DE NAAIKIST


Als ik straks mijn nieuwe kamer ga betrekken, wil ik wel graag dat alles goed geordend is, dus bedacht ik gisteren dat ik mijn naaikist maar eens onder handen moest nemen. Terwijl ik daar mee bezig was dwaalden mijn gedachten af naar vroeger.

Wij hadden vroeger thuis zo'n inklapbare net als op de foto hiernaast, alleen was die van ons donkerbruin. Wij slaagden er nooit in om die naaibox voor langere tijd netjes te houden, maar ik vond het helemaal niet erg als mijn vroeg vroeg of ik de naaibox wilde opruimen. De kleine stukjes stof, de bijna lege klosjes garen, de rondslingerende spelden, naalden, drukknoopjes, haken en ogen en dan niet te vergeten het schaartje in de vorm van een ooivaartje die nooit gebruikt werd, allemaal stille getuigen van de afgelopen tijd. Het witte biesje van de groene zomerjurk die ik met mooi weer op zondag aan mocht, wat mij herinnerde aan de leuke fietstochtjes....

Al heel snel nadat ik getrouwd was, heeft mijn toenmalige echtgenoot deze naaikist voor mij gemaakt. Alleen, ik ben er nooit blij mee geweest. Ik heb ook nooit geweten waarom hij die kist gemaakt heeft, of het was omdat hij zelf iets om handen wilde hebben, of dat er een liefhebbende gedachte bij om voor mij iets te maken, ik weet het werkelijk niet. Wel weet ik dat ik niet echt blij was met de prijs die hij voor het materiaal had uitgegeven. Ruim dertig gulden was in de begin jaren zeventig toch een heel bedrag, zeker als je in ogenschouw nam, dat wij een beginnend gezinnetje waren met weinig geld en een kind op komst. Elk dubbeltje moest eigenlijk twee maal worden omgedraaid. En echt handig vond ik die naaikist, toen hij af was, ook niet.

Maar nu ruim veertig jaar later roept de naaikist en de inhoud daarvan toch dezelfde reactie op als indertijd de naaibox van mijn moeder deed. Ach zie nu eens, dat restje stof zus, dat knoopje zo. En ook de geur komt aardig overeen met de geur van de vroegere naaibox uit mijn kindertijd. 

Ik zie nu pas dat, naast het foutje dat dit timmerwerk heeft, het is nooit goed te bepalen hoe de inzet nu precies in die kist geplaatst moet worden, het is altijd weer een beetje passen en wrikken, het toch een fraai stukje werk is. Ik ben er in de loop der tijd danig aan gehecht geraakt en ik ga hem dan ook zeker weer gebruiken.

2014-11/naaikistp.jpg

                                  klik

hanscke | Donderdag 20 November 2014 - 12:56 pm | | Standaard | Negen reacties

SPELENDERWIJS

De mens is toch een wonderlijk apparaat. Mijn hele leven verbaas ik mij al hoe eenvoudig ideeën kunnen ontstaan, gebaseerd op soms flinterdunne informatie.  

Op een zeg maar trainingsavond van de bridge, wij proberen dan om ons met zijn vieren wat verder te bekwamen in het bridgen door oefenspelen te spelen, hoorde ik tussen de bedrijven door dat men het afgelopen weekend veel plezier hadden gehad met het Keezen. Echt het was maar een flard, meer heb ik niet opgevangen, net genoeg om een conclusie te trekken dat het wel om een kaartspel zou gaan. Misschien wel een variant van toupen, bedacht ik om het verhaal wat kloppend te krijgen, terwijl ik de kaarten voor een volgend spelletje bridge rangschikte. Echt zo'n gedachte die snel weer verdwijnt en verder geen enkele betekenis heeft.

