JENTSJE POPMA


Langzaam maar zeker, of anders gezegd, stukje bij beetje verdwijnt mijn angst om een galerie te bezoeken. Een aantal weken geleden las ik in de krant dat er in het plaatsje De Wilgen bij Drachten in Galerie Buitengewoon een expositie was waar wat werken van de schilder Jentsje Popma te zien zouden zijn. Ik nam mij onmiddellijk voor om daar heen te gaan en ik beloofde mijzelf plechtig om het nu eens niet bij goede voornemens te laten. 

Wij hebben al geruime tijd een verjaardagskalender van deze schilder in ons toilet hangen. Hoe ik er ooit aangekomen ben weet ik niet meer. Lang voor de aanschaf, dus voor ik weet had van het bestaan van deze man heb ik zelf een een aquarel gemaakt, het was in de tijd dat ik onderbehandeling was voor een depressie en ik had toen het advies gekregen om eens iets met verf te gaan doen. Het hoefde echt niets voor te stellen wat ik maakte, als ik maar lekker bezig was..

Nu is het voor mij heel moeilijk om met iets bezig te zijn wat niets hoeft te worden, dus al doende ontstond toch deze dijk met al die hekken. En toen het klaar was, was het voor mij heel symbolisch. Het drukte uit zoals ik mij voelde. Ik was zo moe en ik moest nog over zoveel hekken heen om eindelijk in het dorpje te komen waar mijn thuis zou zijn. Hoewel ik best plezier gehad heb in het maken van dit, is het er nooit van gekomen om verder te gaan met zelf iets te schilderen. 

Bij het zien van de foto in de krant bij het bijbehorende artikel waarin de expositie aangekondigd werd, was ik, naast het feit dat ik so wie so al gecharmeerd was van deze schilder, helemaal geraakt.

Vanmiddag heb ik de expositie dus gezien en wat ik niet voor mogelijk had gehouden, ik heb een heel leuk gesprek met de galeriehoudster kunnen voeren. Eindelijk kan ik de gêne van het niet bekend zijn met kunst wat van mij afzetten en steeds vaker blijkt, dat doordat ik mij er van tijd tot tijd echt in verdiep, het ook steeds meer voor mij gaat leven, maar dat niet alleeen, ik kan ook steeds beter woorden vinden om duidelijk te maken wat mij wel of juist niet aanspreekt.

Naast de herkenning van het onderwerp "de dijk met hek" werd ik mij ook bewust van het feit dat ik echt vrede heb gesloten met het landschap van het kale en vlakke noorden van Friesland. Ik ben door de loop der jaren echt gaan houden van de groene vlakken met daarboven de blauwe lucht en de witte wolken terwijl ik in het begin dat ik hier woonde zo verschrikkelijk de bossen van de Veluwe en de bomen van de Achterhoek miste. 

Men is druk bezig om te promoten dat er een grote expositie van deze 95 jarige schilder gerealiseerd moet gaan worden in het Fries Museum.  Ik hoop het van ganser harte en ik ga dan ook zeker weer kijken en ik hoop dat er dan ook veel werk van tijdgenoten van hem te zien zijn, want de paar doeken van de overige exposanten waren ook zeker de moeite waard.  

2016-05/jentsje.jpg

                                     klik

hanscke | Zondag 22 Mei 2016 - 7:42 pm | | Standaard | Acht reacties

ONVINDBAAR


Gelukkig heeft de politie haar nog niet gevonden, de moeder die haar baby bij de stichting Beschermde Wieg heeft gebracht. Dinsdagmorgen werd dit feit als groot nieuws gebracht. Voor het eerst was er gebruik gemaakt van de mogelijkheid om een kind te vondeling te leggen! Ik had dat helemaal niet hoeven te weten en ik had al helemaal het verhaal van de "trotse" vrijwilligers in de diverse tvprogramma's niet willen horen.

