COMAKIJKEN


Goedenavond Dames en Heren, een nieuwe serie uitgezonden door MAX; ik had er één aflevering van gezien en het leek mij wel vermakelijk om ook de andere afleveringen ook te zien. Niet zozeer om de verhaallijn, maar meer om de nostalgische beelden. En om de oubolligheid! Een televisieomroepster, een Rooms Katholiek geestelijke die de t.v.avond afsloot àls de KRO tenminste uitzending had. Het is werkelijk iets waar je nu de hik van zou krijgen, maar wat toen doodnormaal was. En iedereen zat er helemaal klaar voor om een aflevering van een bepaalde serie, denk aan Peyton Place, te zien, want gemist was gemist. Er was nog geen video.

Maar goed, het valt nu in deze tijd ook nog helemaal niet mee om een serie te volgen, want er is altijd wel wat. Of ik ben weg, of ik heb bezoek, of er is iets op een ander kanaal. Geen nood, naast uitzending gemist kan er ook nog van alles via de t.v. zelf opgenomen worden en dat doen we dan ook wel, maar dan, daarna komt er wel een probleem, want wanneer is er dan de tijd om het te gaan kijken? Bijna nooit. Ik weet niet wat het is, maar ik kan er slecht toe komen om, behalve als er tennis of wielrennen is, overdag t.v. te gaan zitten kijken. 

Ik denk dus dat ik niet zo'n type ben die kan gaan Bingewatchen. Kent u dat woord al of nog niet? Ik ken het zelf pas sinds een paar dagen. Er schijnen hele volksstammen te zijn die complete televisieseries achter elkaar gaan bekijken. House of Cards schijnt daar een mooi voorbeeld van te zijn en de betaalzender Netflix speelt daar goed op in. De serie schijnt te gaan over een doortrapte politicus en zijn vrouw. Als het net zo'n mooie serie is als de Deense serie Borgen destijds, dan kan ik mij er wel iets bij voorstellen, alhoewel ik toentertijd er niet in geslaagd ben om de vervolgserie twee en drie ook echt te zien. Ik had alles wel opgenomen, maar de tijd om het af te spelen ontbrak.

Gisteravond hebben we twee opgenomen afleveringen van Goedenavond achter elkaar gekeken, maar dan zijn we er ook al helemaal flauw van. Dan willen we wel graag weer naar de actualitiet van Humberto Tan. Op grond van dat feit kan ik dus wel bijna absoluut zeker stellen dat ik geen Bingewatcher ben en het ook niet zal worden.

Het woord is bedacht door de Amerikaan Brian Dunphy. Toen hij twee jaar in Nederland woonde was er opeens een woord voor veel, heel veel drinken, waar voor men comazuipen had bedacht, van daaruit is hij op het woord comakijken gekomen, duidend op de gulzigheid van televisiekijken. 

Een kleine opmerkelijkheid is, dat dit woord ook opeens in de kwis Weet Ik Veel van Linda de Mol opdook. Ja, daar kijk ik ook met heel veel plezier naar. Ik ben dus echt niet vies van t.v. kijken, maar als ik zoals afgelopen zondag, 's middags naar wielrennen heb gekeken en 's avonds naar nog een paar programma's, dan ben ik het wel weer even helemaal zat. Een echte comakijker zal ik dus niet zo snel worden.  

2015-04/bingewatchenp.jpg

                                  klik

hanscke | Woensdag 22 April 2015 - 2:30 pm | | Standaard | Acht reacties

OEZBEKISTAN


Afgelopen week ben ik met de Red Hatters weer naar de conventie geweest die dit jaar in Apeldoorn gehouden werd. Even had het er op geleken dat ik dit keer van te voren niet zo enthousiast was, maar eenmaal aangekomen merkte ik, dat ik bij het zien van zoveel roodpaarse dames op leeftijd vanzelf weer helemaal blij wordt. 

Het is nu drie jaar geleden dat ik mij aansloot bij deze (des)organisatie en als ik mij de vraag stel wat het mij heeft opgeleverd, dan is het antwoord veel plezier en een boel lol. Echt, ik kende helemaal niemand van de chapter, zoals een groep genoemd wordt en het was voor mij dan ook zeker een sprong in het duister maar getuigt toch ook wel van enige moed.

