ZONNEBLOEMWERK


Zo langzamerhand raak ik wat thuis in het Zonnebloemgebeuren. Na een aantal bestuursvergaderingen bijgewoond te hebben begin ik wat zicht te krijgen op mijn taken binnen het regiobestuur en in de regio. Maar ook klaar om mijn bijdrage te leveren aan het doen slagen van een grootse activiteit: de theatermiddag van afgelopen maandagmiddag.

De Zonnebloem organiseert sinds lange tijd elke twee jaar De Zonnebloem Theater Toernee. Hiervoor wordt een nieuwe musical geschreven en door diverse gerenommeerde artiesten op de planken gebracht. Dit keer zijn onder andere  Loeki Knol, Sieb van de Ploeg en Laura Vlasblom de hoofdrolspelers. 

Het is echt een grootse happening. De ruime belangstelling, in totaal waren er maandagmiddag meer dan 800 mensen bij deze voorstelling aanwezig, zonnebloemgasten en hun vrijwilligers, toont aan dat men graag naar deze voorstelling komt. Het is dan ook voor voor bijna iedereen die te maken heeft met een lichamelijke beperking, mogelijk om tegen betaling van de entree, in dit geval 15 euro te komen. Zelfs voor bedlegerige mensen voor wie het onmogelijk is om lange tijd in een (rol)stoel te moeten zitten. Natuurlijk is er veel plaats ingeruimd voor mensen die rolstoelafhankelijk zijn, ook is er veel ruimte gemaakt om rolstoelen in of dicht bij de zaal te parkeren voor de mensen die nog enigszins mobiel zijn en gedurende de voorstelling op een gewone stoel kunnen zitten, en er was ruimte gecreërd voor de vele rollators. Ook heb ik bij de toiletten een paar tilliften gezien, zodat het ook voor de mensen die hier afhankelijk van zijn, mogelijk is om van het toilet gebruik te maken. Een ploeg van zes of zeven verpleegkundigen staan garant voor een correcte gang van zaken hierin, kortom, aan misschien wel bijna alles is gedacht.

En toch ben ik misschien wel bij de laatste Theater Toernee aanwezig geweest. Het roer gaat om bij de Zonnebloem. Men heeft een nieuwe toekomstvisie voor ogen, want in de afgelopen jaren is er veel onduidelijkheid ontstaan over de doelgroep. Het belangrijkste criterium is en blijft de lichamelijke beperking, gevolgd door het risico om hierdoor in een sociaal isolement te komen.

Vernieuwend is ook de organisatie van de 1-op-1 activiteit buiten de deur. Bleef het vroeger bij het bezoekwerk vaak bij een kopje koffie en een gesprekje, nu wil men veel meer toe naar het samen, gast en vrijwilliger, deel nemen aan gewone maatschappelijke activiteiten zoals theater, film of festival in plaats van zoiets grootschaligs als een theater voor alleen maar mensen met een fysieke beperking. Met behulp van vrijwilligers, mensen van de beoogde doelgroep het mogelijk te maken deel te nemen aan gewone activiteiten die voor elk van ons de fleur in het leven brengen. Dat is de verniewende kant die De Zonnebloem uit wil.

Zo zal De Zonnebloem in de loop van dit voorjaar speciaal aangepaste huurauto's gaan anbieden voor mensen met een fysieke beperking. Vrijwilligers kunnen dan met hun gast een Volkswagen Caddy huren, achterin is er ruimte voor een rolstoel, om samen op pad te gaan, om iets te ondernemen. De Zonnebloem wil met deze nieuwe initiatieven het ietwat stoffige imago veranderen. 

Misschien is het wel goed, dat men zo vernieuwend bezig gaat. Als men dan maar niet de groep mensen vergeet die nog zeer tevreden is met De Zonnebloem  zoals het was. Want mijn indruk is dat afgelopen maandag toch heel veel mensen genoten hebben van het middagje uit. Misschien moet het iets kleinschaliger, maar velen hadden het gevoel, dat er op alle fronten rekening met hen gehouden wordt, waardoor er echt plaats is voor de beleving van uit te zijn, zonder in het theater anderen tot last te zijn.