Wanneer een moeder hiertoe besluit is het naar alle waarschijnlijkheid haar grootste wens om dit anoniem te kunnen doen. Hoe meer publiciteit hieraan gegeven wordt, hoe groter het risico wordt, dat de moeder toch in beeld gaat komen. Je zult maar net bevallen zijn, je kind weggebracht hebben en heel Nederland heeft het er over. Hoe goed kan de moeder in kwestie het spel spelen van niets te weten?  Hoe groot is de kans dat haar directe omgeving toch iets aan haar gedrag gaat merken? Is dat wat de dames van de Beschermde Wieg hebben willen bereiken met dit naar buiten te brengen? 

Ik denk niet, dat al deze publiciteit en de daar uit voortvloeiende opstelling van de politie die aangegeven heeft een klopjacht te willen starten naar de moeder, vertrouwen wekt bij een eventuele andere toekomstige moeder die dit als enige oplossing zou zien. Het gevaar is groot dat zij dan het kind wel in blinde paniek in het park achtergelaat. 

Dus dames van de Beschermde Wieg, wanneer u uw beschermende werk goed wilt doen is het toch echt beter wanneer dit in stilte gedaan wordt. Natuurlijk is het fijn dat de baby goed opgevangen wordt, maar mijn oprechte medeleven gaat uit naar de moeder. Het moet echt iemand in grote nood zijn geweest en ik hoop met hart en ziel dat zij vrede heeft met de beslissing die zij genomen heeft. Soms zijn zulke beslissingen voor een buitenstaander bijna niet te bevatten, maar lijkt het wel een logische stap voor de persoon zelf, alleen is het vast haar bedoeling niet geweest, dit alles aan de grote klok te hangen.  

2016-05/gevondenp.jpg

                            klik

hanscke | Donderdag 19 Mei 2016 - 10:26 pm | | Standaard | Negen reacties

UITGEZONGEN


De tijd dat wij gepland hadden om nog in Doeveren te zijn hebben wij niet helemaal uitgezongen. Toen het voorspelde koude weer dus echt werkelijkheid werd, hebben we onze plannen bijgesteld en er voor gekozen om huiswaarts te keren. Toch hebben we eerst de draad wel weer goed weten op te pakken en hebben we nog even volop genoten van de omgeving en van het mooie weer.

De laatse dag, het was toen al koud, hebben we gewandeld. Met de pont over de Bergsche Maas naar Drongelen en van daaruit een rondje Dussen, een wandeling van bijna 18 km. . En opeens geheel onverwacht zag ik dat we langs een kasteel kwamen. "Wat dacht je waarom ik precies dit rondje wilde lopen", snoefde ik tegen P. "je weet toch dat ik het niet kan laten om ons langs kastelen te voeren?" We hadden echt nog wel plezier in deze wandeling, maar om nu nog dagen in deze kou te blijven rondhangen lokte ons toch niet zo.

Waar we ons wel op verheugden was het zien van het songfestival en nadat we de nodige voorbereidngen hadden getroffen om de volgende dag te kunnen vertrekken, zaten we er, kacheltje aan, helemaal klaar voor.

Na afloop was ik er ook helemaal klaar mee, ik was echt flauw van die vele lichteffekten. Al die bombastische lichtshows, volgens mij leek het allemaal op elkaar. In die zin had Douwe Bob wel gekozen voor een afwijkend optreden, alleeen, ik vond zijn liedje niet zo bi. Ik heb het steeds een beetje een zeurliedje gevonden. Dat hij elfde is geworden verbaasde mij niets, maar het is desalniettemin toch nog een aardig resultaat, dacht ik. Onderweg naar huis rijdend, hoorde ik dat hij zwaar teleurgesteld was en voorlopig niet met de pers wilde spreken. Ik kan dat niet waarderen, ik vind dat een beetje veel hinderlijk en kinderlijk gedrag. 