Hester Macrander verzorgde op deze conventie een cabaretvoorstelling met als thema Mens Durf Te Leven en ik vond dit zeer toepasselijk. Want dat is juist wat mij zo aanspreekt in de Red Hat Society. Het leven is zoals het is, maar vergeet niet plezier te maken. En dat doen we. We hebben allemaal ons eigen levensverhaal gelardeerd met vreugde blijdschap en geluk, maar ook zijn er in elk verhaal sporen van verdriet, pijn, smart en zorgen te vinden. Soms worden deze even genoemd, maar er wordt niet echt heel lang bij stil gestaan. Dat is immers het doel van de club niet.

Even tip ik aan dat ik best bezorgd ben over zoonlief die voor zijn werk een tijdje in Oezbekistan gestationeerd is, maar al gauw gaat het gesprek over de onkunde van Oezbekistan en niet meer over mijn bezorgd zijn. Tijdens zo'n gesprek blijkt dan, dat ik heus niet de enige moeder ben met kind(eren) die voor langere of kortere tijd in onbekende oorden vertoeven. Maar juist omdat de gesprekken, ook over deze onderwerpen, wat luchtigjes blijven, er zou zomaar gezegd kunnen worden, tja bang zijn ze niet, we hebben ze zelf groot gebracht met het motto, mens durf te leven, voel ik mij begrepen. Niet dat ik echt heel bang ben dat er iets met hem zal gebeuren, maar ja, het is wel ver weg en het is ook zo onbekend.

Na wat onderzoek verricht te hebben weet ik nu iets meer van dat land. Het schijnt toch bekend te zijn van onder andere de zijderoute. Groot was mijn verbazing toen één van de Red Hatters mij dit vertelde en daarbij haar wens uitte om ooit een reis met als doel de zijderoute  te willen maken waarbij ze dan ook dit land aan zou willen doen. Zoiets zou nooit bij mij opgekomen zijn, maar ik vind het heel mooi om zoiets te horen. En dat kenmerkt voor mijn gevoel de gesprekken met de andere reddys, waarin niet het doel is om heel dicht bij elkaar te komen en elkaars zorgen te delen, maar waar juist andere invalshoeken de ruimte kunnen krijgen en daardoor zo relativerend kunnen werken. 

2015-04/img_9342k.jpg

                        klik

hanscke | Zondag 19 April 2015 - 8:55 pm | | Standaard | Zes reacties

KEUKENTAFELGESPREK


Het woord alleen al: keukentafelgesprek! Ik weet niet hoe het bij u gaat, maar bij ons worden aan de keukentafel geen zwaarwichtige gesprekken gevoerd. Als wij echt met elkaar in gesprek moeten of gaan, daar zit ook nog verschil in, dan doen we dat aan de eettafel of als het om een gezelligheidsdiscussie gaat, dan gebeurt dit meestal in de zithoek. 

Als wij aan de keukentafel zitten kijken we naar de koolmeesjes, de specht of de vlaamse gaaien die ons bezoeken. Of we praten bijvoorbeeld over de camelia, die voor het eerst knoppen heeft, maar waarvan wij ons afvragen of deze dit jaar ook ooit nog eens tot bloei zullen komen. Het zijn gesprekjes over alledaagse dingetjes dus.

Als er echt gepraat moet worden over wel of geen vervolgonderzoek naar aanleiding van het bevolkingsonderzoek van de ontlasting van P. dan is dit een onderwerp van een geheel andere orde. Dan zoeken wij de eettafel op om daar met elkaar alle voors en tegens eens goed op een rijtje te zetten alvorens een beslissing te nemen. Een beslissing nemen is onvermijdelijk, maar kan heel ingrijpend zijn met verstrekkende gevolgen. Beslist geen keukentafelgesprekje.

En daarom bevreemdt het mij dat de gemeentelijke overheden het woord keukentafelgesprek in haar jargon heeft opgenomen. Het doet vermoeden dat het maar om onbenulligheden gaat, terwijl zorg van welke aard dan ook, en om dit te benadrukken, dus ook de huishoudelijke zorg, heel belangrijk is voor de mensen die dit nodig hebben. Het beleid is om mensen zo lang mogelijk en als het echt nodig is, met enige ondersteuning, in hun eigen woonomgeving te laten blijven. Vervolgens lijkt het wel of de ondersteuning dan gebagatelliseerd wordt, want dat kan wel even in een keukentafelgesprekje vastgesteld worden. Net alsof het dan minder hard aankomt als blijkt dat de reeds aanwezige hulp wel verminderd kan worden. 