2014-04/zonnebloemmiddag.jpg

                         klik

hanscke | Woensdag 16 April 2014 - 8:28 pm | | Standaard | Drie reacties

CONVENTIEREIS


Ook dit jaar was er weer een landelijke bijeenkomst van de RED HAT en na wat heen en weer gepraat en vele, vele mailtjes later, lag het besluit er dat we dit  keer heel ludiek naar de conventie zouden reizen. Iemand was met het idee aan komen zetten om met een hele oude rode postbus naar Elburg te gaan. Dit leek ons leuk, mooi en makkelijk.

Bij aankomst was de postbus iets minder rood dan wij gedacht hadden, maar dat mocht de pret niet drukken. Het was een verhikel uit de eind jaren zestig en de topsnelheid was 70 km per uur. Omdat de groep uit 18 personen bestond, konden we toch enigszins riant plaats nemen. Een aantal dames konden een bankje voor zich alleen claimen, wat heel prettig was. De bus is namelijk smaller dan een gewone bus en dat heeft natuurlijk ook gevolgen voor de breedte van de banken. Met zijn tweeën op een bankje wordt dan al heel snel krap.De vering was allesszins redelijk te noemen, maar de herrie maakte het bijna onmogelijk om met elkaar in gesprek te gaan.

Halverwege de reis was er een stop bij een resaurant met een grote M. Even de benen strekken en natuurlijk met ons allen naar de ladies room. En ook meeneemkoffie leek ons wel wat. Ik zal niet gauw de verbaasde blikken van het meisje en de jongen van de bediening vergeten. Eén merkwaardig geklede mevrouw in het paars en rood is vreemd, een paar van die raar uitgedoste mevrouwen is nog veel vreemder en een hele groep van die mevrouwen, die dan ook nog zeggen, dat ze nergens gaan optreden, is wel heel erg vreemd.

Op de vraag of wij allemaal al 65 waren reageerden wij tamelijk verward. Een paar van ons wilden heel gewillig uitleggen dat wij een club voor vrouwen van 50 plus zijn, maar dat werd door iemand snel een halt toegeroepen. Zonder nadere uitleg werd dit gepareerd met: Zien we er niet geweldig goed uit? Over de rose mevrouw werd gemakshalve maar even gezwegen. Zij heeft de vijftig nog niet bereikt en is onze nieuwe pinky.

Later werd er in de bus uitgelegd,  dat de koffie voor 65 plussers slechts één euro is en dat het in ons geval zeer verwarrend zou zijn als de éen net niet of een ander al ruim 65 jaar was, voor zoveel differentiatie ontbrak de tijd, want ons ouwetje had soms echt moeite om de topsnelheid van 70 te blijven houden en we wilden wel graag voor de officiële opening van start zou gaan, bij de conventie aan komen.  

Dat is ook gelukt. We waren mooi op tijd, het weer was geweldig, het prachtige stadje Elburg heel gezellig, de geplande rondwandeling was zeker op zijn plaats en de lunch met ruim 350 rode hoeden was een ware happening. Kortom, een mooie dag waaraan ik met genoegen terug zal denken. 

2014-04/conventiep.jpg

                         klik

hanscke | Zondag 13 April 2014 - 7:34 pm | | Standaard | Zeven reacties

HAAKSE TWISTEN


Haken en breien is weer helemaal hot en ik doe er zelf heel driftig aan mee. Vandaag heb ik de laatste steken van een tweede omslagdoek gebreid. Binnenkort, wanneer de omslagdoek in zijn totaliteit geblockt is; voor de leken (de mannen?) onder onder ons, het breiwerk wordt mooier als het nat of vochtig gemaakt wordt door het onder natte doeken in vorm te laten drogen, zal ik het enorme breiwerk tonen.