Echt een winnaarsliedje vond ik er dit jaar niet bij zitten. Rusland kwam daar nog het meest voor in aanmerking wat mijn muzikale voorkeur betreft. Het is Oekraïne geworden en dat geeft dan weer voldoende aanleiding tot gespreksstof voor nu en in de verre toekomst, zoals het lijkt. 

Maar wat mij betreft is het nu klaar en na nog een koude tweede Pinksterdag kunnen we weer overgaan tot de orde van de dag. 

2016-05/uitgezongen.jpg

                                  klik

hanscke | Zondag 15 Mei 2016 - 8:02 pm | | Standaard | Acht reacties

AANPASSEN


Als het niet kan zoals het zou moeten, dan moet maar zoals het zou kunnen. In het verleden, toen ik nog werkte, had ik het idee, dat wanneer je eenmaal pensionada was, je altijd kon kiezen wanneer je op vakantie zou kunnen gaan, dus bij slecht weer thuis blijven en met mooi weer van de éne dag op de andere kunnen vertrekken. Er zijn vast mensen die dat voor elkaar krijgen, maar mij lukt het niet.

Misschien neem ik mijn verplichtingen dan ook wel te serieus. Wanneer er een aantal vergaderingen staan gepland van besturen waarvan ik deel uit maak, kan ik niet zo maar zeggen, ik kom niet want ik ga weg. Zeker niet als dan ook nog een voorzittersfunctie bekleed.

En ach als je dan toch al water in de wijn hebt gedaan door je vakantie te onderbreken voor een verplichting, dan is het maar weinig moeite om niet één, maar vier opeenvolgende verplichtingen in drie dagen geperst, na te komen. En zo hebben wij er voor gekozen om niet in het koude weer te vertrekken maar te wachten op het mooie weer en dan de vakantie maar te onderbreken en voor een paar dagen terug te keren naar huis. 

Rest ons na deze onderbreking nog een tweetal mooie dagen en dan, zo is voorspelling, gaat het weer omslaan. Om dan nog veel langer te blijven is voor ons geen optie. We zijn blij dat we met enige creativiteit tot deze (ietwat dure) oplossing gekomen zijn, maar zo hebben we toch binnen de mogelijkheden optimaal van het mooie weer gebruik gemaakt, hebben we de Betuwe in bloei kunnen zien staan en zijn we straks met het minder mooie weer gewoon thuis.

En waar zijn/waren/zijn we dan? In het land van Heusden en Altena. Een prachtige streek bij de Bergsche Maas. Fietsen over de dijken, (ver)dwalen in de Drunense en Loonse Duinen, het kan allemaal. En kik kan er ook nog heel veel meer over vertellen en dat ga ik binnenkort ook zeker doen.  Het is vast niet voor het laatst dat wij in Doeveren zijn neergestreken.

Vanaf midden volgende week zal de regelmaat in mijn blogjes echt terug gaan keren.

  

 

hanscke | Woensdag 11 Mei 2016 - 4:58 pm | | Standaard | Zes reacties

VERGETEN


Nee, vergeten heb ik het weblog niet en dat ga ik ook niet doen, maar ik moet er wel plezier in blijven houden en dat is op dit moment even moeilijk. Na onze plannen aan het weer aangepast te hebben, zijn we nu volop bezig met te genieten van onze voorjaarsvakantie. Deze hadden we vanwege het te koude weer uitgesteld. Dus tijd genoeg gehad om alles in orde te maken zou je zo zeggen en toch is dat niet het geval. Ik moet mij nu behelpen met verouderd materiaal, want ik heb nog steeds niet uitgevonden hoe ik vanaf mijn tablet kan werken.  Afijn, de zwaar verouderde laptop doet dus nog even dienst, maar het moet in de toekomst wel anders.

Nadat we dus een campingbezoek geannuleerd hadden moesten we op zoek nar een andere en dat viel eerst niet mee, maar we hebben er nog één gevonden, in Doeveren aan de Bergsche Maas. En wat vind ik het hier mooi. Heusden is een prachtige vestingsstad waar we al wandelend kunnen komen.