Er zijn jaren geweest, dat ik niet eens een keukentafel had, omdat er in de keuken daarvoor niet genoeg ruimte was. Een belachelijk woord dus, wat maar zo snel mogelijk weer van tafel moet lijkt mij. Indicatie- en herindicatiegesprekken zijn ook niet de mooiste Nederlandse woorden, dat weet ik heus wel, maar daar waren we inmiddels in alle lagen van bevolking wel aan gewend geraakt en iedereen wist wat er mee bedoeld werd. De pijn van het moeten inleveren van hulp wordt heus niet verzacht door het zo vriendelijk te laten klinken om het keukentafelgesprek te noemen.

2015-04/keukentafelp.jpg

                                           klik

hanscke | Maandag 13 April 2015 - 12:05 pm | | Standaard | Elf reacties

FINANCIELE ZORGEN


En het was al zo'n moeilijke dag voor hem geweest. P. had na veel wikken en wegen besloten dat "zijn" auto, de Ford Ka, nu toch maar eens verkocht moest worden. De noodzaak om er twee auto's op na te houden was echt niet meer te verklaren. Ik werk immers niet meer en mijn vader, die op de soms onmogelijkste tijden een beroep op P. deed, is er ook niet meer. Het kwam het afgelopen jaar wel voor, dat de Ka in twee of drie weken niet gebruikt hoefde te worden.

Er werd een advertentie op marktplaats geplaatst en kijk eens aan, na twee weken kwam er een respons en na enig onderhandelen werd de minimumprijs geboden die wij vooraf bepaald hadden. 

Dinsdag is P. met de nieuwe eigenaar naar een soort van postkantoor geweest om de auto over te laten schrijven maar nadat er keurig betaald is, men wilde per se met cash geld betalen, begonnen voor ons de problemen, want waar raak je heden ten dage je ontvangen geld kwijt? 

Bij de bank had men bij het postagentschap verteld. Inmiddels was het vijf uur geweest en de banken waren inmiddels gesloten. P. zuchtte en steunde, want hij zat met dat geld in de maag. Het was al niet leuk dat de auto weg was, en nu kon hij ook nog niet eens zijn bankrekening zien groeien.

De volgende dag wilde P. het geld bij de bank inleveren, maar dat kon niet! Geldbiljetten kunnen, gelukkig nog wel zonder kosten, slechts gestort worden via een automaat en deze was stuk en cash geld aannemen? Nee, dat mocht de bank niet meer doen. P. zou gebeld worden als de geldautomaat weer in werking was. Dat was de volgende dag het geval en P. ging welgemoed weer met zijn centen op stap om deze alsnog kwijt te raken.

Het apparaat die de bankbiljetten inneemt is kennelijk super gevoelig, want hij spuugde het geld weer uit, maar wat erger was, hij slikte de bankpas in. En weer was de poging om het geld op de rekening te deponeren mislukt. P. was razend toen hij buiten kwam. Niet leuk voor hem, maar ik kreeg van dat hele gedoe spontaan de slappe lach. Hinnikend ging ik naar binnen om het dan maar met mijn pas te proberen, maar dat ging vooralsnog niet lukken. Het apparaat moest gerecet worden en dat kon wel een klein half uurtje duren èn dat duurde mij dan weer te lang om daar op te wachten.

De volgende dag zijn we opnieuw naar de bank getogen en toen is het gelukt, op het laatste 50eurobiljet na. Vandaag, en dat is erg vlot, heeft P. zijn nieuwe bankpas toegestuurd gekregen, dus dat debacle is ook opgelost, maar ik blijft er wel een heel vreemd gevoel aan over houden. Wie had dat vijftig, nee twintig jaar geleden nu kunnen bedenken, dat het zo moeilijk zou worden om gewoon wat cash geld op de rekening te kunnen storten. Waar gaat dit naar toe?