Ook heb ik op aanstichten van mijn breiclubje al een katje gebreid voor www. knitten. Door middel van de knittencampagne wil de Dierenbescherming aandacht vragen voor het aantal kittens die worden opgevangen in Nederland en uiteindelijk geld inzamelen met de verkoop van alle gebreide knittens om haar werk te kunnen doorzetten.   

Maar aan de nieuwste rage, het haken van inktvissen voor couveusekinderen of vogeltjes, earlybirds, ga ik toch echt niet meedoen. Ik kan wel haken, ik heb verschillende amiguravoorwerpjes zoals sint en piet, een plantje en een bloemetje gehaakt, maar deze project spreken mij niet echt aan. En nu al helemaal niet meer.

Gisteren las ik in onze provinciale krant dat er een felle strijd woedt tussen de haaksters van vogeltjes en van inktvisjes. De haaksters van de vroege vogeltjes geven wel toe dat ze geïnspireerd zijn geraakt door het initiatief van de inktvisjes, maar dat ze hun projekt van earlybirds toch echt iets anders vinden. 

Het idee van de inktvisjes schijnt uit Denemarken te komen. Van de gehaakte knuffels zou een rustgevende werking uitgaan en het couveusekindje zou niet meer aan de slangetjes van het infuus trekken omdat deze één van de tentakels van het inktvisje in het knuistje heeft. 

Het projekt van de earlybirds is gekoppeld aan het bekostigen van de  foto's die gemaakt worden van de veel te vroeg geborenen. Toch heel iets anders, maar beide groepen schijnen niet in vrede naast elkaar te kunnen bestaan. De inktvissers voelen zich in de wielen gereden door de birds.

Omdat het initiatief van deze laatste groep in Boksum, Friesland is ontstaan, dacht ik dat de Leeuwarder Courant er daarom ruimschoots aandacht aan besteedde, maar nee, vandaag, een dag later zag ik de haaktwisten ook breed uitgemeten in het Algemeen Dagblad. Waar mensen (vrouwen) zich al niet druk over kunnen maken.

Zoals gezegd, door al dat gekrakeel is er geen haar op mijn hoofd die er aandenkt om aan zoiets mee te gaan doen. Ik ga gewoon mijn eigen gangetje en binnenkort begin ik gewoon aan een zelf verzonnen nieuw breiprojekt. Alhoewel, ik heb manlief ook nog een eigen gebreide das beloofd. Daar ben ik ben al wel mee bezig geweest, maar ik denk dat ik dat maar even wegleg tot de herfst. In de zomer is het niet prettig om met wol te breien. Ik ga me nu eerst maar eens op iets zomers storten. Ik twijfel tussen een katoenen ajourtruitje of een mooie dunne shawl in ajourpatroon. ik dub nog even.

2014-04/inktvisp.jpg

                                 klik

hanscke | Woensdag 09 April 2014 - 10:40 pm | | Standaard | Elf reacties

AFWISSELEND.


Dat ieder nadeel ook weer een voordeel blijkt te hebben, is ons dit afgelopen weekend weer eens helemaal duidelijk geworden. Met twee honden een hele dag op bezoek gaan is lang niet altijd eenvoudig, maar juist omdat ze met zijn tweeën zijn, is het (voor mij) wel veel makkelijker om hen samen naar een dierenpension te brengen, dan wanneer ik maar één hond zou hebben en deze weg zou moeten brengen. En of je nu één of twee honden hebt, het beperkt je toch altijd in de mogelijkheden.

Een paar weken geleden hebben we daarom de keuze gemaakt, lekker een weekendje zonder honden naar Den Haag. De zondag zouden we dan bij dochterlief en Rixte doorbrengen en de zaterdag zouden we zelf aan de zwier gaan.

En dat hebben we gedaan. We hebben ons niet alleeen maar op buiten gericht, we hebben ook een aantal musea van binnen bekeken. Een rondleiding door het Vredespaleis lukte niet, daarvoor hadden we ons eerst moeten aanmelden, maar al lopend kwamen we genoeg andere musea tegen. Er stonden er een paar hoog genoteerd op mijn lijstje, zoals het Museum voor Communicatie en de Gevangenpoort. In dit laatste museum was ik heel vroeger, in mijn tienerjaren al eens geweest en ik wilde nagaan of ik zelf die gruwelverhalen aangedikt had, of dat men mij dat toen zo echt verteld heeft. Ik weet nu dat ik alles heel goed onthouden heb!