Als ik in een andere streek van het land ben zoek ik altijd de regionale omroep op en zo hoorde ik gisteren, op 5 mei dus, dat er in Woudrichem een visbakfestival was. Dit was voor ons met de fiets te bereiken, dus opeens lag de bestemming vast. Echt naar bevrijdingsfestivals hoef ik niet meer, daar begin ik mij te oud voor te voelen, maar iets waar toch wat mensen op de been zijn vind ik wel leuk op zo'n speciale dag.

Wat heb ik genoten van de fietstocht er  naar toe. Ik was helemaal vergeten hoe mooi Andel aan de dijk ligt. Ooit had ik dat eerder gezien toen we een vorige keer in de Betuwe op vakantie waren. Dergelijke beelden schijnen een mooi plaatsje in mijn geheugen gekregen te hebben. Daar kan ik soms een beetje weemoedig van worden, want ik heb in de afgelopen 20 jaar dat wij kamperen al zoveel moois gezien en het houdt nog niet op. Volgens mij valt er nog steeds opnieuw wel iets moois te ontdekken. 

2016-05/nu.jpg

                         klik

hanscke | Vrijdag 06 Mei 2016 - 10:07 am | | Standaard | Zeven reacties

HET GAAT OVER


Vanmorgen, nog maar net wakker, was ik eigenlijk wel blij dat de kinderoptocht van versierde fietsen in ons dorp niet doorging. Ik had keelpijn, voelde me wat grieperig, daarbij opgeteld het koude natte weer van gisteren, nee, ik was er niet heel erg rouwig om, dat de aktiviteitencommissie, onderdeel van de Oranjevereniging, de buitenactiviteiten, zowel de optocht, als het volleybaltoernooi, voor deze Koningsdag geschrapt had. Zo verviel mijn functie om met twee andere dames de fietsen van de deelnemertjes te jureren. Later op de dag bleek dat het met de regen reuze meeviel en zo vond ik het achteraf dan  toch wel weer jammer dat men de twee festiviteiten over had laten gaan. 

Dit laatste, "dan gaat het over" is de hele dag een beetje door mijn hoofd blijven spelen. Het is een gezegde die mijn moeder nog al eens bezigde als iets niet doorging. Ik weet, dat wij, toen ik daar nog woonde, eens naar een mooie verlichtings- voorstelling Lumido geheten, in het park Berg en Bos in Apeldoorn zouden gaan, maar dat een dikke onweersbui roet in het eten gooide. Ik zie mijn moeder nog naar de inktzwarte lucht kijken en hoor ik haar  zeggen: Niets aan te doen, het gaat over. Het leuke uitstapje is ook later niet meer gemaakt, omdat er dan opnieuw entreekaarten gekocht hadden moeten worden.

Deze teleurstellende ervaring schijnt bij mij nog steeds een beetje een belemmering te zijn wanneer ik iets moet gaan plannen waarbij het weer roet in het eten kan gooien. In de afgelopen week heb ik het prachtige boek Hollands Syberië, geschreven door Marriët Meester, gelezen. Het boek gaat over een pastoor die eind dertiger jaren naar Veenhuizen gestuurd wordt en in dienst komt van de strafgestichten. 

Het boek geeft een mooie inkijk in het gevangenisleven, maar laat ook zien hoe moeilijk het celibaat kan zijn. De oorlog zal hierbij ook van invloed zijn geweest, maar het was prachtig om te lezen hoe de lichamelijke aantrekkingskracht tussen de oudere pastoor en zijn bijna even oude huishoudster steeds sterker gevoeld ging worden.

Ik had dit boek gekozen, omdat ik weet dat er deze zomer voorstellingen in Veenhuizen zullen zijn, maar dan geënt op het boek Het Pauperparadijs van Suzanna Jansen. Het leek mij wel leuk om, wanneer ik naar die voorstelling toe zou willen gaan, ik iets breder geïnformeerd zou zijn.

