel en moet ik dat ook niet meer willen. Ik vind schrijven nog steeds heel erg leuk, maar ik zal het iets meer over een andere boeg moeten gooien om de uitdaging steeds aan te blijven gaan. Ik ga vanaf nu meer eisen aan mij stellen. Het blogje moet weer ergens over gaan. Niet de frequentie mag het doel zijn, maar ik ga mij weer meer toespitsen op de inhoud. 

In dit blogje gaat dat niet meer lukken, dan wordt het veel te lang. Ik wil volstaan met een korte toelichting op het You Tube filmpje hieronder. Gisteravond hoorde ik bij Humberto Tan voor het eerst de kreet mama appelsap. Ik had geen idee wat het was., maar het is een mondegreen en dat is het verschijnsel dat een verkeerd verstaan gedeelte van een tekst bijvoorbeeld van een liedje of een gedicht, door de hersenen automatisch aangepast wordt tot een voor het verstand kloppend geheel. Ik ben vandaag even op zoek gegaan en kwam dit tegen. Het is werkelijk heel vermakelijk en ik vond het de moeite waard om het even te plaatsen. Ik ga zeker proberen om in de toekomst zelf mama appelsaps te ontdekken. 

hanscke | Donderdag 31 Maart 2016 - 4:39 pm | | Standaard | Zeven reacties

OVERLEVEN MET DRY NEEDLING


Misschien omdat Pasen dit jaar zo vroeg valt, maar misschien komt het ook wel door de vreemde week die achter ons ligt, maar mogelijk heeft het ook veel te maken dat ik de laatste weken(maanden?) niet zo fit ben, heb ik dit jaar niet het echte Paasgevoel. Meestal geniet ik rond deze tijd van het nieuwe leven. Alles bot uit, de vogels zijn bezig met nestelen om zo jong leven voort te brengen, maar het gaat een beetje aan mij voorbij. Ik lijk meer bezig te zijn met overleven.

De pijnlijke arm is voorlopig een blijvertje, daarbij opgeteld steeds maar weer nieuwe ontstekingen in de voeten en maagklachten ten gevolge van de medicijnen, dit alles maakt dat ik mij niet echt optimaal voel. 

De pijnlijke arm wordt door de fysiotherapeut behandeld met dry needling. In gesprekken met hem tijdens het masseren van de arm ben ik te weten gekomen dat de pijn niet direct veroorzaakt wordt door breien of de tablet. Ik ben thuis maar eens gaan googelen en ik weet nu waarom hij deze behandelingstechniek toepast. Het is met een naald in de verdikkingen van de spier prikken, daarmee zouden de "knooppunten" in de spieren worden ontspannen. De behandeling wordt toegepast bij onder andere een myofasciaal pijnsyndroom. en dat laat zich vertalen als een chronische pijnconditie door pijnlijke knopen in een willekeurige spier, vergelijkbaar met de "tender"points bij fybromyalgie.

En dan zijn we weer terug op het punt van vier of drie jaar geleden. Ook toen heb ik een hele tijd last gehad van vage klachten. Men dacht toen onder andere ook aan fybromyalgie, of aan reuma. Uiteindelijk bleek ik ook botontkalking (osteroperose) te hebben, hiervoor heb ik nu medicijnen en gaandeweg verdwenen de klachten.

Wat heb ik mij een tijd goed gevoeld, maar achteraf hebben heel sluipenderwijs een aantal klachten de kop weer opgestoken, en ik maar denken en mij schuldig voelen dat het van het breien zou komen. Dat is het dus niet. Ik moet er gewoon rekening mee houden dat ik "even" weer in een mindere periode wat mijn gezondheid betreft ben aangekomen. Ik begrijp nu dus ook dat de fysiotherapeut het advies geeft gewoon door te gaan met de dingen die ik doe. Van hem mag ik best breien en haken, àls ik maar even stop wanneer ik merk dat het te veel pijn gaat doen, dan gewoon even wat anders gaan doen, en misschien lukt het een paar uur later dan wel weer.

Jammer, maar het is niet anders. Er mij tegen verzetten heeft geen enkele zin. Ik zal moeten proberen deze periode weer te boven te komen, want zo is mij verzekerd, het kan even duren, maar er komt heus ook weer een beter periode. 

2016-03/pasenp.jpg

hanscke | Zondag 27 Maart 2016 - 11:31 am | | Standaard | Elf reacties

SCHIJF TERREUR


Gistermorgen wist ik nog niet wat het onderwerp van mijn blogje zou zijn. Eindelijk is de nieuwe schijf van vijf gepresenteerd. Eind november was al aangekondigd dat deze zou komen. Ik heb daar toen in een blogje al ruimschoots aandacht aan besteed.

Maar ook de langverwachte zeventien miljoenste inwoner is inmiddels een feit geworden en ook dat is wel iets wat mijn aandacht heeft getrokken. Was het in het verleden gewoon mogelijk om aan te wijzen wie de tien miljoenste inwoner was, zo bleek de afgelopen week in een krantenartikel, vandaag de dag blijkt dat heel erg moeilijk te zijn ondanks alle mogelijke computertechniek waar nu over beschikt kan worden. Vooraf zijn we al flink gewaarschuwd, dat er grote kans is dat het dit keer niet een baby zou zijn maar dat het dit keer ook best een immigrant kon zijn. Iemand uit Polen, Syrië of een remigrant. Ik had zo mijn twijfels bij deze benadering. Ik had het idee dat men er naar toe werkte dat het inderdaad een immigrant zou zijn.

Omdat ik 's morgens eerst ging tennissen had ik nog even tijd om te pruttelen. Onderweg naar de tennisbaan hoorde ik het nieuws over die verschrikkelijke terroristische aanslagen in Brussel en dan is alles opeens heel anders. Bij thuiskomst was de zin om een blogje te schrijven helemaal weg. Opnieuw word je gegrepen door het verschrikkelijke nieuws. Opnieuw een terreuraanslag en nog weer dichter bij huis dan Parijs. Zaventem, waar we zelf al een paar maal zijn geweest.  

En nu, een dag later, pak ik, zoals Mark Rutte ook adviseert, de draad weer op. Ik denk dat dit een goed advies is. Verder gaan waar je was gebleven, want passiviteit als gevolg van angst mag nooit de boventoon gaan voeren. 

Over de zeventien miljoenste inwoner zal de komende tijd wel meer bekend gemaakt worden en ach de schijf van vijf brengt niet echt vernieuwende inzichten, behalve dan, dat de tolerantie ten aanzien van de alcohol nu helemaal geschrapt is. Jammer dan, maar mijn glaasje wijn zal ik toch echt niet altijd laten staan. 

2016-03/schijfdruif.jpg

                        klik

hanscke | Woensdag 23 Maart 2016 - 9:35 pm | | Standaard | Zes reacties