2015-04/zorgenp.jpg

                                      klik

hanscke | Zaterdag 11 April 2015 - 7:51 pm | | Standaard | Zes reacties

EERLIJK ZEGGEN


Al dagen had ik het onderwerp klaar liggen, maar het kwam er gewoon niet van om het in een blog te verwoorden. Hoe vaak ik de laatste weken de uitspraak: 'ik zeg het eerlijk' voorbij heb horen komen weet ik niet, maar ik schat in dat het toch zo'n keer of tien is geweest. En iedere keer schiet ik in de lach. 

Ook ik heb dit in het verleden vele malen gezegd. Geen wonder, want mijn vader en waarschijnlijk ook mijn moeder bezigden deze uitspraak nog al eens, maar dan op zijn Veluws. Het klonk dan zo: 'k zal het oe wel eerlijk zegg'n.... en dan kwam het. 

Maar dat is niet het lachwekkende. Dat zit hem in het feit, dat P. mij afgeleerd heeft om die uitdrukking te gebruiken. Iedere keer als ik het zei, was zijn vraag: Hoezo, lieg je dan zo vaak, of, wat ook een gevleugelde van hem was, is: kun je dan ook iets oneerlijk zeggen? 

'Als ik eerlijk ben' is zo'n heerlijke variant en daar liep ik tijdens de Paasdagen mee in mijn hoofd. Als ik heel eerlijk was, moest ik toegeven, dat ik niet echt een Paasstemming te pakken had. De drukte vanwege de verbouwing van de badkamer zal hier wel mede van invloed zijn geweest, maar ik had mij ook wat afgesloten. Ik had geen zin om De Passion op tv te gaan zien, er stond nergens een Mattheuspassion op mijn programma en ik had ook al geen nieuwe kleding gekocht ter ere van het naderende voorjaar. 

Het enige wat ik wel had gedaan was een afspraak gemaakt met Dochterlief en kleindochter Rixte om tweede Paasdag traditiegetrouw een uitstapje te gaan maken. De Keukenhof leek ons dit jaar een geschikt doel. De dames uit Den Haag hoefden dan niet zo ver te reizen en wij konden de jongens gewoon meenemen, omdat dit in dit park toegestaan is. 

Het was al weer een flinke tijd geleden dat wij deze attractie bezocht hadden, bijna twintig jaar, en de Haagse dames waren er nog nooit geweest. De drukte viel ons gelukkig erg mee. Het was zeker niet voetje voor voetje lopen. Het was mooi en toch, -daar is ie dan-  als ik eerlijk ben, had ik het toch nog net iets indrukwekkender verwacht. Maar misschien kwam dat ook wel door het feit, dat nog niet alles in volle bloei stond. Er waren nog wel heel veel krokussen, maar nog lang niet alle perken met tulpen stonden in bloei.

Dit laatste was wel het geval in het overdekte Willem Alexandercomplex. Daar was het echt een feest voor mijn ogen. Zoveel bloeiende tulpen, zoveel kleuren, echt een zee van kleuren. Prachtig. Kortom, wij hebben daar op een hele plezierige en ontspannen wijze rondgewandeld.

Achteraf kan ik zeggen dat ik toch hele plezierige paasdagen heb gehad. De tweede Paasdag was dus helemaal goed, maar ook de eerste Paasdag hebben we ons prima vermaakt. Eerst een heerlijke wandeling in het mooie weer gedaan en daarna heb ik genoten van de wielerklassieker De ronde van Vlaanderen. Niets te klagen dus, maar toch, ik denk dat ik een volgend jaar toch maar weer iets van de lijdensgeschiedenis tot mij laat komen. Want zonder lijden lijkt de vreugde over het nieuwe leven net iets minder intens aanwezig te zijn.

2015-04/eerlijkp.jpg

                                            klik

hanscke | Dinsdag 07 April 2015 - 2:32 pm | | Standaard | Negen reacties

SCHAAP SHAUN


Soms haalt de tijd mij in. Eind vorig jaar, zo rond de kerst, was ik te weten gekomen dat er over niet al te lange tijd in de bioscopen een film zou komen over het schaap Shaun. Omdat ik dus schapen verzamel, was mijn belangstelling gewekt en ging ik op onderzoek uit.