Maar nu blijkt dat er sprake is van twee heel verschillende voorstellingen. Tot begin juni en na eind augustus wordt de voorstelling Koloniekak gespeeld naar een verhaal van Marriët Meester en Het Pauperparadijs wordt in de zomer gespeeld. De entreeprijzen zijn ook nogal verschillend, want de entree voor de voorstelling het Pauperparadijs is drie keer zo duur en daar komt bij dat dit laatste stuk in de openlucht gespeeld word. Ik krijg dan onmiddellijk al weer visioenen van inktzwarte luchten en dikke plensbuien.....

Ik weet nog niet echt wat ik wil, maar als het even kan wil ik eigenlijk toch wel naar één van die twee voorstellingen toe. Dit moest ik nu maar eens niet over laten gaan. 

2016-04/veenhuizenp.jpg

                 klik

hanscke | Woensdag 27 April 2016 - 9:49 pm | | Standaard | Vijf reacties

LEEF TIJD


De gebeurtenissen van de afgelopen week, ik bedoel de dood van Prince en de verjaardag van Queen Elisabeth raken aan iets, wat ik liever weg zou willen stoppen. Ik ben namelijk bang dat ik mij in een soort crisis bevind; de SENIORcrisis. De laatste tijd ben ik te vaak in mijn gedachten bezig met mijn leeftijd en het ouder worden. 

Prince is iets jonger dan ik en eigenlijk vind ik dat hij te vroeg is overleden maar Queen Elisabeth is zo oud, dat ik mij wel eens afvraag of ik zelf zo oud wil worden. Haar ervaar ik dan weer als iemand van een heel andere generatie, iemand die veel ouder is dan Prince. Door haar positie heeft de jeugd weet van haar bestaan, maar, en dat raakt mij dan weer, veel jongeren kennen Prince niet eens meer. In hun ogen is dat een vaag figuur uit het verleden. Zo groot is de kloof tussen de jeugd van nu en mijzelf al geworden.  

Wetend dat die kloof alleen maar groter gaat worden, maakt mij dat niet echt blij. Ik moet echt wennen aan het feit dat ik nu bij de ouderen ga horen. Weliswaar bij de jonge en de nog vitale ouderen, maar toch. Te vaak gaat de gedachte door mij heen dat iets wat ik plan, koop of doe, dat dit mogelijk de laatste keer zal zijn. Dit was ook heel erg het geval bij de aanschaf van onze nieuwe zithoek. Voor ons beiden een goed op maat passende stoel en een bijpassende bank. Stoelen met een aantal voorzieningen wat tot ons gemak kan dienen en dus iets waar we oud in kunnen worden. En dan zeg je tegen elkaar: als dit ook weer twintig jaar mee gaat zijn we midden tachtig...

Ik heb in mijn leven nog niet eerder last gehad van zo'n crisis. De puberteit vond ik alleen maar spannend. Al mijn leeftijdsgenootjes ondervonden allemaal dezelfde nieuwigheden en onzekerheden, daar was niets mis mee. De midlifecrisis is gewoon aan mij voorbij gegaan. Daar heb ik absoluut geen last van gehad, maar deze SENIORcrisis grijpt mij bij behoorlijk de strot. Zo erg zelfs, dat ik merk dat het prachtige gevoel dat in mijn beleving bij het voorjaar hoort minder aanwezig is dan andere jaren. 

Na dit voorjaar komt er volgend jaar gewoon weer één en ik hoop dan de crisis overwonnen te hebben, zodat ik dan weer volop genieten kan.