Omdat het zo langzamerhand de tijd van Sinterklaas is, begin ik hier en daar wat om mij heen te kijken. Ik weet al lang dat ik, wil ik echt veel genoegen aan dit feest beleven, stukje bij beetje de cadeautjes, surprises en presentjes moet verzamelen, of in ieder geval ideeën moet op doen. Daarom keek ik bij de Jumbo toch maar eens bij de spelletjes die daar met korting gekocht kunnen worden tegen inlevering van de gespaarde zegeltjes. De laatste weken had ik de zegeltjes toch maar aangenomen, je kon immers niet weten, misschien was er nog wel iets van mijn gading bij.

Groot was mijn verbazing toen ik het spel zag waarvan ik tot voor kort geen weet had dat het bestond. Oudhollands Keezenspel! Het schijnt een combinatie te zijn van mens erger je niet en van pesten. In de afgelopen tijd had ik al wel eens bedacht dat Rixte zo langzamerhand de leeftijd wel heeft om het kaartspelletje pesten te leren. Dat zou naast het mens erger je niet, een leuke uitbreiding kunnen om samen gezellig een spelltetje te doen. En nu zag ik dit.

Hoewel ik het in eerste instantie niet direct gekocht heb, ben ik een dag later toch maar terug gegaan. Misschien heb ik geluk gehad, er was nog maar één doos. Dus via een hele losse opmerking ergens eerder in de week opgedaan, heb ik een eerste Sinterklaascadeau gekocht. Wonderlijk, hoe dingen soms kunnen gaan. 

Al met al begin ik aardig in de stemming te komen om dit heerlijke feest te vieren, want ook, nu Rixte weet hoe de vork in de steel zit, vieren we het Sinterklaasfeest samen. Het zal anders zijn, maar daarom niet minder gezellig. Wat dat betreft is het een meegroeien met de tijd en de ontwikkeling.

En dit laatste zou ik dan ook graag op die hele onnozele Zwarte Pietendiscussie willen toepassen. Misschien is het inderdaad wel de tijd om naast de gebruikelijke zwartepieten op een speelse wijze wat ruimte te maken voor kleurenpieten. En dat is een standpunt die niet gebaseerd is op flinterdunne informatie maar meer op voortschrijdend inzicht. Ik hoop dan ook van ganser harte dat er op deze manier voldoende tegemoet gekomen wordt aan de tegenstanders van zwarte piet, want het kan toch niet de bedoeling zijn dat we het hele Sinterklaasfeest maar gaan afschaffen. Daarvoor is het spel dat we met ons allen opvoeren toch veel te leuk.

2014-11/speels.jpg

hanscke | Zondag 16 November 2014 - 3:28 pm | | Standaard | Zeven reacties

CANDES-SAINT-MARTIN


Soms loop, in dit geval fiets, je zomaar ergens tegenaan, We waren afgelopen zomer dus in het dal van de Loire, tussen Saumur en Tours, omdat daar kastelen te vinden zijn èn omdat ik dacht dat hier redelijk gefietst kan worden. En zo kwamen we bij toeval in Candes. Niet omdat ik ook maar iets gelezen had over Sint Maarten, nee veel meer omdat ik dacht dat het wel een mooi plekje zou zijn, daar waar de Vienne en de Loire samenvloeien. En dat was ook een heel mooi punt. Zonder meer.

Nadat we uitvoerig van dit uitzicht hadden genoten fietsen we verder en kwamen we in het plaatsje Candar. Hier stapten we even af. De helft van de kerk was wegens restauratiewerkzaamheden ingepakt, maar de hoofdingang was goed zichtbaar en dat leek mij erg oud waardoor het mijn aandacht trok en ik even naar binnen wilde.Al snel stuitte ik op informatie over de heilige Sint Maarten. De kerk zou al heel oud zijn, dit zou te zien zijn aan de houten beelden boven in de kerk. Verder waren er vele verwijzingen naar de heilige Sint Maarten of Martinus.