Na een lekker diner bij "een" Griek en een goede nachtrust, stond de volgende morgen bij dochterlief een ontbijt voor ons klaar. Daarna heb ik voor het eerst van mijn leven een hockywedstrijd gezien. We hebben kleindochter Rixte met haar team met 6-1 zien winnen. Erg leuk om er eens bij te zijn, ook niet iets wat je heel makkelijk met twee honden doet.

Vanwege het minder mooie weer hebben we besloten om in plaats te gaan midgetgolven, naar het gemeentemuseum vlak om de hoek bij dochterlief, te gaan. Naast een mooie overzichtstenstoonstelling over het werk van Piet Mondriaan is er ook een hele interactieve tentoonstelling voor kinderen ingericht. Met een tablet werden we door verschillende 'wondere' kamers geleid, waar dan via de tablet enige uitleg volgde met daarop een opdracht die uitgevoerd moest worden. We kregen bijvoorbeeld uitleg over een schilderij van Mondriaan, hoe er met kleur opbouw en evenwicht was gewerkt. Vervolgens mochten we op een scherm zelf lijnen maken en vlakken inkleuren. Het leek zo makkelijk..

Ik heb genoten van dit alles. De tijd was daarna te kort om de hele tentoonstelling van Mondriaan nog eens goed in mij op te nemen. Om alles nog eens rustig op mijn gemakje thuis na te kunnen lezen, heb ik voor een een heel redelijke prijs van zeven euro een boek gekocht, handelend over het hele oevre van Piet Mondriaan, want voor hij tot het maken van de bekende abstracte werken overging, heeft hij ook vele andere mooie schilderijen gemaakt. Boeiend om dat te zien.

Het was al bijna middernacht, toen wij thuis kwamen van dit zeer afwisselende weekend. We zijn maar snel gaan slapen, want thuis zijn zonder honden, nee, dat voelt zo onwerkelijk. Vanmorgen hebben we ze direct na het ontbijt opgehaald en nu raken we weer in ons gewone doen. Zo af en toe is het wel fijn om even zonder honden te zijn, maar voor mij hoeft dat ook echt niet veel langer te duren. Leuk om een keer andere dingen te doen, maar ik vind het ook heel erg leuk met de twee honden om mij heen.

2014-04/hockey.jpg

                            klik

hanscke | Maandag 07 April 2014 - 2:46 pm | | Standaard | Negen reacties

NESTEVALUATIE


Hond Iemand is inmiddels ook al weer een jaar oud. Bij rashonden is het dan gebruikelijk dat het nest door een keurmeester van het ras, in dit geval de Heidewachtel geëvalueerd wordt. De fokker vraagt dan ook aan iedere nieuwe eigenaar van de pup, wanneer deze opgehaald wordt, of men bereid is naar de nestevaluatie te komen. Met hond Hessel hebben we dat ook gedaan dus hadden we enige ervaring hierin. En dat is maar goed ook, want er komt op zo'n dag zo ontzettend veel op je af. Daarom alleen al vond ik het erg leuk om dit nogmaals mee te mogen maken. En nu kon ik het dit keer eens fijn als toeschouwer vanaf de zijlijn bekijken. Aan de hand van de foto's zal ik u door de keuring heen leiden.

Foto inzet: Aankomst op het terrein in Hoenderlo. Het is er een gezellige drukte met heel veel Heidewachtels. We gaan op zoek naar bekenden. Iemand begroet zijn broer

Moeder en oma zijn inmiddels ook aangekomen en Hessel en Iemand zijn opgegaan in een kluitje familie

 

van links naar rechts: Hessel Iemand Zusje Broertje

En daar is het zusje van Iemand ook. Altijd heel erg leuk om te zien hoe de andere puppies zich ontwikkeld hebben. Zijn ze wit gebleven of toch bruin geworden zoals de moeder? In dit geval zijn ze alle drie voornamelijk wit met bruine platen geworden, lijkend op de vader. Deze was er dit keer niet maar met de nestevaluatie van Hessel hebben we ook kennis met de vader kunnen maken en Hessel en Iemand hebben dezelfde moeder, maar ook de zelfde vader. 