Ik had nog nooit van schaap Shaun gehoord, maar het blijkt al geruime tijd een populaire kinderserie te zijn. Kleindochter Rixte is kennelijk de leeftijdscategorie, waar deze series vooral voor gemaakt zijn, al weer ontgroeid ,want van die kant was ik ook niet op het spoor gezet.

Ik heb steeds het voornemen gehad om een klein blogje over schaap Shaun te schrijven, maar het was er nog niet van gekomen. Nu is de aanleiding dat ik er wel overschrijf vanuit een iets ander gezichtspunt.

Zaterdag las ik in de krant dat de film Shaun het Schaap in première was gegaan. Omdat het zondagmiddag toch slecht weer zou zijn, stelde ik P. voor om dan de film te gaan bekijken. Hij was direct enthousiast. Mijn bedenkingen op zondagmorgen werden omver gepraat en zo togen wij 's middags naar de bioscoop.

De zaal was voornamelijk gevuld met vaders en moeders en veel kleine kinderen, maar dat heeft mij niet gestoord. Ik heb echt genoten van de film. Het is geen tekenfilm, maar een film waarin de spelersfiguren van klei zijn gemaakt. Het plot was leuk. Ik heb af en toe echt zitten schateren en naast mij heb ik ook P. verscheidene malen in de lach horen schieten.

Op weg naar huis hebben wij onze verbazing uitgesproken over het maken van deze film. Het moet vast een heel werk zijn geweest om het plot te visualiseren. Daar zou ik nog wel eens wat meer over willen weten, hoe zo'n film tot stand komt.

Het was een leuke invulling van een hele onstuimige zondagmiddag. En toen ik weer thuis was, was er nog genoeg tijd over om ook nog getuige te zijn van de laatste 70 km. van de wielerklassieker Gent  Wevegem. En zo verdwenen de muizenissen waarover ik in het vorige blogje schreef weer uit mijn hoofd. Soms is het heel goed om toe te geven aan zomaar een impuls.    

hanscke | Dinsdag 31 Maart 2015 - 1:51 pm | | Standaard | Negen reacties

JAARDAGEN


Ieder jaar komen ze weer voorbij, de bijzondere dagen. Sommige dagen liggen in de datum verankerd, zoals verjaardagen, kerst en oud en nieuw; andere dagen zijn gekoppeld aan de stand van de maan, zoals pasen en pinksteren èn dan zijn er nog twee momenten gekoppeld aan een weekend, het begin en het einde van de zomertijd.

Een heel enkele keer viel op de verjaardag van mijn moeder alles samen. Dan was ze jarig, dan was het eerste paasdag èn het was ook nog eens het begin van de zomertijd. Hoe vaak dat gebeurd is weet ik niet, ik zou het natuurlijk kunnen uitzoeken, maar daar gaan mijn gedachten niet zo zeer naar uit.

Ik ben veel meer bezig, merk ik, dat ik haar, na zoveel jaar, ga missen. Mijn gedachten willen in deze dagen nog al eens afdwalen in een licht verlangen naar haar. Nu ik zelf in de seniorenleeftijd ben aangekomen, zou ik het daar graag eens met haar over gehad willen hebben. Ik zou haar hebben willen vragen hoe zij het heeft ervaren om haar lichaam ouder te zien worden. Daar hebben we het eigenlijk nooit over gehad, over het gewoon ouder worden; wel over haar vele kwalen ten gevolge van de suikerziekte, maar dat vind ik duidelijk toch iets anders.

Ook zou ik het met haar gehad willen hebben over de invulling van het bestaan. Ook daar zijn we niet echt aan toe gekomen. Steeds meer begin ik zien hoe haar ziekte meer en meer tussen ons in is komen te staan, waardoor er te weinig ruimte overbleef om met elkaar over andere zaken van gedachten te wisselen. Ik had bijvoorbeeld erg graag van haar willen weten hoe zij het vond, om haar kinderen als veertig jarige mensen te zien functioneren en of zij ook het gevoel had dat die jonge dokters, apothekers, chauffeurs en noem het maar op, nog zulke kinderen waren?

Er zijn al heel wat jaren met de dag waarop zij haar verjaardag vierde, voorbij gegaan, maar ik merk dat het mij dit jaar minder onberoerd laat dan andere jaren. Misschien heeft het toch wel wat te maken met mijn eigen ouder worden. En misschien ook wel met het feit dat mijn vader er nu ook niet meer is.