Martinus van Tours, geboren in Sbaria, Hongarije, leefde van 316 tot 397. Als Romeins legerofficier kwam hij op een koude winterdag een naakte bedelaar tegen, die om hulp vroeg. Andere mensen liepen hem voorbij, maar Martinus niet. Hij sneed zijn mantel doormidden en gaf de ene helft aan de bedelaar. In de daarop volgende nacht verscheen Christus in een droom. Hierna liet Martinus zich dopen en een paar jaar later werd hij zwerfmonnik.

Hij kreeg vele volgelingen en in 361 ontstond het eerste klooster op Franse bodem. In 371 werd Martinus door het volk tot bisschop van Tours gekozen. Slechts op bezoek in Candes stierf Martinus op 8 november 397.

Bij de begrafenisplechtigheden in Candes ontstonden ongeregeldheden. Daar troffen troffen de inwoners van Poitiers en die van Tours elkaar. Die-van-Poitiers zeiden: "Bij óns was hij monnik. Wij mogen dus zijn lijk hebben." Maar die-van-Tours zeiden: "God heeft hem bij jullie weggehaald om hem bij ons bisschop te laten worden."
's Nachts toen die-van-Poitiers sliepen, namen die-van-Tours stiekem Martinus' lijk weg, wierpen het door het raam naar buiten in een boot die daaronder klaarlag en voerden het met zich mee over de rivier de Loire naar de stad Tours.
Daar rust Martinus in zijn graf tot op de dag van vandaag.

Ik was niet echt van het hele verhaal op de hoogte en ik beloofde mijzelf, dat ik later als ik thuis zou zijn, mij hier eens meer in zou verdiepen. Dat heb ik gedaan.Ik kan alle kennis niet in één blogje kwijt. Of deze twee verhalen echt historisch juist zijn is niet echt na te gaan.Naast deze twee verhalen zijn er nog veel meer verschillende verhalen in omloop. Deze zijn hier http://www.heiligen.net/heiligen/11/11/11-11-0397-martinus.php te vinden. Ook is er tegenwoordig een heuse lesbrief over Sint Maarten te vinden en ergens heb ik zelfs een vergelijk gelezen met Sinterklaas en zijn Pieten. Ook wordt er ergens nog een vergelijk met carnaval gemaakt. Aswoensdag lig even ver verwijderd van Pasen als Sint Maarten van de Kerst  

Een ding is zeker, ik heb heel veel over Sint Maarten geleerd en het feest is op deze manier wel veel meer voor mij gaan leven.

2014-11/maartenp.jpg

                                     klik

2014-11/maartenp2.jpg

                                   klik

hanscke | Maandag 10 November 2014 - 9:19 pm | | Standaard | Zes reacties

STEENTJE BIJDRAGEN


Met veel plezier kijk ik terug op de middag, waarop ik als vrijwilliger van de Zonnebloem mijn taak als regiobestuurslid uitvoerde. Het is namelijk de bedoeling dat ik (onder andere) twee keer per jaar een middag organiseer voor Zonnebloemvrijwilligers die op afdelingsniveau als bestuurslid bezoekwerk functioneren. Met veel plezier heb ik het thema van deze middag voorbereid en het leek wel een heel klein beetje alsof ik weer even terug was in mijn werk. Met de wetenschap dat ik dit maar een paar maal per jaar hoef te doen heb ik er veel plezier in om als vrijwilliger op deze manier mijn maatschappelijke steentje bij te dragen.

Naast de voldoening van het welslagen zo'n middag geeft het mij ook veel denkstof en dat is dan ook één van de redenen waarom ik dit in een blogje verwerk. 

Met een opkomst van veertien mensen uit diverse afdelingen moet ik toch concluderen dat er veel Zonnebloemvrijwilligers actief zijn. Deze veertien mensen maken namelijk deel uit van evenzoveel afelingsbesturen en deze besturen sturen op hun beurt weer vele vrijwilligers aan die zich dan daadwerkelijk inzetten voor de doelgroep. Deze doelgroep moet als volgt gedefinieerd worden: De Zonnebloem richt zich op mensen met een lichamelijke handicap om hen ondanks de beperkingen ook van het leven te laten genieten. Een beetje populair gezegd gezegd, de Zonnebloem wil de slagroom op de taart zijn, het leven van deze mensen leuker maken. Dit is ook precies wat voor mij de aantrekkelijkheid van deze organisatie is. Niet alleen maar moeilijke gesprekken of zware begeleidingsprogramma's, nee de gezelligheid staat voorop.