De keuring begint, de keurmeester stapt de ring binnen. Eerst moeten er een paar rondjes in de ring gedraafd worden om de gang van de honden te kunnen beoordelen.

Als eerste is de moeder aan de beurt. De dochter des huizes mag met de moederhond aantreden. Zij en haar vriendinnetje hebben heel veel met de drie jonge puppies opgetrokken. 

Iemand is aan de beurt. De hoogte, de tekening, er wordt naar van alles gekeken.

Tandjes kijken. Ook het gebit wordt aan een strenge controle onderworpen. Kiezen en tanden moeten goed op elkaar staan, de lippen moeten niet te groot zijn en ook de welving van de kop is een aandachtspunt, even als de kleur van de pupillen

wachten op de uitslag, er wordt nog druk overlegd

Uiteindelijk wordt de uitslag gegeven. Het blijkt een goed nest te zijn, de honden voldoen in ruime mate aan de criteria. Uiteraard zijn er altijd wel een paar minpuntjes te vinden. Iemand kreeg de opmering dat hij zogenaamde franse pootjes heeft; dat wil zeggen dat de voeten net iets teveel naar buiten staan. Het oogt elegant, maar het past niet bij de werkhonden, waarmee bedoeld wordt dat het  jachthonden zijn. Ook Hessel had deze bemerking al gekregen. Nu worden onze honden toch niet voor de jacht gebruikt, dus leggen wij deze bemerking uiteraard volkomen naast ons neer, sterker nog, wij vinden het wel aardig, dat onze jongens wat elegant door het leven gaan. En voor ons hebben ze de allerliefste ogen die je maar bedenken kunt, ondanks dat de keurmeester van mening was dat ze wel iets donkerder hadden mogen zijn, maar dit waren slechts kleinigheden. De fokker was zeer tevreden met het resultaat en zijn commentaar was: ze willen toch iets aan te merken hebben. En zo is het maar net.

Verder doen wij niets met dit keuringsrapport, we gaan er niet mee naar shows, we gaan er niet mee fokken door hen als dekreu aan te bieden, nee niets van dit alles. Wij gaan gewoon door met het genieten van hen, want het is voor ons een bron van levensvermaak. Heerlijk om zo'n stel te hebben.  

hanscke | Donderdag 03 April 2014 - 11:36 am | | Standaard | Negen reacties

EEN NIEUWE LENTE

Een nieuwe lente en een nieuw geluid, oubolliger kan ik bijna niet beginnen. Afgelopen herfst wist ik al dat ik, eens, in het voorjaar, met deze woorden een blogje zou openen, want bij mijn bezoek aan het Rijksmuseum heb ik toen, met dit doel voor ogen nogal wat foto's genomen van schilderijen met tulpencomposities.  

Ondertussen verzamelde ik ook allerlei artikelen over de tulp. Alleen nu het zo ver is, heb ik helemaal de behoefte niet meer om allerlei wetenswaardigheden over de tulp in een kort blogje samen te vatten. Gewoon omdat ik veronderstel dat bijna iedereen wel weet dat de tulp oorspronkelijk uit Turkije komt.

Misschien is het minder bekend, dat de eerste lading tulpen in Antwerpen aankwam, maar dat de bollen als onteetbare uien op een composthoop terecht zijn gekomen, waar ze vervolgens spontaan tot bloei kwamen. Via de Vlaamse plantkundige is de tulp in de Leidse Hortus als sierbloem opgekweekt. We zitten dan zo rond 1596. 

Ach, zo heb ik nog veel meer wetenswaardigheidjes rond de tulp verzameld, maar ik ga veel liever naar het nieuwe geluid.