Gelukkig gebeuren er zo nu en dan ook nog wel eens nieuwe dingen. Dit jaar zal ik voor het eerst, samen met de andere bestuursleden van de Oranjevereniging, verantwoordelijk zijn voor het dorpsfeest. Ik kijk er naar uit, hoewel ik wel enige bedenkingen heb ten aanzien van het feestgedruis 's avonds. Misschien ben ik daar wel de oudste persoon die daar op die avond aanwezig is. En zo worstel ik nog wel even verder met het ouder worden, want leuk of niet, het gaat gewoon door en zo hoort het ook. 

Als Prince het voor het zeggen had gehad, zou hij vast ook nog wel een tijdje hebben willen blijven. Toch blijft het vreemd dat belangrijke tijdgenoten er zomaar niet meer zijn. Behalve Purple Rain kende ik zijn muziek niet zo, maar hij hoorde er gewoon bij, net als David Bowie en Michaël Jackson.  

2016-04/leeftijd4.jpg

                            klik

hanscke | Zondag 24 April 2016 - 12:32 pm | | Standaard | Negen reacties

HUMOR OF NIET?


Lange tijd ben ik het met Wim Zonneveld eens geweest, de humor ligt op straat, maar dat is doorgaans dan wel andere humor dan de humor die in de cartoons van Charlie Hebdoe gebruikt worden en de humor van de Duitse cabaretier/satiricus Jan Böhmermann. Humor gebruiken is niet altijd zonder risico, want wat is humor. Wat de één hilarisch vindt, is voor een ander flauw ongepast of onbegrijpelijk. 

Dit laatste, dat iets niet begrepen wordt, is mij zelf het afgelopen weekend overkomen. Ik heb echt de humor van iets wat als prikkelende humor had moeten zijn, niet begrepen. Is mij dat kwalijk te nemen? Ik weet het niet. Humor is een zeer subjectief fenomeen. Individuele verschillen spelen een belangrijke rol zoals verschillen in cultuur, leeftijd en opleidingsniveau, maar ook dan kan er nog steeds moeilijk een algemene lijn worden getrokken. De commotie die hieruit voortvloeit omdat de humor aan mij voorbij ging is op zijn minst vervelend te noemen, maar daar wil ik hier verder niet op ingaan. Het is meer een persoonlijke illustratie dat humor niet altijd lachwekkend hoeft te zijn, maar ook hele vervelende gevolgen kan hebben. 

Ik wil het liever hebben over de politieke crisis die dreigt te ontstaan tussen Duitsland en Turkije. Erdogan van Turkije eist van Angela Merkel dat Jan Böhmermann vervolgd moet gaan worden. En waarom? Omdat hij Erdogan op ironische wijze duidelijk heeft willen maken wat echte laster is, dit als antwoord op een reactie van de president op een eerder meer onschuldig Duits spotlied. In de prikkelende tekst worden woorden als pedofiel homoseksueel  en geitenneuker gebruikt. 

Zelf zou ik het gebruik van dit soort woorden nu niet direct in verband brengen met humor, maar daarover zullen de meningen wel verdeeld zijn. Ik vind het wel zorgelijk dat vooraanstaande leiders die op dit moment echt wel iets anders aan hun hoofd hebben, zich over dit gedoe moeten gaan buigen. Heer Erdogan (of de sultan, zoals de reisleider met wie wij vorig jaar een rondreis door Turkije maakten, hem noemde) mag zich best beledigd worden, dat kan ik begrijpen, maar het voert naar mijn mening wel te ver om van Angela Merkel, anders gezegd van Duitsland te eisen dat deze satiricus vervolgd moet gaan worden. 

Angela Merkel zit met deze vorm van humor, want ja zo wordt cabaret en satire toch wel gezien, maar mooi in haar maag, want ze kan Erdogan niet tegen de haren instrijken omdat ze Turkije in de vluchtelingencrisis maar al te zeer nodig heeft. 

Lang leve de humor! of toch niet? 

2016-04/humorp.jpg

                             klik

hanscke | Woensdag 13 April 2016 - 11:44 am | | Standaard | Negen reacties