Gezien het grote aantal vrijwilligers moet er toch ook een grote doelgroep zijn, alleen, die ben ik in mijn eigen maatschappelijke verkeer nog weinig tegengekomen. Ik vraag mij dan ook af of dat aan mij ligt of dat het werk van de Zonnebloem zo onzichtbaar is, dat het voor buitenstaanders niet waarneembaar is?

Natuurlijk kan ik naar de plaatselijke afdelingen toe gaan en vragen of ik eens mee mag doen met een aantal activiteiten, dat zal ik ook zeker gaan doen, maar daar naast ben ik benieuwd hoe de bekendheid ligt bij niet direct betrokkenen van de Zonnebloem, dus niet als vrijwilliger en ook niet als gast.

Ik ben heel benieuwd of u als lezer van dit blog mensen kent die op de één of andere manier betrokken zijn bij de Zonnebloem

2014-11/steentjep.jpg

                        klik

hanscke | Donderdag 06 November 2014 - 12:35 pm | | Standaard | Elf reacties

ZOMAAR


Zo nu en dan overkomt het mij, dat ik mij bewust word dat ik gelukkig ben. Gistermiddag was zo'n moment. Omdat we druk in de tuin bezig waren en daar veel, heel veel werk gedaan moest worden, besloot ik om niet het hele rondje met de honden te lopen, maar halverwege het fietspad terug te keren. Daar ik nu van een andere kant kwam had ik een heel ander zicht op de bomen aan het begin van het pad. Strak blauwe lucht en drie grote bomen vlakbij elkaar, niet meer vol in het blad, maar prachtig getooid in gele herfstblaadjes, badend in het zonlicht op deze zeer warme eerste novemberdag.

Nee ik heb er spijtig genoeg geen foto van genomen. Ik was te druk bezig met dat wat ik zag en mijn innerlijk met elkaar te harmoniëren en dat zal dat moment van geluksgevoel wel teweeg hebben gebracht. Zo'n moment duurt nooit zo heel lang, want kort daarna krijg ik allerlei bedenksels waarom ik mij gelukkig mag prijzen.

Ik ben zo blij dat mijn gezondheid weer is zoals die is. Ik kan weer prima lopen en dat is een paar jaar heel anders geweest. Ook zijn mijn darmklachten tot een minimum gereduceerd. Nu ik niet meer hoef te werken is mijn gezondheid er stukken op vooruit gegaan. En dat heeft niet te maken met dat ik het niet meer druk zou hebben, want ik heb het druk genoeg met van alles en nog wat, maar het leven is inderdaad niet meer zo gejaagd als dat het de laatste jaren was. 

En toch mis ik zo nu en dan het werk wel, in die zin: ik zou zo af en toe best wel eens een stukje over willen doen maar nu met meer tijd. Deze week werd ik door een oudleerling aangsproken. Zij heeft een flink aantal jaren geleden een volwassenopleiding gevolgd waar ik veel lessen aan heb gegeven. Ze had het twee prachtige jaren gevonden vertelde ze mij. Kijk, dan ga ik even in gedachten terug naar die tijd. Ook ik bewaar daar goede herinneringen aan en ik zou er niets op tegen hebben om daar weer een paar maand naar terug te keren. Maar dat is uitgesloten. Er kan niets overgedaan worden, nog niet een minuut. 

Het beeld van die bomen zal ik mij ook zonder foto wel blijven herinneren, maar toch ben ik blij dat ik vaak wel foto's maak. Ik word namelijk helemaal blij van de foto's die ik deze zomer genomen heb van die mooie Franse tuin bij Villandry. Sommige herinneringen hoeven niet met foto's ondersteund te worden, andere daarentegen krijgen door het zien van de plaatjes net iets meer waarde.