Dit alles brengt mij bij het punt dat als het leven zich ontvouwt zoals wij het vaak wensen, dat er een tijd komt die niet meer met de ouders gedeeld kan worden, omdat zij er niet meer zijn. Het laatste deel van het leven zal zonder de aanwezigheid van de ouders zijn, hoe lang die dan ook geleefd mogen hebben.

Kijk, en deze gedachte zou ik nu zo graag even met mijn moeder gedeeld hebben en dat kan dus niet, maar dat zou ook nooit gekund hebben omdat zij haar moeder als veertienjarig meisje al verloren had. Dat feit is van grote invloed geweest. Achteraf voor ons allebei.

De tulpen, de roze azalea, elk jaar komen ze terug en elk jaar brengen ze mij weer even terug bij mijn moeder. We vieren dan wel niet meer haar verjaardag, maar haar jaardag zal ik nooit vergeten, al beleef ik dat elk jaar weer anders. Misschien is dat ook wel goed. Het leven, daarmee bedoel ik dan: mijn leven, dat gaat namelijk wel verder. Herinneringen zijn er om zo nu en dan terug te mogen kijken, maar hebben niet als doel om er in te blijven hangen. 

De zomertijd is begonnen. Ik ben blij met het lichter worden van de dagen en ik kijk uit naar de echte zomer. 

2015-03/jaardagp.jpg

                            klik

hanscke | Zondag 29 Maart 2015 - 12:04 pm | | Standaard | Elf reacties

RESPECT


Het zijn weer vreemde dagen, waarin het net lijkt of anderen in je eigen huis even de regie voeren. Zij bepalen hoe laat je moet opstaan, in welke vertrekken je gedurende de lange dag niet of nauwelijks welkom bent en met de koffietijd, lunchtijd en theetijd valt ook al niet te sjoemelen, kortom, zij beheersen even je hele leven (overdag).

Een aantal keren heb ik dit nu al meegemaakt, namelijk, tijdens de verbouwing van de keuken, de renovatie van het toilet en nu dus bij de vernieuwing van de badkamer. Wat een heisa brengt dat met zich mee. Er vindt dan wel geen echte verbouwing plaats, maar wanneer de oude tegels verwijderd moeten worden is het noodzakelijk dat de gipswanden vervangen worden. Dus moet er gezaagd gekotterd en geboord worden, dus worden er vele apparaten en gereedschappen naar boven gedragen, dus moet de trap beschermd worden, dus moet de vloer van de vide beschermd dit in omgekeerde volgorde natuurlijk, dus......je bent echt geen baas meer in eigen huis.

Maar wat heb ik een bewondering en een respect voor deze vaklui. Dacht ik dat naaien, om maar eens een voorbeeld te noemen en omdat ik dat zelf een beetje kan, soms heel ingewikkeld kan zijn, dit is nog niets bij wat deze mannen allemaal kunnen. En wat hebben ze daar ontzettend veel gereedschap voor nodig. Kisten vol!

En als ik dan zo af en toe even kom kijken, (of ze kom vragen voor een kop koffie) dan heb ik geen idee waar ze mee bezig zijn, maar zo aan het einde van zo'n lange dag, daar kom ik zo nog even op terug, is het toch zichtbaar geworden wat ze zoal gedaan hebben. Er staat bijvoorbeeld opeens een nieuw muurtje zoals afgesproken was, aan de vloer is niet meer te zien waar ooit het bad gestaan heeft en één muur is ook al weer bekleed met nieuwe gipsplaten. 

Hoewel het voor de mannen gewoon is, vind ik toch zij hele lange dagen maken. Om half acht staan ze op de stoep, (het is voor ons dus deze week heel vroeg opstaan, want wij zijn er helemaal klaar voor als ze arriveren) om ons pand om half vijf weer te verlaten. En als ik dan zie, dat naast een behoorlijke hoeveelheid kennis en inzicht er ook heel veel lichamelijke inspanning gevergd wordt, dan kan ik niet anders zeggen dan dat ik heel veel respect heb voor de mensen die dit werk doen. En daarom dit blogje.  

 

2015-03/werklui1.jpg

                                           klik

hanscke | Woensdag 25 Maart 2015 - 12:02 pm | | Standaard | Negen reacties