Afgelopen week ben ik op uitnodiging van mede Red Hatter M. als introducee mee geweest naar een inspiratiedag van de stichting Senia in Groningen. Deze stichting wil mensen samenbrengen met dezelfde interesses. Mooie boeken lezen, interessante musea bezoeken, zinvolle gesprekken voeren, dat is wat we willen bieden.
Senia, voor de geïnteresseerde hier de link: www.senia.nl, want  het is een landelijke stichting, werkt met een eenvoudige formule, maar met een grote impact. De leesgroepen en museumgroepen worden vaak vriendengroepen die jaren bij elkaar blijven. En dat is precies wat ik altijd heb willen doen, lid worden van een leesgroep, later als ik veel tijd zou hebben. Die tijd is nu dus gekomen. 

Hoe het precies gaat komen weet ik nog niet, want Groningen is wel heel erg ver. Voor mij maar ook voor de andere leden van de leesgroep, want het is de bedoeling dat de bijeenkomsten bij elkaar thuis plaats vinden. 

M. en ik hebben het plan opgevat om hier in onze omgeving een leesgroep op te richten. Het moet toch mogelijk zijn om een groepje van ongeveer 6 à 7 personen bij elkaar te krijgen om ons dan vervolgens aan te sluiten bij Stichting Senia. Zij verzorgen namelijk de literatuurlijsten en de leeswijzers. Ik heb er zin in en ik hoop van ganser harte dat het lukt. Dan zouden we in september mooi van start kunnen gaan. Het leven is toch zo mooi!

2014-03/oubolligg.jpg

                                        klik

hanscke | Zaterdag 29 Maart 2014 - 6:58 pm | | Standaard | Negen reacties

RECTIFICATIE


Meestal kom ik niet op voorgaande berichten terug, maar in dit geval is het wel zo eerlijk om het wel te doen. Het logeertehuis uit het vorige blogje, waar ik in het kader van NL Doet een bijdrage zou leveren, treft geen blaam. Misschien moet ik mijn hand wel in eigen boezem steken. Ik had mijzelf natuurlijk ook wat actiever kunnen opstellen.

Wat wil het geval. Omdat het mij toch niet helemaal lekker zat, heb ik maandag een mailtje verstuurd waarin ik gewag maakte van het feit dat ik de toegezegde informatie helaas niet had ontvangen en dat ik daarom de conclusie getrokken had, dat de schoonmaakactie niet zou plaats vinden.

Twee dagen later ontving ik een mailtje waar in stond, dat men het jammer vond dat ik verstek had moeten laten gaan, maar dat er toch echt info naar mijn e-mailadres was verzonden en dat dit bericht niet als onbestelbaar was teruggekomen. "Ja ja," mopperde ik tegen P., "vast ergens in de cloud blijven hangen...., ik heb echt niets ontvangen!"

En toen vroeg P. opeens of ik ook bij reclame etcetera had gekeken, want google maakt de laatste tijd zelf keuzes in welke categoriën de berichten neergezet worden, bijvoorbeeld: sociaal, reclame updates enzovoort. "Ja, maar daar heeft het niet tussen gezeten, dan was het heus niet aan mijn aandacht ontsnapt," was mijn snibbige antwoord. "Ook bij de Spam gekeken?" "Nee natuurlijk niet, spam is spam, daar kijk ik niet naar!"

Ik was toch een beetje nieuwsgierig geworden en al neuzend in de spam kwam ik inderdaad een drietal berichten van hen tegen. Waarom het nu als Spam beschouwd werd is mij een raadsel, maar het raadsel van geen berichten hebben ontvangen is hiermee wel opgelost. Jammer dat het zo gelopen is. Voor hen maar ook voor mij. Ik had daar best graag een kijkje willen nemen om vervolgens mijn handen uit de mouwen te steken. Gelukkig kon ik uit de berichten opmaken dat er best veel hulp is komen opdagen, tot aan de burgermeester en een wethouder toe.