2014-11/zomaarp.jpg

                                  klik

hanscke | Zondag 02 November 2014 - 5:33 pm | | Standaard | Elf reacties

GEEN SELFIE


Terwijl ik de krant doorbladerde stuitte ik op een foto waarbij ik bijna een hartstilstand kreeg. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven. Dit kon toch niet waar zijn. Het leek wel of ik het was die in de krant stond, zittend in een traplift in een reclameadvertentie. Alleen de schoenen klopten niet. die zou ik nooit never gekocht hebben. Voor alle zekerheid riep ik P. er maar even bij. Ik heb namelijk een beeld van mij zelf, dat ik er ongeveer zo uit zie of heb uitgezien, zeker toen ik nog geen bril droeg.

Voordat ik hem riep dekte ik even de gele cirkel en de kop af om hem niet al te veel af te laten leiden van de foto."Wat vind je hier van?" vroeg ik hem. "Ben jij dat?" vroeg hij verbaasd, "nee echt, ben jij dat?" en toen ik de hele pagina vrij gaf keek hij nog eens goed. "Nee toch, dat kan toch niet, dat ben je toch niet echt, zei hij nogmaals terwij hij goed keek. "Nee, ik ben het niet, maar ik zou het zou zo maar kunnen zijn of vind je van niet?", antwoordde ik. Samen waren we het er over eens dat er zeker sprake is van enige gelijkenis.

Vandaag heb ik een paar foto's van de foto genomen om het nog eens beter te kunnen bekijken. Mijn mond wil nog wel eens een beetje scheef trekken en als ik goed kijk zie ik dat, zij het in mindere mate ook terug in deze mond. Ook de hals vertoont een aantal gelijkenissen. 

Ik weet zeker dat ik het niet ben. Ik heb nog nooit foto's van mij laten nemen, zittend in een trapliftstoel. Maar goed, wat niet is kan nog komen. Misschien moet ik mij hiervoor maar in de markt gooien. Het blijft een hele vreemde ervaring. Tenzij ik er zelf echt niet zo uit zie en het een foutieve waarneming is over hoe ik mij zelf ervaar als ik foto's van mijzelf zie. Als controle zal ik toch maar eens even in de fotoarchieven duiken om een foto te zoeken waar dan een conclusie uit getrokken kan worden. 

2014-10/lookalikez.jpg

hanscke | Donderdag 30 Oktober 2014 - 5:23 pm | | Standaard | Elf reacties

TOEGESNEDEN EFFECT


Wat eten betreft, en laten we het dan eerst maar eens bij het brood houden, zij wij niet zo moeilijk, vinden wij, maar we hebben zo hier en daar toch onze wensen. Als we in Frankrijk zijn stellen we het toch wel erg op prijs om iedere morgen met een lekkere croissant en een vers stokbrood te beginnen. Voor tussen de middag is het dan een feestje als we langs een bakkerswinkeltje komen waar we dan opnieuw lekkere verse bolletjes kunnen kopen....

Na drie weken zijn we al dat stokbrood dan ook wel weer zat en dan smaakt het gesneden bruinbrood ook weer heel lekker. Sinds ik niet meer zo goed tegen zaadjes kan, houden we het gewoon bij grof volkoren wat in de winkel afgebakken is.

Dat willen we ook graag zo houden, maar opeens is er een kink in de kabel. De Jumbo heeft een andere broodsnijmachine aangeschaft en deze snijdt de boterhammen een stuk dunner. Woog een boterham, gesneden met de oude machine 36 gram, nu weegt de boterham slechts 28 gram. En het verveldende is, de botehammen zijn nu zo dun waardoor de stukjes brood, omdat ze te dun zijn, steeds omklappen als de boterham bestrooit is met hagelslag. Het eet gewoon niet prettig meer.

Natuurlijk hebben wij er bij de filiaalhouder even over geklaagd en ons is toegezegd, dat als de leverancier van de machine komt, er gevraagd zou worden of dit veranderd kon worden. Nu na zes weken geloof ik er niet meer in dat het ooit weer verander zal worden. het schijnt zelfs een winkelbeleid te zijn om de sneedjes dunner te maken. Men hoopt dat wij dan op den duur een boterham meer zullen gaan eten. En een boterham meer betekent: meer boter en meer beleg, dus meer omzet.  

Ik ben de ergernis voorbij, ik neem maar zoals het is, maar ik ga echt niet meer eten! En zie daar, ik ben al bijna twee kilo afgevallen. Is dat geen mooi bijeffect?

2014-10/broodp.jpg

hanscke | Vrijdag 24 Oktober 2014 - 4:23 pm | | Standaard | Elf reacties

GELE TOORTS


Het is verbazingwekkend hoe snel een mens aan een nieuw begrip went, maar ook hoe snel dit vervolgens weer vergeten wordt. Neem nu Ebola. Tot voor een paar maanden geleden had ik er nog nooit van gehoord, maar er gaat nu geen dag meer voorbij of er wordt in het nieuws aandacht besteed en klinkt het al weer heel gewoon.

Het doet mij wel ergens aan denken, net of er al eens eerder iets soortgelijks heeft plaatsgevonden, maar hoe ik ook in mijn hersens aan het graven was, ik kon er niet opkomen, totdat ik de term SARS hoorde. Opeens wist ik het. Daar doet de nieuwe ziekte Ebola mij aan denken.

In februari 2003 werd de wereld opgeschrikt door het coronavirus ofwel Sars. De ziekte was eind 2002 in China begonnen en scheen in korte tijd vele slachtoffers te maken. In april 2003 waren er wereldwijd 2781 ziektegevallen bekend. Met man en macht heeft men gewerkt om deze ziekte in te perken en op 5 juli 2003 liet de WHO weten, dat er in de afgelopen twintig dagen geen nieuwe ziektegevallen waren geconstateerd.

Natuurlijk weet ik wel, dat er een groot verschil is tussen Sars en Ebola, alhoewel, beide ziektes schijnen eerst met dezelfde symptomen, die aan een flinke griep doen denken, te beginnen. Hierna vertonen beide ziektes een heel ander verloop. Sars ging de kant van adenhalingsproblemen op en bij Ebola zijn het vooral bloedingen die de ziekte kenmerken.

Natuurlijk mag ik deze twee ziektes niet met elkaar vergelijken, maar wat mij van Sars is bijgebleven, is dat men   met de nodige voorzorgsmaatregelen en met heftige inspanningen er ingeslaagd is om het virus de kop in te drukken. Ik hoop van ganser harte dat dit ook met Ebola het geval zal zijn.

Ik breng deze twee ziektes met elkaar in verband, omdat ik in de afgelopen dagen in een achtergrondprogramma over het nieuws gehoord heb, dat er nog verschillende andere ziektes op de loer liggen. Hier zouden op voorhand al medicijnen voor ontwikkeld moeten worden. Maar omdat het niet zeker is, dat deze medicijnen straks ook daadwerkelijk voorgechreven moeten gaan worden en de industrie er dus niet zeker van is dat hiermee winst gemaakt zal worden, wordt dit dus nagelaten met alle gevolgen van dien. Er wordt dus niet preventief gewerkt, slechts curatief. Dat geeft toch wel te denken.

2014-10/toortsp.jpg

                                 klik

dit uitvergrote bloempje behoort tot de plant die aan het begin van dit blog te zien is. Ik dacht eerst dat de gele toorts na zoveel jaar spontaan was teruggekomen, maar toen ik de bloempjes van dichtbij bestudeerde raakte ik het spoor bijster. Weet iemand welke plant dit is? Misschien is het wel "gewoon" onkruid, maar dan wel "ongewoon" mooi onkruid.

hanscke | Maandag 20 Oktober 2014 - 8:03 pm | | Standaard | Zeven reacties