Ik vind het wel zo netjes om middels dit blogje de instelling van alle blaam te zuiveren!

2014-03/magknopg.jpg

                                     klik


hanscke | Donderdag 27 Maart 2014 - 9:46 pm | | Standaard | Negen reacties

IK DEED NIET


En toch zit het mij niet helemaal lekker. Had ik meer moeten doen, mij actiever moeten opstellen? Ik weet het niet. Soms blijkt ook gewoon door de loop der dingen dat iets niet bij mij past. 

Al vrij snel na mijn officiële afscheidsetentje met collegae begin dit jaar, aangeboden door de school, begonnen de radiospotjes van NL DOET. Mede geinspireerd door de vrolijke gezichten van toen nog prins Willem Alexander en Maxima, had ik mij altijd voorgenomen, dat ik, als ik voorgoed vrij zou zijn, met dit initiatief mee zou doen en zo ging ik via internet op zoek. 

Een logeerhuis, bedoeld voor kinderen met een beperking, aan de rand van het dorp waar ik woon stond op de lijst. Er moest wat geschilderd worden en ook de tuin moest onderhanden genomen worden. Mijn keuze was snel gemaakt en ik meldde mij aan. Binnen een dag had ik een enthousiast e-mailtje terug; men vond het erg leuk dat ik mij aangemeld had en ik zou in de loop van de tijd nog wel enige informatie van hen toegestuurd krijgen.

De tijd verstreek maar het bleef stil. Er kwam geen info, niet per post, geen mail, geen telefoontje, helemaal niets.! Mijn onzekerheid over de aanmelding groeide met de week. Daarop heb ik het besluit genomen, dat als ik echt niets zou ontvangen, ik mij niet meer geroepen voelde om mij hiervoor nog in te zetten en ik op 21 maart thuis zou blijven. 

Vanmorgen werd ik wakker en ik wist dat er iets in mijn agenda geprogrammeerd stond, maar dat ik desondanks vandaag geen verplichtingen had. Ik had namelijk helemaal niets meer gehoord.

Tijdens mij dagelijkse besognes van douchen en aankleden aan het begin van de dag, schoot mij opeens in de gedachte dat ik ooit, heel lang geleden, eens iets dergelijks had meegemaakt. Het was in de tijd dat ik als psychiatrisch leerling-verpleegkundige in Amersfoort woonachtig was. Omdat ik naast het wereldje van de psychiatrie mijn grenzen wilde verbreden, meldde ik mij aan om ingezet te worden bij de wereldwinkel. Omdat ik na mijn telefonische aanmelding niets meer hoorde ben ik er op een middag nog eens in eigen persoon heen gegaan. Men was erg enthousiast en ik kon direct aan de slag. Ik heb een hele middag koffie staan afwegen. Maar ook daarna heb ik nooit meer iets gehoord, geen uitnodiging voor vergaderingen of werkgroepoverleggen, helemaal niets. Het is altijd stil gebleven.  

Het geen respons krijgen blijft altijd een wat onbevredigend gevoel geven, maar ik laat het wel zo. Tenslotte heb ik in diverse besturen al heel wat vrijwilligerswerk gedaan en ben ik sinds een tijdje weer actief in het regiobestuur van de Zonnebloem. Ook bij de tennisvereniging begin ik weer met het verrichten van wat hand en spandiensten. Ik zit dus niet stil, maar misschien ben ik meer geschikt voor meer gestructureerd vrijwilligerswerk in bestuurlijke vorm en passen doedingen gewoon niet zo bij mij.

Voor mij is de slogan dit jaar geworden: NL Doet, maar ik deed het niet. En wat ik volgend jaar doe weet ik nog niet. Ik heb in ieder geval wel gedaan wat ik mij had voorgenomen, mij aangemeld. Die belofte aan mijzelf heb ik hiermee ingelost en daarmee heb ik in ieder geval vrede met mijzelf.

2014-03/onbevredigendp.jpg

                                klik

hanscke | Vrijdag 21 Maart 2014 - 4:58 pm | | Standaard | Elf reacties